Οχι τόμοι, αλλά εγκυκλοπαίδειες ολάκερες θα χρειάζονταν για να σκιαγραφήσουν τα χαρίσματα και τις ιδιαιτερότητες του Νίκου Γούναρη.
Ενός κυριολεκτικά μονάκριβου ερμηνευτή, δημιουργού και διασκεδαστή, που λατρεύτηκε στην Ελλάδα αλλά και την Αμερική καθώς και όπου υπήρχε Ελληνισμός.
Αλλωστε πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που απ’ την εφηβεία του, όταν και έκανε το δισκογραφικό ξεκίνημά του, χρίστηκε περιζήτητος.
Η πολύτιμη και πολυδιάστατη «σπορά» του έχει αφήσει παντοτινούς καρπούς κι έτσι, παρά τον σύντομο βίο του, ο μύθος του εξακολουθεί να παραμένει ισχυρός ακόμη και στις «άπονες» μέρες μας.
Οπως έχει επισημάνει ο φίλος και τραγουδάνθρωπος Μωυσής Ασέρ:
«Χάρισε απλησίαστες και ανεπανάληπτες ερμηνείες από τεχνικής αλλά και από καλλιτεχνικής άποψης. Πιθανόν η πορεία του λεγόμενου ελαφρού τραγουδιού να ήταν διαφορετική αν ο Νίκος Γούναρης ζούσε λίγα χρόνια ακόμη. Βέβαια, ο Γούναρης δεν ήταν αποκλειστικά τραγουδιστής του ελαφρού. Είχε ευρύτερη μουσική πορεία, από το ρεμπέτικο και το δημοτικό – δημοτικοφανές μέχρι το rock and roll, και αυτή ήταν πιθανόν η διαφορά που τον έκανε αγαπητό και δημοφιλή».¹
Το 2009 κυκλοφόρησε από τη Legend ο δίσκος ακτίνας «Γλυκά Μου Μάτια», όπου ο Κώστας Μακεδόνας, με πρωτοβουλία του αλησμόνητου παραγωγού Γιώργου Μακράκη, τραγουδούσε Νίκο Γούναρη.
Σε συνέντευξη που μου παραχώρησε ο πρώτος μεταξύ άλλων ανέφερε σχετικά:
«Τα τραγούδια αυτά τα κουβαλώ από παιδί μέσα μου. Οι γονείς μου τα ακούγανε και τα τραγουδούσανε ερασιτεχνικά στο σπίτι, σε γιορτές, σε εκδρομές με φίλους. Γνώριζα τα μυστικά και τις λεπτομέρειές τους. Γι’ αυτό δεν δυσκολεύτηκα καθόλου στο στούντιο. Τα είπα όλα μια κι έξω, αυθόρμητα. Δεν χρειάστηκε, δηλαδή, να καθίσω να τα ψάξω για το πώς θα τα ερμηνεύσω.
Θυμάμαι τα λόγια του Σταμάτη Κραουνάκη, παλιά, όταν πρωτοσυναντηθήκαμε, που μου είχε πει χαρακτηριστικά: “Αυτό που βγάζεις στη σκηνή, αυτή η αύρα του φιλικού ανθρώπου κι όχι του σταρ, που κάνεις τον ακροατή να νιώθει ότι είσαι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που τραγουδάει, μου θυμίζει τον Νίκο Γούναρη”. Και συνέχιζε ο “μάντης” –όπως αποδεικνύεται– Κραουνάκης, κάνοντάς μου πλάκα, τότε. “Κάποτε, όταν θα παχύνεις πολύ θα γίνεις σαν τον Γούναρη. Θα βγαίνεις με την κιθάρα σου χοντρός και θα παίζεις”. Πάντως, η αλήθεια είναι ότι η περίπτωση του Γούναρη μου βγήκε σε καλό. Οπως είχε συμβεί και στο παρελθόν με κάποια τραγούδια του Ζαμπέτα. Και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για τραγούδια που έχουν μια λαϊκότητα και μια απλότητα, όχι απλοϊκότητα και ούτε λαϊκισμό. Δεν είναι καψουροτράγουδα, κι ας είναι εξωστρεφή. Η ποιότητά τους, η ευγένειά τους, το χιούμορ τους ταιριάζουν στον χαρακτήρα μου, σε αυτά που πιστεύω και με εκφράζουν ως άνθρωπο».²
Πηγές:
¹ Περιοδικό «Οασις» (τεύχος 13, 2009)
² Περιοδικό «Οασις» (τεύχος 15, 2010)
