Θέατρο

Την εποχή που ο Πολωνός Βίτολντ Γκομπρόβιτς έγραψε την «Υβόννη, πριγκίπισσα της Βουργουνδίας» (1937-8) δεν είχε αναπτυχθεί εκτενώς και επαρκώς η έννοια της ετερότητας – γι’ αυτό και παλαιότερα το ενδιαφέρον για το έργο περιοριζόταν στα υπερρεαλιστικά στοιχεία της δραματουργίας ή και στον τρόπο που ο σπουδαίος συγγραφέας χρησιμοποίησε γνωστά είδη για να μιλήσει για μία βασική και πολυεπίπεδη έννοια της σκέψης του, τη Μορφή.

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μας θυμίζει τους αγνοουμένους του Ερυθρού Σταυρού.

Η Νένα Μεντή μιλάει για τη θρυλική ηθοποιό και την παράσταση στο «Χώρα». «Μετά τον θάνατο του Δραγούμη, του μεγάλου της έρωτα, η ζωή της Μαρίκας ξεκινούσε και τελείωνε στη σκηνή». 

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου επιστρέφει φέτος στο κλειστό επί οκτώ χρόνια Αμφι-Θέατρο των γονιών της, για να παρουσιάσει τον «Aμλετ». Η πατίνα του χρόνου έχει διατηρηθεί στο ιστορικό θέατρο στην Πλάκα, παραπέμποντας στη φθορά, που τόσο έντονα και εμμονικά αναφέρεται στο σαιξπηρικό αριστούργημα.

Το θεατρικό έργο του 40χρονου Φλοριάν Ζελέρ «Ο γιος» γράφτηκε το 2018 και αυτήν την περίοδο παίζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Οταν η παράσταση τελείωσε, ήμασταν όλοι οι θεατές με ένα κόμπο στο στομάχι, ήταν το αποτέλεσμα της έκθεσης σε ένα κείμενο που σε οδηγούσε μακριά.

«Granma» (Γιαγιά) ονομαζόταν το πλοιάριο που στις 2/12/1956 μετέφερε κακήν κακώς από το Τουξπάν του Μεξικού, σε μια απόμερη παραλία της Κούβας, 82 επαναστάτες που στόχο είχαν να ρίξουν το διεφθαρμένο καθεστώς του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα. 

Πώς γίνεται μέσα σε μια στιγμή να ξεχνάμε αυτό που λίγο πριν συγκλόνιζε την ψυχή μας; Μήπως με την αφήγηση των δεινών το μόνο που μένει είναι μια «εξημερωμένη» – εκλεπτυσμένη εκδοχή τους; Αρκεί ο παρηγορητικός λόγος για να απαλύνει τον πόνο; Και τι είναι αυτό που εκπίπτει από την πραγματικότητα όταν αυτή γίνεται Ιστορία;

Η πρωταγωνίστρια της «Ευτυχίας» Κάτια Γκουλιώνη μιλάει στην «Κ» για τις προκλήσεις και τις συγκινήσεις του ρόλου της υποδυόμενη τη σπουδαία Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

Στο «Καινούργιο σπίτι» του Κάρλο Γκολντόνι (1707-1793), που σκηνοθετεί ο Γιάννης Σκουρλέτης στη σκηνή Κοτοπούλη του Εθνικού Θεάτρου, αποτυπώνεται καθαρά η σπουδαία υπηρεσία που πρόσφερε ο Γκολντόνι στο θέατρο της εποχής του.

Το ξυπνητήρι είναι πάντα ρυθμισμένο να χτυπήσει αυτή την ώρα. Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δυσανασχετούν με το ξυπνητήρι. Μου αρέσει το πρωινό ξύπνημα. Το επιδιώκω πια. Μου αρέσει να απολαμβάνω την ημέρα. Oχι ότι δεν απολαμβάνω την νύχτα. Με ευχαριστεί πολύ.

Ενα κλασικό αμερικανικό μιούζικαλ, το «Chicago», σε έναν ιστορικό αθηναϊκό χώρο, το θέατρο Ολύμπια – Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας, που για πρώτη φορά ανοίγει τις πόρτες για το πολυαγαπημένο έργο των Τζον Κάντερ, Φρεντ Εμπ και Μπομπ Φόσι.