Από τον «Βυσσινόκηπο» του Αντον Τσέχοφ μέχρι τον «Γυάλινο Κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς, η δραματουργία είναι γεμάτη από οικογένειες που επενδύουν στις επόμενες γενιές για να αποφύγουν να κοιτάξουν τις δικές τους ρωγμές.
Στον Τσέχοφ, οι ήρωες φορτώνουν στα παιδιά τους την ελπίδα μιας αλλαγής που οι ίδιοι δεν τολμούν να κάνουν, ενώ στον Ουίλιαμς, η μητέρα στηρίζει όλη της την ύπαρξη στην «προοπτική» των παιδιών της, σαν να πρέπει εκείνα να εκπληρώσουν όσα η ίδια δεν μπόρεσε.
Αυτή ακριβώς η δυναμική βρίσκεται και στον πυρήνα του «Μικρού Εγιολφ», του Χένρικ Ιψεν (1894), το οποίο θα παρουσιάσει ο Ντίνος Ψυχογιός, σε δική του διασκευή και σκηνοθεσία στον χώρο παραστατικών τεχνών Πλύφα, από τις 4 Μαρτίου. Υστερα από την παράσταση «Acid test», της Ανια Ράις, ένα έργο που ο σκηνοθέτης παρουσίασε πέρυσι στο θέατρο Εν Αθήναις και το οποίο επικεντρώνεται, επίσης, στον ρόλο της οικογένειας και στις σχέσεις μεταξύ των μελών της, αυτή τη φορά μας αφηγείται την ιστορία του Αλφρεντ (Αλέξανδρος Βαρδάξογλου) και της Ρίτα (Αουλόνα Λούπα), ενός ζευγαριού που ζει μία ήσυχη και σταθερή ζωή, μέχρι που το ανήλικο παιδί τους πεθαίνει.
Σπουδή στο πένθος
«Η σπουδή, σε πρώτη ανάγνωση, είναι πάνω στο πένθος. Αλλά ένα βαθύτερο επίπεδο στο οποίο και εστιάσαμε είναι η σχέση του ζευγαριού. Γιατί το ζευγάρι προϋπήρχε πριν τον ερχομό του παιδιού και θα αναγκαστεί να συνεχίσει να υπάρχει. Οπότε αυτό που βλέπουμε είναι πώς η γέννηση αλλά και η απώλειά του ρυθμίζει τη σχέση τους. Πώς όσο ζει το παιδί λειτουργεί σαν ένα “κάλυμμα” για τις αδυναμίες, τις ανασφάλειες, γι’ αυτά που δεν μπορούν να πουν ο ένας με τον άλλον», μας λέει ο κ. Ψυχογιός.
Αν και στο πρωτότυπο έργο ο μικρός Εγιολφ εμφανίζεται στην πρώτη πράξη, στην παράσταση στο θέατρο Πλύφα ο ρόλος του απουσιάζει, καθώς όλη η αφήγηση επικεντρώνεται στη σχέση και στην επικοινωνία του ζευγαριού. Η δράση τοποθετείται σε μια χρονική στιγμή που δεν προσδιορίζεται –δεν είναι στην εποχή του έργου, αλλά ούτε και στο σήμερα– κάτι που κάνει πιο έντονη την αβεβαιότητα του ψυχικού τοπίου των ηρώων, αναδεικνύει τη διαχρονικότητα του κειμένου και φανερώνει ότι, σε μεγάλο βαθμό, τα προβλήματα και οι υπαρξιακές ανησυχίες είναι πάντα οι ίδιες.
«Οι ήρωες του έργου μοιάζουν απόλυτα με τη δική μου γενιά, τους μιλένιαλς. Περιμένουν πάντα έναν εξωτερικό παράγοντα να τους σώσει και επικεντρώνονται σε έναν στόχο που φαινομενικά δίνει νόημα στη ζωή τους. Οταν ο στόχος χάνεται ή δεν υπάρχει εξαρχής, η δεδομένη στιγμή της πραγματικότητας μπορεί να αποδειχθεί πιο σκληρή ακόμη και από μία απώλεια», καταλήγει ο σκηνοθέτης.
«(ο μικρός) Εγιολφ», του Ντίνου Ψυχογιού, στο θέατρο Πλύφα, από 4 Μαρτίου.
