Από πού πηγάζουν άραγε αυτή η δύναμη στη φωνή της Πάτι Σμιθ, η ένταση στο βλέμμα και στις χαρακτηριστικές κινήσεις των χεριών, η διαπεραστική ενέργεια που μοιάζει να μην την εγκαταλείπει λεπτό, ακόμη και τώρα που πλησιάζει τα ογδόντα; Ισως από το φυλαχτό που κρατάει πάντα μαζί: τους ποιητές και τους τροβαδούρους, τους ζωγράφους και τους μουσικούς που κουβαλά μέσα της από μικρό παιδί, με τρόπο τέτοιο ώστε όλη της η ύπαρξη και η καλλιτεχνική δημιουργία να μοιάζουν με φόρο τιμής στο θαυμαστό σύμπαν της τέχνης. Ετσι και το τραγούδι με το οποίο άνοιξε τη συναυλία της μπροστά στο κατάμεστο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού, την Παρασκευή 15 Μαΐου. Το «Dancing barefoot», που κυκλοφόρησε το 1979 εμπνευσμένο από τη Ζαν Εμπιτέρν, τη σύντροφο και μούσα του Μοντιλιάνι. Ενα κομμάτι που μιλάει για την «αγάπη ενός ανθρώπου για έναν άλλο και την αγάπη προς τον Δημιουργό μας», όπως έχει δηλώσει η ίδια.
Η Αθήνα την υποδέχθηκε με θερμά χειροκροτήματα και επιφωνήματα θαυμασμού, σε μια συναυλία που ξεκίνησε μόλις ένα τέταρτο μετά την αναγραφόμενη ώρα έναρξης, γεγονός που βρήκε μεγάλο μέρος των θεατών να εγκαταλείπει τις ουρές στις καντίνες και να προσπαθεί να φτάσει στις αριθμημένες θέσεις. Ορισμένοι ενοχλήθηκαν, όμως επρόκειτο για αίτημα της ίδιας της Πάτι Σμιθ.
Δεκατέσσερα τραγούδια μάς χάρισε στη μιάμιση ώρα της εμφάνισής της, μεταξύ των οποίων μια υπέροχη διασκευή του «The Crystal Ship» των Doors, ένας ακόμη φόρος τιμής της Σμιθ, αυτή τη φορά στον Τζιμ Μόρισον, ενώ από τις πιο δυνατές στιγμές ήταν η ερμηνεία της στα «Fireflies» και «Pissing In The River». Λίγο μετά τη μέση της συναυλίας, η ίδια έκανε ένα διάλειμμα και η μπάντα της, αποτελούμενη από τον γιο της Τζάκσον Σμιθ στην κιθάρα, τον Τόνι Σάναγκαν σε μπάσο και πλήκτρα, και τον Τζέι Ντι Ντόχερτι στα ντραμς, έπαιξε μια διασκευή στο «Isn’t it a pity», από τη σόλο καριέρα του Τζορτζ Χάρισον.
Στο τελευταίο μέρος της βραδιάς, και αφού ακούστηκαν από το κοινό συνθήματα για την Παλαιστίνη, η Πάτι Σμιθ απάντησε με το «Peaceable Kingdom», το οποίο είχε γράψει το 2003 με την ελπίδα να βρεθεί μια λύση για τους Παλαιστινίους, αν και τώρα δεν το τραγουδά με την ίδια αισιοδοξία, όπως ανέφερε. Ακολούθησαν τα δημοφιλή «Because the night», «People have the power» και «Gloria». Το πολύ νεαρό ζευγάρι, τουρκικής καταγωγής, που καθόταν δίπλα μου δεν σταματούσε να τραγουδά και να βγάζει σέλφι. Ηρθαν στην Αθήνα από τη Γερμανία όπου ζουν με αφορμή τη συναυλία, όπως και τόσοι άλλοι, μιας και όπου και να γύριζες στον Λυκαβηττό, άκουγες ξένες γλώσσες.
Αν και σε αυτή την εμφάνιση η Πάτι Σμιθ είναι λιγότερο επικοινωνιακή από ό,τι σε εκείνη την αξέχαστη βραδιά στο Ηρώδειο το 2022, πώς μπορεί να μείνει κάποιος ασυγκίνητος μπροστά σε αυτή τη μυθική προσωπικότητα της πανκ ροκ σκηνής της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1970; Εις το επανιδείν λοιπόν, κι έως τότε, θα φροντίσουμε να πίνουμε πολύ νερό, όπως μας συμβούλεψε αποχαιρετώντας μας.
