Μια γερή βουτιά στα ’90s κι ένα ντελιριακό πάρτι από αυτά που θα θυμόμαστε ήταν η εμφάνιση του Moby την Τετάρτη 1 Ιουλίου αλλά και των Garbage που έπαιξαν όσο ακόμα σουρούπωνε για το φεστιβάλ Release Athens. «Μας αρέσει που απόψε παίζουμε με τον Moby, με τον οποίο είμαστε μαζί από τα ’90s και έχουμε καταφέρει να επιβιώσουμε μέχρι σήμερα», είπε η Σίρλεϊ Μάνσον, η δυναμική και αναλλοίωτη φωνή των Garbage, από την «alternative ροκ» σκηνή, όπως τη χαρακτηρίζαμε τότε.
Και πώς να μην υπάρχει ένα στοιχείο νοσταλγίας του εφηβικού εαυτού για τους περισσότερους, όταν και τα δύο μεγάλα ονόματα της βραδιάς είναι πλέον στα εξήντα τους, ενώ το φεστιβαλικό κοινό αποτελούνταν κυρίως από μιλένιαλ και εκπροσώπους της γενιάς Χ, πολλοί εκ των οποίων είχαν φέρει και τα παιδιά τους στην πλατεία Νερού. Σωστά επιλεγμένοι για την προθέρμανση του κοινού, οι Garbage έδωσαν ένα δυνατό σετ που αποτελούνταν από νεότερα κομμάτια, μια συμπαθητική διασκευή του «Lovesong» των Cure, αλλά και τις μεγάλες επιτυχίες τους «I Think I’m Paranoid», «Push it», «I’m only happy when it rains», «Stupid girl».
Το ίδιο κοινό, το οποίο είχε εμφανέστατα πυκνώσει όσο βράδιαζε, τη στιγμή που ο Moby κυριολεκτικά όρμησε επί σκηνής υπό τους ήχους του «Body Rock», εκστασιάστηκε. Είχε άλλωστε 15 χρόνια να έρθει στη χώρα μας. Με τα πρώτα dance κομμάτια, όπως το εκπληκτικό «Go» του 1991, ξεκίνησε ένα τέκνο πάρτι από αυτά που ο Moby ξέρει να φτιάχνει όσο λίγοι. Κι έτσι έγινε. Με εκρηκτική ενέργεια, ίσως επειδή βρίσκεται και στην έναρξη της ευρωπαϊκής περιοδείας του, σάρωνε επί μιάμιση ώρα τη σκηνή όπως συνηθίζει να κάνει, τρέχοντας από τη μια άκρη στην άλλη με την κιθάρα του, παίζοντας τύμπανα και (σπανιότερα) πλήκτρα, τραγουδώντας και επικοινωνώντας με το κοινό, πλαισιωμένος από τις εξαιρετικές γυναικείες φωνές των Ιντια Κάρνεϊ και Νάντια Ντάγκιν.
Ακούστηκαν πολλά από τα μεγάλα χιτ του, συχνά σε πιο τέκνο ή ηλεκτρονική εκδοχή, εστιάζοντας κυρίως στα άλμπουμ «Play» και «18». Δύσκολα θα έμενε κάποιος παραπονεμένος ακούγοντας τα «We Are All Made of Stars», «Why Does My Heart Feel So Bad?», «Honey», «Extreme Ways», «Natural Blues», «Porcelain», ενώ στο encore μας χάρισε τα «Lift me up» και «Feeling so Real». Πέρα από τις στιγμές που έπεφταν τα bpm για τις απαραίτητες ανάσες, κοιτώντας γύρω έβλεπε κανείς μια λαοθάλασσα άνω των 20.000 ανθρώπων να χορεύουν ασταμάτητα.
Από τις πιο αδύναμες στιγμές, ήταν η διασκευή στο «Heroes» του Ντέιβιντ Μπόουι, που όμως συνοδεύτηκε από μια ενδιαφέρουσα ιστορία για τη γνωριμία τους. Δεν έλειψε η αναφορά του Moby στην πολιτική κατάσταση της χώρας του, λέγοντας, «όπως ξέρουμε η Ελλάδα είναι η χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία. Σε αυτή την περιοδεία ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο και απολογούμαι για τη χώρα μου, διότι οι ΗΠΑ είναι υπό κατάρρευση και εννοείται πως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο χειρότερος πρόεδρος που έχει γνωρίσει ποτέ η Αμερική. Αν μπορείτε, κάντε υπομονή μαζί μας και κάποια στιγμή θα φύγει». Ταυτόχρονα, ως ταγμένος vegan και παθιασμένος ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ζώων, εμφάνισε ένα βίντεο με την ερευνήτρια και λάτρη της άγριας ζωής Τζέιν Γκούνταλ να παροτρύνει να «αδειάσουν τα κλουβιά».
