Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας έχει φτάσει αισίως στα 32 του χρόνια, αλλά παρότι μεγάλωσε, δεν έχει τίποτα συμβατικό στον φετινό σχεδιασμό του. Η δεκαήμερη διοργάνωση (17- 26/7) παρουσιάζει μια εκλεκτική σειρά έργων από την Ελλάδα και το εξωτερικό, από καλλιτέχνες διαφορετικών γενεών, γεωγραφιών και χορογραφικών γλωσσών. Δώδεκα Eλληνες και δώδεκα διεθνείς δημιουργοί από τη Φινλανδία και τη Βραζιλία μέχρι το Πράσινο Ακρωτήρι, τη Σλοβενία και τη Βενεζουέλα φέρνουν κοντά διαφορετικές σκηνές και εμπειρίες, ενώ πέντε δημιουργοί παρουσιάζουν τη δουλειά τους για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
«Στον πυρήνα του 32ου φεστιβάλ βρίσκεται ο χορός ως έκφραση της ανθρώπινης αβεβαιότητας. Σώματα που προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπία, που πέφτουν, σώματα που επινοούν νέες γλώσσες, που δεν χωρούν στα ρούχα τους, που αντιδρούν στα στερεότυπα, σώματα που συνεχώς προσπαθούν να προσαρμοστούν, που καλούνται να γίνουν πιο γερά, πιο ικανά, πιο ανθεκτικά, σώματα που όσο κι αν πληγώθηκαν δεν σταμάτησαν να δίνουν τις μάχες τους», τόνισε η Τζένη Αργυρίου στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου. Πραγματικά, υπό την καθοδήγησή της το φεστιβάλ παρουσιάζει ένα πρόγραμμα που αγκαλιάζει την αστάθεια ως δημιουργική συνθήκη.
Η αστάθεια όχι μόνον ως σκηνογραφικό εύρημα, αλλά ενταγμένη στον πυρήνα της σύλληψης, κυριαρχεί στο έργο που θα ανοίξει το φεστιβάλ στο Μεγάρου Χορού Καλαμάτας. Το «He Who Falls» είναι δημιουργία του Γάλλου χορογράφου Γιον Μπουρζουά, μια χοροθεατρική και ακροβατική σύνθεση που φέρνει τους ερμηνευτές αντιμέτωπους με τη βαρύτητα, την πτώση και την έννοια της ισορροπίας. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια μεγάλη ξύλινη πλατφόρμα, η οποία περιστρέφεται, γέρνει και αλλάζει γωνίες απρόβλεπτα, μετατρέποντας τη σκηνή σε ένα ασταθές τοπίο. Πάνω της, έξι χορευτές κινούνται αδιάκοπα σε μια συνεχή «διαπραγμάτευση» ανάμεσα στην πτώση και στην επιβίωση.
Ακριβώς την επόμενη ημέρα, στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα το «Mercury Rising» (18-19/7) του Γέφτα φαν Ντίντερ, το οποίο διερευνά τη γλώσσα ως πράξη επικοινωνίας, αλλά και ως σωματική εμπειρία με τη συμμετοχή κωφών και ακουόντων ερμηνευτών. Εμπνευσμένο από τη νοηματική γλώσσα, το έργο μετατρέπει το σώμα σε ένα πεδίο λόγου, όπου η επικοινωνία επανασχηματίζεται μέσα από την κίνηση. Επίσης σε πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα, το «Tempo» (20/7), που έρχεται στην κεντρική σκηνή, είναι η ανατρεπτική συνεργασία του ταχυδακτυλουργού και εικαστικού καλλιτέχνη Κάλε Νίο με τον χορογράφο Φερνάντο Μέλο.
Η ανερχόμενη Γαλλίδα χορογράφος Λεϊλά Κα παρουσιάζει το «Maldonne» για πρώτη φορά στην Ελλάδα, παράσταση που ήδη έχει κάνει ρεκόρ μετακλήσεων στο εξωτερικό.
Ενα από τα πιο δυνατά ονόματα της φετινής διοργάνωσης, η χορεύτρια – χορογράφος Μαρλέν Μοντέιρο Φρέιτας, έρχεται στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου με το «Guintche» (23-24/7), ένα εκρηκτικό σόλο από την ίδια με τους μουσικούς επί σκηνής. Την ίδια ημέρα (23/7) η Κεντρική Σκηνή φιλοξενεί το «Maldonne» της ανερχόμενης Γαλλίδας χορογράφου Λεϊλά Κα, σε πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα, παράσταση που ήδη έχει κάνει ρεκόρ μετακλήσεων στο εξωτερικό. Μια ομάδα γυναικείων σωμάτων επαναδιαπραγματεύεται ρόλους, μέσα από αλλεπάλληλες αλλαγές κοστουμιών και ταυτότητας.
Οι δράσεις του φετινού προγράμματος επεκτείνουν τον χορό πέρα από τη σκηνή, στον δημόσιο αλλά και στον ιστορικό χώρο, όπως η μοναδική βραδιά του φεστιβάλ στην Αρχαία Μεσσήνη (22/7). Το «Amazigh in Situ» του Φιλίπε Λορένσο έχει επίκεντρο τον παραδοσιακό χορό του κεντρικού Μαρόκου «αχιντούς», που επί αιώνες συνοδεύει κοινοτικές γιορτές, «συνομιλώντας» με το Ωδείο ή Εκκλησιαστήριο της Μεσσήνης, τόπο συνάθροισης κατά την αρχαιότητα.
Στην κεντρική πλατεία Καλαμάτας, που συνήθως γεμίζει θεατές, εντύπωση θα κάνει σίγουρα το έργο «Do Birds Dream of Flying?» των Fabla Collective, ένα παιχνίδι ισορροπίας μέσα από μια αιωρούμενη σκάλα, ποιητικό πεδίο αναστολής της βαρύτητας. Η ενότητα των εμφανίσεων σε δημόσιους χώρους της Καλαμάτας ολοκληρώνεται με το αυτοσχεδιαστικό σόλο «Mariposa» του Ντέιβιντ Ζαμπράνο στο Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων, ενώ επιλεγμένες παραστάσεις θα «ταξιδεύουν» σε πόλεις της Πελοποννήσου ενεργοποιώντας δημόσιους και αρχαιολογικούς χώρους.
Το φεστιβάλ κλείνει με μια καθαρά ελληνική «τελετουργία»: το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής παρουσιάζει το έργο του Γιώργου Κουμεντάκη «Τόσαις φοραίς τόσο κοντά να είμαι», σε ποίηση Κ. Π. Καβάφη και μελοποίηση σε ιδίωμα αμανέ. Τρεις χορογράφοι, η Πατρίσια Απέργη, ο Ηλίας Χατζηγεωργίου και η Εύα Γεωργιτσοπούλου, συνδυάζουν σύγχρονο χορό και street dance, δημιουργώντας ένα ζωντανό, υβριδικό φινάλε ελληνικής ταυτότητας.
Παράλληλα, στο Μέγαρο Χορού θα παρουσιαστεί η έκθεση «Ζουζού Νικολούδη: Η μεθοδολογία ως πράξη», σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, που προσεγγίζει το αρχείο της πρωτοπόρου χορογράφου ως ζωντανό πεδίο χορογραφικής σκέψης και συνδέει την ιστορική παρακαταθήκη με τη σύγχρονη δημιουργία.
