Πώς μια συναυλία με αφορμή ένα άλμπουμ που πραγματεύεται τον θάνατο και την απώλεια μπορεί να γίνει μια μεγάλη γιορτή της ζωής και της μουσικής; Οπως μόνον ο Ντέιμον Αλμπαρν ξέρει, αυτός ο τόσο χαρισματικός, ευφυής και διαρκώς ανήσυχος μουσικός, ο οποίος από την εποχή των Blur, πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’90, έως σήμερα με τους Gorillaz, κινείται άφοβα ανάμεσα στα μουσικά είδη, πειραματίζεται και ανακαλύπτει νέους δρόμους, χωρίς να νοιάζεται για μουσικές κατηγοριοποιήσεις και ταμπέλες. Κάπως έτσι φτιάχτηκε και το «The Mountain», που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο. Πρόκειται για τον ένατο δίσκο της virtual μπάντας που ίδρυσε το 1998 μαζί με τον κομίστα Τζέιμι Χιούλετ, αντλώντας επιρροές από τα ταξίδια τους στην Ινδία, αφού και οι δύο βίωσαν πρόσφατα την απώλεια των πατέρων τους.
Από το 2001, οπότε κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία παγκοσμίως, οι Gorillaz δεν είχαν εμφανιστεί ποτέ στην Ελλάδα. Ισως το γεγονός αυτό, μαζί με τη λατρεία της γενιάς του MTV στον Ντέιμον Αλμπαρν, εξηγούν το πόσο γρήγορα εξαντλήθηκαν τα εισιτήρια της συναυλίας τους στην πλατεία Νερού την Πέμπτη 25 Ιουνίου, στο πλαίσιο της τρίτης και τελευταίας ημέρας του φεστιβάλ SNF Nostos του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος σε συνεργασία με το Release Athens.
Στη διάρκεια μιάμισης ώρας εμφάνισή τους, μπροστά σε ένα πολύ ένθερμο κοινό κάθε ηλικίας, έδωσαν μια εξαιρετική συναυλία με ένα μεγάλο ανσάμπλ μουσικών και τραγουδιστών επί σκηνής, δίνοντας έμφαση στα κομμάτια του νέου τους άλμπουμ, με ενορχηστρώσεις που είχαν στη βάση τους τα ινδικά όργανα, ενώ στις γιγαντοοθόνες προβάλλονταν τα κινούμενα σχέδια του Τζέιμι Χιούλετ εμπνευσμένα, μεταξύ άλλων, από το «Βιβλίο της Ζούγκλας» του Κίπλινγκ.
Από τις πιο ξεσηκωτικές στιγμές της βραδιάς ήταν οι γκεστ εμφανίσεις του Σύρου μουσικού Ομάρ Σουλεϊμάν στο «Damascus» μαζί με τον Αμερικανό ράπερ Γιασίν Μπέι, με την πλατεία Νερού να χορεύει σε ρυθμούς ανατολίτικους, του Bootie Brown στο «Dirty Harry», αλλά και του Pos των De La Soul στη μεγάλη επιτυχία των Gorillaz «Feel Good Inc.». Ο Ντέιμον Αλμπαρν, με την άνεση και την αυτοπεποίθηση του μουσικού που γεμίζει αρένες και συναυλιακούς χώρους εδώ και τριάντα χρόνια, ήταν επικοινωνιακός, χαλαρός, χαμογελαστός, σαν ένας κομπέρ που ηγείται μιας ομάδας εξαιρετικών καλλιτεχνών οι οποίοι εναλλάσσονταν διαρκώς επί σκηνής.
Αν το «The Mountain» εμπνεύστηκε στιχουργικά από την ινδουιστική έννοια της Σαμσάρα, του κύκλου της γέννησης, της ζωής, του θανάτου και της μετενσάρκωσης ως μέσου επεξεργασίας του πένθους και της απώλειας, κάπως έτσι και η συναυλία των Gorillaz έγινε μια μεγάλη γιορτή για αυτό που κάποτε υπήρξε και πλέον χάθηκε. Οπως για παράδειγμα η πρώτη μουσική περίοδος των Gorillaz στις αρχές των ’00s, την οποία πολλοί αναπολούν, σχολιάζοντας πως αυτός ο νέος δίσκος έχει απομακρυνθεί πολύ από εκείνο τον ήχο. Αντί απάντησης, ο Αλμπαρν και η πολυπληθής παρέα του μας αποχαιρέτησαν με την τεράστια επιτυχία τους από το 2001, το ντεμπούτο σινγκλ τους «Clint Eastwood». Σαν να μας λέει, είμαστε ακόμη εδώ, αυτοί που αγαπήσατε, αλλά κάπως διαφορετικοί.
