«Η πολιτική του ποδοσφαίρου με κάνει να νοσταλγώ την πολιτική της Μέσης Ανατολής». Τάδε έφη Χένρι Κίσινγκερ εν έτει 1983, λίγο αφότου η FIFA ανακοίνωσε ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 θα διεξαχθεί στο Μεξικό. Ως επικεφαλής της αμερικανικής επιτροπής διεκδίκησης της διοργάνωσης, ο Κίσινγκερ είχε τότε γνωρίσει την ήττα, μέσα από μια διαδικασία που, σύμφωνα με τους ποδοσφαιρικούς αστικούς μύθους, μόνο διαφανής δεν υπήρξε.
Το «Μεξικό ’86», μια καινούρια ταινία που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην πλατφόρμα του Netflix, δίνει μια μυθοπλαστική -αλλά βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και πρόσωπα- εκδοχή των όσων συνέβησαν εκείνον τον καιρό τόσο στο Μεξικό όσο και στους διαδρόμους της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας.
Ο διάσημος Μεξικανός ηθοποιός, Ντιέγκο Λούνα («Andor»), υποδύεται εδώ τον Μάρτιν Ντε Λα Τόρε, ένα φιλόδοξο στέλεχος της μεξικανικής ομοσπονδίας, ο οποίος βάζει στόχο να φέρει το Μουντιάλ στην πατρίδα του, όταν η προγραμματισμένη διοργανώτρια, Κολομβία, δηλώνει αδυναμία να ανταποκριθεί στο πρότζεκτ το 1982. Το… πρόβλημα είναι ότι το Μεξικό έχει ήδη διοργανώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1970, εκεί όπου επικράτησε το μυθικό «jogo bonito» των Βραζιλιάνων, επομένως η FIFA δεν ήταν ακριβώς θετική σε μια επανάληψη του οικοδεσπότη μέσα σε τόσο σύντομο διάστημα. Πόσο μάλλον όταν υπήρχαν και άλλοι σοβαροί μνηστήρες στο τραπέζι όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, που επιθυμούσαν διακαώς να φιλοξενήσουν το πρώτο τους Μουντιάλ. Οπως ωστόσο αποδείχτηκε μερικές δεκαετίες αργότερα, ο τότε πρόεδρος της FIFA, Ζοάο Χαβελάνς, ήταν τουλάχιστον δεκτικός σε μια παλιά, καλή συναλλαγή κάτω από το τραπέζι. Δεν ήταν όμως μόνο αυτός.
Είναι πραγματικά απολαυστικό το κομμάτι της ταινίας που εκτυλίσσεται στην Ελβετία, στην έδρα της FIFA, εκεί όπου ο Ντε Λα Τόρε και η υπόλοιπη μεξικανική αντιπροσωπία αγωνίζονται (παρασκηνιακά) να εξασφαλίσουν την εύνοια των χωρών μελών της παγκόσμιας ομοσπονδίας, ενόψει της κρίσιμης ψηφοφορίας που θα κρίνει τον επόμενο διοργανωτή. «Θα φροντίσουμε να παίξετε με όποιον θέλετε στην πρώτη φάση», τάζει στον Αιγύπτιο εκπρόσωπο ο ξεδιάντροπος πρωταγωνιστής. Την ίδια ώρα ωστόσο, στα διπλανά δωμάτια, ο Κίσινγκερ μοιράζει στρατιωτικούς… πυραύλους και ο θρυλικός Πελέ, επίσημος υποστηρικτής της αμερικανικής υποψηφιότητας, συντρώγει με τους υπόλοιπους ψηφοφόρους, οπότε ο Ντε Λα Τόρε αποφασίζει να αλλάξει πάραυτα τακτική. Μαύρες, δερμάτινες βαλίτσες γεμάτες μετρητά καταφθάνουν στο ξενοδοχείο του, για να διανεμηθούν στη συνέχεια στρατηγικά, ώστε να γείρει η πλάστιγγα υπέρ του Μεξικού. Παρ’ όλα αυτά θα χρειαστεί ένα τέχνασμα της τελευταίας στιγμής για να εξασφαλιστεί η πολυπόθητη νίκη.
Παράλληλα με τις προσπάθειες του πρωταγωνιστή στο διαπραγματευτικό πεδίο, στην ταινία παρακολουθούμε και την προσωπική του ζωή, εκεί όπου χωρίζει την σύζυγο για την ερωμένη του, η οποία όμως του επιφυλάσσει μερικές εκπλήξεις. Το ουίσκι τον βοηθά να ηρεμήσει κάπως, ωστόσο είναι η παραδοσιακή μεξικάνικη τεκίλα εκείνη που δίνει την λύση όταν η διοργάνωση κινδυνεύει να αλλάξει (ξανά) προορισμό την τελευταία στιγμή. Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1985, μόλις 9 μήνες πριν από την σέντρα του Μουντιάλ, η χώρα της Λατινικής Αμερικής θα πληγεί από έναν τρομερό σεισμό, με εκατοντάδες κτίρια να καταρρέουν και περισσότερους από 5 χιλιάδες νεκρούς. Με την χώρα να θρηνεί, η θορυβημένη FIFA είναι έτοιμη να στείλει τη διοργάνωση στις ΗΠΑ ή στην Ευρώπη, όμως ο δαιμόνιος Ντε Λα Τόρε δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο καταφέρνει να προετοιμάσει υποδοχή 20 χιλιάδων θεατών μέσα σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, προς τιμήν του απεσταλμένου της FIFA, ο οποίος σαστισμένος δέχεται τη μια πρόποση μετά την άλλη και τελικά φεύγει (μεθυσμένος) έχοντας πειστεί ότι η διοργάνωση βρίσκεται σε καλά χέρια.
Τα αποτελέσματα γνωστά. Το Μεξικό, που είναι συνδιοργανώτρια χώρα και του εν εξελίξει Παγκοσμίου Κυπέλλου, φιλοξένησε πριν τέσσερις δεκαετίες ένα από τα κορυφαία Μουντιάλ που έχουμε δει ποτέ, το οποίο έμεινε στη συλλογική μνήμη και χάρη στα δύο ιστορικά γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα στον ημιτελικό της Αργεντινής απέναντι στην Αγγλία: το «χέρι του Θεού» και το «γκολ του αιώνα». Ο σχετικά πρόσφατος τότε πόλεμος των Φόκλαντς έβαλε το πολιτικό αλατοπίπερο και κάπου εκεί η αμαρτωλή ιστορία της ανάθεσης βυθίστηκε στη λήθη. Το φιλμ του Netflix δεν την αποκαλύπτει ακριβώς σαν ντοκουμέντο, ωστόσο λειτουργεί μια χαρά ως νόστιμο «ορεκτικό» πριν τους βραδινούς αγώνες των ημερών.
