Ας αφήσουμε για λίγο κατά μέρος τα αμιγώς μουσικά στοιχεία· τα τουλάχιστον εξήντα άλμπουμ που κυκλοφόρησε από τη δεκαετία του ’40 κι έπειτα ή τις συνεργασίες με τους Μάιλς Ντέιβις, Θελόνιους Μονκ, Μαξ Ρόουτς, Κόουλμαν Χόκινς, Τζον Κολτρέιν κ.ά. Ας κάνουμε ακόμη ότι δεν ακούμε τον γεμάτο ενέργεια ήχο του, τις μελωδικές καινοτομίες του, τους διαλόγους του με την αβάν-γκαρντ και τη fusion, το calypso, το φανκ, το ροκ. Εστω, επίσης, ότι δεν έχει τόση σημασία η προτίμησή του να παίζει μια απροσδόκητη νότα, σε μια αναπάντεχη στιγμή. Και ας μη θυμηθούμε ότι ο Ντέιβις είχε πει πως «ήταν ένας δυναμικός, πρωτοποριακός μουσικός, με πάντοτε φρέσκες μουσικές ιδέες» ή ότι ο ομότεχνός του Μπράνφορντ Μαρσάλις τον είχε χαρακτηρίσει «τον μεγαλύτερο αυτοσχεδιαστή στην ιστορία της τζαζ».
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τον σαξοφωνίστα Σόνι Ρόλινς, ο οποίος τη Δευτέρα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών, πλήρης ημερών και αναζητήσεων, ας δούμε πώς προσέγγιζε ο ίδιος την τέχνη του. Μερικές φορές, π.χ., αποχωρούσε από ηχογραφήσεις και ζωντανές εμφανίσεις απογοητευμένος που δεν τα είχε καταφέρει καλύτερα – «η μουσική που παίζω είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει σε οποιοδήποτε στυλ. Κάθε φορά που πιάνω το σαξόφωνο θέλω να ακούσω κάτι καινούργιο», είχε τονίσει σε συνέντευξή του. Το 1959 επίσης, όταν καθιερωνόταν στο στερέωμα της τζαζ, εκείνος, ανικανοποίητος από το παίξιμό του, εξαφανίστηκε για δύο χρόνια: έκανε εξάσκηση, μέχρι και 15 ώρες την ημέρα, σε ένα πεζοδρόμιο στη γέφυρα Γουίλιαμσμπεργκ της Νέας Υόρκης, επειδή του άρεσε η ακουστική και δεν υπήρχαν γείτονες να ενοχλήσει – «πολλοί δεν καταλάβαιναν γιατί σταμάτησα», έλεγε αργότερα, «όμως ήταν αναγκαίο, ώστε να αποκτήσω την αυτοπεποίθηση που χρειαζόμουν για να παίξω με αυτόν τον τρόπο». Και το 1969 πήρε άλλη μία «εκπαιδευτική άδεια», προκειμένου να κάνει ένα πνευματικό ταξίδι στην Ινδία, από όπου επέστρεψε με το στυλ του ανανεωμένο για μία ακόμη φορά.
Γεννήθηκε στο Χάρλεμ το 1930 και το παρατσούκλι «Σόνι» του το έδωσε η γιαγιά του. Ξεκίνησε από μικρός να μαθαίνει πιάνο, το οποίο αντικατέστησε με το σαξόφωνο και, χρόνια αργότερα, το απομάκρυνε κιόλας και από τα μουσικά σχήματά του – οι πιανίστες «μπλέκονται στα πόδια σου», είχε πει, «παίζουν υπερβολικά πολλά». Ενα τέτοιο, «γυμνό» άλμπουμ του Σόνι Ρόλινς, με σαξόφωνο, μπάσο και ντραμς μόνο, είναι το «Freedom Suite» (1958). Αλλο γνωστό δισκογραφικό του πόνημα είναι το «Saxophone Colossus» (1956), από το οποίο κληρονόμησε και ένα δεύτερο παρατσούκλι. Την επιστροφή του από τη γέφυρα Γουίλιαμσμπεργκ είχε ακολουθήσει το «Bridge» (1961), ενώ μετά το πνευματικό ταξίδι του στην Ινδία είχε κυκλοφορήσει το «Sonny Rollins’ Next Album». Εγραψε επίσης μουσική για την ταινία «Alfie» (1966), ενώ συνεργάστηκε και με τους Rolling Stones στο «Tattoo You» (1981).
Στις επόμενες δεκαετίες, όπως συμβαίνει συνήθως, τα βραβεία άρχισαν να έρχονται σωρηδόν. Ο Σόνι Ρόλινς συνέχισε να αναζητεί τον «απόλυτο ήχο» («θα το καταλάβω όταν τον βρω, γιατί θα με ικανοποιήσουν πλήρως όσα θα μπορώ να κάνω μουσικά», είχε πει) μέχρι που το 2012 έδωσε την τελευταία του συναυλία. Είχε διαγνωστεί με πνευμονική ίνωση και δεν μπορούσε να παίξει άλλο. «Πέρασα μια περίοδο κατάθλιψης, είχα πέσει πολύ», έλεγε το 2017. «Είχα ως αποστολή ζωής να εκπληρώσω τις δυνατότητές μου στη μουσική και πλέον δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα. Διαπίστωσα όμως ότι αντί να θλίβομαι, έπρεπε να είμαι ευγνώμων. Μου είχε δοθεί η ευκαιρία να ζήσω τη ζωή ενός μουσικού, αυτό που πάντα ήθελα».
