Εξι Κακοί Σπόροι (ανάμεσα στους οποίους ο μπασίστας των Radiohead, Κόλιν Γκρίνγουντ και οι πληθωρικοί Τζιμ Σκλαβούνος & Λάρι Μάλινς που εναλλάσσονταν στα κρουστά) και μία τετραμελής γκόσπελ χορωδία συνόδευαν το βράδυ της Τετάρτης την ψηλόλιγνη φιγούρα του Νικ Κέιβ και κινήθηκαν όλοι σε υψηλότατο, τεχνικά, επίπεδο, εξασφαλίζοντας έναν άρτια επαγγελματικό ήχο που επέτρεπε στον 68χρονο Αυστραλό καλλιτέχνη να επικεντρωθεί στην επικοινωνία του με το κοινό. Κάτι στο οποίο είναι ούτως ή άλλως πολύ καλός, αλλά, ειδικά εκείνη τη βραδιά, γνώριζε και ο ίδιος ότι η λατρεία στο πρόσωπό του μπορεί να θεωρείται δεδομένη.
Σε μια χορταστική εμφάνιση που διήρκεσε 2,5 ώρες, με αρκετά κοινά στοιχεία με την προ τετραετίας συναυλία τους στον ίδιο χώρο, ο Νικ Κέιβ με τους Bad Seeds είχε την πολυτέλεια να διαλέξει ανάμεσα σε δεκάδες επιτυχίες: επέλεξε 22 τραγούδια, από το ντεμπούτο τους «From Her To Eternity» (1984) μέχρι το προπέρσινο «Wild God» – θα μπορούσε κάλλιστα να είχε διαλέξει 22 διαφορετικά και πάλι το κοινό θα τραγουδούσε κάθε ρεφρέν.
Σχετικά Αρθρα
Στο «The Mercy Seat» μία κοπέλα στη μπροστινή σειρά έβαλε τα κλάματα από τη συγκίνηση. Στο «The Weeping Song» χιλιάδες κόσμου χτυπούσαν τα χαρακτηριστικά παλαμάκια, συνδράμοντας στην υποδειγματική ενορχήστρωση. Στο «Henry Lee» η Βρετανίδα τραγουδίστρια Τζάνιτ Ρέιμους αντικατέστησε τα φωνητικά μέρη της Πι Τζέι Χάρβεϊ προσδίδοντας ένα σόουλ ηχόχρωμα σε μία, κατά τα άλλα, «φονική» μπαλάντα. Στο «Joy» ήταν η σειρά του Κέιβ, καθισμένου μπροστά στο πιάνο, να βουρκώσει, ενώ τραγουδούσε τον στίχο «ένιωσα ότι κάποιος στην οικογένειά μου είχε πεθάνει». Λίγο πριν από το τέλος, μνημόνευσε και τη σύζυγό του, Σούζι, προλογίζοντας το «Wide Lovely Eyes».
Παρ’ όλο που, όπως μας είπε, είχε «αρπάξει έναν ελληνικό ιό» και τον ταλαιπωρούσε ένα συνάχι, ερμηνευτικά ήταν, ακόμα μία φορά, εξαιρετικός. Παρακολουθώντας τον να αποδίδει με θεατρικότητα τα κομμάτια που ο ίδιος έχει γράψει, να μην αποχωρίζεται το σακάκι ή το γιλέκο του, παρά τη ζέστη και τον ιδρώτα, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την απόσταση που έχει διανύσει σε μία πλούσια καριέρα 48 ετών. Εχει κάνει όλες τις σωστές επιλογές ώστε να μπορεί να απολαμβάνει την επιτυχία, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ να σέβεται και την τέχνη του και το κοινό του. Μοιάζει σαν να έχει εφεύρει μια χρονομηχανή και φτιάχνοντας κάθε φορά στα γρήγορα μία βαλίτσα, με τη Βίβλο, βιβλία αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, μερικά γουέστερν, ιστορίες γοτθικού τρόμου και μαρτυρίες μερικών κατά συρροή δολοφόνων, επιστρέφει, με το κοστούμι του, σε στιγμές-ορόσημα: συναντά τον Οιδίποδα στον δρόμο για τη Θήβα.
Είναι εκεί όταν ο Κάιν σηκώνει το χέρι για να χτυπήσει τον Αβελ. Σκάβει βαθιά τον τάφο της Αντι Μπάντρεν στο «Καθώς Ψυχορραγώ» του Ουίλιαμ Φόκνερ, κάπου κοντά στον Μισισιπή. Εμφανίζεται στον «Χαμένο Παράδεισο», για να παρακολουθήσει τη μάχη του Καλού με το Κακό. Χωρίς πανωφόρι, βρίσκεται στην Αγία Πετρούπολη, για να ακούσει τα ενοχικά παραληρήματα του Ροντιόν Ρασκόλνικοφ από το «Εγκλημα και Τιμωρία». Και, αφού τα κάνει όλα αυτά, επιστρέφει με πλήρη φυσικότητα στο σήμερα, γυρίζει για λίγο την πλάτη του στο κοινό, θαυμάζει τους Bad Seeds που παίζουν δαιμονισμένα και μονολογεί: «Τι σπουδαία μπάντα, έτσι;».
