Θέατρο

Οταν ο Λευτέρης Βογιατζής ανέβασε το 1991, πρώτη φορά στη χώρα μας, έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ –το «Ρίτερ, Ντένε, Φος» (1984)–, φρόντισε την παράσταση να συνοδεύει ένα βιβλίο/πρόγραμμα που ακόμη και σήμερα εντυπωσιάζει με την ποιότητα του περιεχομένου του (επιμέλεια Ειρήνης Λεβίδη).

Η Λ. Μιχαλοπούλου μιλάει στην «Κ» για την παράσταση «Ρίττερ, Ντένε, Φος».

Ετσι χαρακτηρίζει ο σκηνοθέτης Γιάννης Σκουρλέτης την κωμωδία του Γκολντόνι «Το καινούργιο σπίτι», που ανεβάζει στο Εθνικό

Μετά την Αργοναυτική εκστρατεία, η Κάρμεν Ρουγγέρη και η Χριστίνα Κουλουμπή σκηνοθετούν τον μύθο του Θησέα και του Μινώταυρου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για τη σεζόν 2019-2020.

Η παράσταση ξεκινάει με τα μέλη μιας μουσικής μπάντας να εξηγούν στους θεατές το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Βρισκόμαστε στο 1845, μόλις 15 χρόνια μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Καθώς τρεις παραστάσεις του Αρη Μπινιάρη παίζονται αυτήν την περίοδο σε αθηναϊκά θέατρα («Ξύπνα Βασίλη» στο Εθνικό, «Υψωμα 731» στο Πορεία και η καινούργια δουλειά του, «Ο χορός της φωτιάς» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά), το κοινό έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το ανάπτυγμα της πορείας ενός αυτόφωτου δημιουργού με προσωπική, ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος, σκηνική γλώσσα.

Η Αιμιλία Υψηλάντη μιλάει στην «Κ» για την Κοντέσσα Βαλέραινα, που ερμηνεύει φέτος στο θέατρο «Αργώ».

Το έργο «Εύα και Νόρα» του Μυρώδη Αδαμίδη, που παρουσιάζεται στο θέατρο «Αλκμήνη» σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου, αποτελεί ένα μικρό διαμαντάκι της νεοελληνικής δραματουργίας. 

Μία πενταετία απουσίας της από τον χώρο του θεάματος και η ανακοίνωση της συμμετοχής της στην κωμωδία «Οποιος θέλει να χωρίσει… να σηκώσει το χέρι του!», την οποία έχει γράψει και σκηνοθετεί ο Γιώργος Καπουτζίδης, στο θέατρο «Ηβη», ήταν αρκετά για να πυροδοτήσουν το ενδιαφέρον τoυ κοινού. «Πού βρισκόταν η Κατιάνα Μπαλανίκα;» «Τι έκανε;» «Πώς είναι σήμερα;» «Γιατί επιστρέφει;» Με αυτή τη διαπίστωση ξεκινάω την κουβέντα μας κι εκείνη γελάει. 

Το εμβληματικό έργο του Θερβάντες ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1972, με πρωταγωνιστές  τον Μάνο Κατράκη και τον Παντελή Ζερβό.

Αν ορίζει κάτι τα μεγάλα έργα είναι η διαρκής ικανότητά τους να μας εκπλήσσουν. Να ανοίγουν, κάθε φορά που τα διαβάζουμε ή τα βλέπουμε στη σκηνή, πόρτες που παρέμεναν διακριτικά στο ημίφως. Και τότε νέες σχέσεις και ζητήματα προβάλλουν, που δένουν με τα έως τότε κύρια, όταν δεν τα επαναπροσδιορίζουν.