Θέατρο

Η μαμά φωνάζει στα δυο της παιδιά. Aυτά επιδεικτικά γυρνούν την πλάτη. Η μαμά φωνάζει, αυτά συνεχίζουν να την αγνοούν. Η σκηνή πρέπει να έχει επαναληφθεί άπειρες φορές στην κοινή τους ζωή. Η μαμά αποσύρεται.

Το «Ανθρωποι και ποντίκια», η νουβέλα του Τζον Στάινμπεκ όπως τη μετέφερε στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα η Σοφία Αδαμίδου και σκηνοθέτησε ο, ηθοποιός κατ’ αρχάς, Βασίλης Μπισμπίκης, ήταν μία από τις καλύτερες παραστάσεις της περυσινής χρονιάς.

«Πόσες και πόσες νύχτες. Μας ξαγρυπνάει ένα παράξενο τραγούδι. Σαν αντίλαλος βαθύς στα βράχια του μυαλού. Στα βράχια της καρδιάς. Σαν μία παράξενη αλλόκοτη βοή. Σαν ένα ρεύμα αρχέγονο, άγριο. Ηλεκτρίζει βαθιά την ψυχή μας.

Ξυπνάω. Νιώθω σαν να είναι 07.30, συναίσθημα που κάθε φορά με εκπλήσσει. Ισως σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον μού φαίνεται φυσιολογικό αυτό που αποκαλούμε πρωινό ξύπνημα. Βάζω κάτι ν’ ακούω στο κινητό: ένα τραγούδι, κάποια εκπομπή, να με «φέρει» στον κόσμο των ξύπνιων ανθρώπων.

Το έργο της βραβευμένης με Ολίβιε, Λούσι Κίρκγουντ, «The Children», θέτει ερωτήματα για το μέλλον της ανθρωπότητας.

Ο σκηνοθέτης Θεοδόσης Μοσχόπουλος ανεβάζει το «Top Girls» της Αγγλίδας Κάριλ Τσέρτσιλ.

Πώς συνυπήρξαν κάποτε μεγάλες ηθοποιοί, τα δηλητηριώδη σχόλια, οι αντιζηλίες, οι αντιδράσεις στη νέα ονομασία του Rex.

Η «Μαρία Στιούαρτ» στο θέατρο Αλμα με την Κατερίνα Μαραγκού. «Η Ελισάβετ είναι ένας ρόλος κόντρα στις “ευκολίες” μου και στην ψυχοσύνθεσή μου. Αυτό ακριβώς είναι και το ενδιαφέρον», λέει στην «Κ» η Κ. Μαραγκού.

Ετυχε και σε δύο πρόσφατα κριτικά σημειώματά μου αναφέρθηκα σ’ έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς των τελευταίων 40 ετών, τον Δημήτρη Δημητριάδη. Από τους ελάχιστους που προχώρησαν την ελληνική θεατρική γραφή σε νέους δρόμους, είναι, επιπλέον, ένας  διανοούμενος που τόλμησε να τα βάλει με τις κυρίαρχες, υποκριτικές συμβάσεις στον δημόσιο λόγο, προκαλώντας τα όρια της ανεκτικότητας ακόμη και μετριοπαθών αναγνωστών με άρθρα που πολύ συζητήθηκαν (όπως το «Εμείς και οι Ελληνες» και «Το Βδέλυγμα»).

Ο κύριος Γκρι θυμάται πώς όλα ξεκίνησαν με ένα μισοσκότεινο δωμάτιο γεμάτο αναμμένα φωτάκια, κουκλάκια, μαξιλαράκια. Το σκηνικό φαντάζει γλυκό, νανουριστικό – όχι ακριβώς όμως, επιμένει ο κύριος Γκρι: η πληθωρική διακόσμηση, οι σκιές, τα άψυχα μάτια από τις κούκλες, η κάμερα έτσι όπως διατρέχει τον χώρο, τα πάντα έχουν μιαν αδιόρατη οσμή εφιάλτη.

Ο Σταμάτης Φασουλής υπογράφει το κείμενο, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ωνάσης. Τα θέλω όλα».