«Το σενάριο το γράψαμε όλοι μαζί. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Η βασική ιδέα ήταν να δείξουμε πόσο ωραία είναι η Αλόννησος», λέει στην «Κ» η 14χρονη Μιχαέλα, μία από τις πρωταγωνίστριες της ταινίας «Γιατί αξίζει να μείνεις». «Eπειτα μας απασχόλησε το μεγάλο πρόβλημα της ερήμωσης του νησιού. Δεν θέλουμε να συνεχιστεί αυτό», συμπλήρωσε. Μέσα από ένα εντατικό εργαστήρι κινηματογράφου, τα παιδιά της Αλοννήσου άφησαν τη φαντασία τους ελεύθερη και δημιούργησαν τη δική τους ταινία, βασισμένη στα βιώματα και στις ανησυχίες, με τους ρόλους να μοιράζονται «κυκλικά».
Η ταινία παρουσιάστηκε την τελευταία ημέρα του AMoS (Alonissos MΟvies for the Sea) Film Festival, του πρώτου φεστιβάλ κινηματογράφου με θεματικό άξονα το θαλάσσιο περιβάλλον, το οποίο διοργανώθηκε για δεύτερη χρονιά από τον Δήμο Αλοννήσου και την περιβαλλοντική οργάνωση «Αέναος Θάλασσα» από τις 15 έως τις 20 Ιουνίου. Η Αναστασία Ποπολίδου, εκπαιδεύτρια στο εργαστήριο κινηματογράφου, είδε τεράστια διαφορά στην προσέγγιση των παιδιών σε σχέση με τα παιδιά της πόλης. «Στην Αθήνα τα παιδιά συχνά μιμούνται όσα βλέπουν στις σειρές. Εδώ δεν έχουν αυτή την επιρροή. Βλέπουν τη ζωή τους σαν παραμύθι και έχουν τεράστια συνειδητότητα για τον τόπο τους. O,τι εκφράζουν βγαίνει όντως από την καρδιά τους», λέει. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, τα παιδιά αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους και έστειλαν το δικό τους μήνυμα: «Στόχος μας είναι να βοηθήσουμε το νησί», είπαν, προκαλώντας συγκίνηση στο κοινό.
Η «Κ» βρέθηκε στην Αλόννησο, παρακολούθησε τις δράσεις του φεστιβάλ και επιχείρησε να κατανοήσει την ουσία της προάσπισης του θαλάσσιου πάρκου μέσα από αυτές. Κάθε απόγευμα, λίγο πριν βραδιάσει, η προβλήτα του λιμανιού –εκεί όπου το πρωί αποβιβάζεται πλήθος επισκεπτών– μεταμορφωνόταν σε έναν ανοιχτό, ελεύθερο και ζωντανό τόπο συνάντησης για όλο το νησί. Καρέκλες απλώνονταν, μια μεγάλη φουσκωτή οθόνη και ένας προτζέκτορας τοποθετούνταν στο κατάλληλο σημείο.
«Εχουν τεράστια συνειδητότητα για τον τόπο τους. O,τι εκφράζουν βγαίνει όντως από την καρδιά τους», λέει για τα παιδιά που συμμετείχαν στο εργαστήριο κινηματογράφου η εκπαιδεύτρια Αναστασία Ποπολίδου.
«Τις μέρες του φεστιβάλ προβάλλονται πρώτα ταινίες animation για τα παιδιά. Yστερα, ταινίες μυθοπλασίας, ελληνικές ταινίες –κάναμε πρεμιέρα με τη “Μικρά Αγγλία” του Παντελή Βούλγαρη–, περιπέτειες και ντοκιμαντέρ. Ταινίες για όλα τα γούστα, αλλά πάντα με επίκεντρο τη θάλασσα», αναφέρει στην «Κ» η Λουκία Καλαϊτζή, υπεύθυνη επικοινωνίας της «Αέναος Θάλασσα».
Καθώς συζητάμε τη διακόπτουν φωνές θαυμασμού. Μια φώκια έχει πλησιάσει στη στεριά. Φυσάει νερό, μπλέκεται ανάμεσα στα παραδοσιακά τρεχαντήρια, προσφέροντας ένα σπάνιο θέαμα. Είναι η καλύτερη υπενθύμιση για τον λόγο ύπαρξης του φεστιβάλ. «Στο νησί που φιλοξενεί το πρώτο και εμβληματικότερο θαλάσσιο πάρκο της χώρας, έπρεπε να θεσμοθετηθεί και το πρώτο φεστιβάλ με αυτό στο επίκεντρο», εξηγεί αμέσως μετά η κ. Καλαϊτζή.
Η οργάνωση, εκτός των άλλων, υποστηρίζει την προστασία του θαλάσσιου πάρκου. Από το 2017 η «Αέναος Θάλασσα» έχει παραχωρήσει το σκάφος «Νηρηίς» προκειμένου να υποστηρίζει τις περιπολίες του Λιμενικού Σταθμού Αλοννήσου και της Μονάδας Διαχείρισης του Πάρκου. Η ανάγκη ανάδειξης του πάρκου, όμως, παραμένει μεγάλη. «Μέσα από τις ταινίες, ο κόσμος βλέπει συχνά την καταστροφή που προκαλεί η ανθρώπινη παρέμβαση. Το φεστιβάλ είναι ένας τρόπος να ενημερωθεί κάποιος. Πρέπει να γίνουμε όλοι μια γροθιά για να αντιμετωπίσουμε τις καταστροφές στο θαλάσσιο περιβάλλον», τονίζει ο καπετάνιος του «Νηρηίς» Κώστας Πανέρης.
Χωρίς όμως τη σύμπραξη της τοπικής κοινότητας και την ενημέρωση των παράκτιων αλιέων, ο αντίκτυπος των δράσεων της οργάνωσης θα ήταν πολύ μικρότερος. «Το εντυπωσιακό είναι ότι πολλοί κάτοικοι δεν γνωρίζουν καν την προστατευόμενη περιοχή τους. Για αυτόν τον λόγο, ξεκινήσαμε τις εκπαιδευτικές εκδρομές μόνο για τους ντόπιους. Δεν έχουν πάει ποτέ, ενώ είναι εδώ δίπλα τους», εξηγεί η Χριστίνα Οικονόμου, υπεύθυνη συνηγορίας και εκστρατειών της «Αέναος Θάλασσα». Το μεγάλο στοίχημα του AMoS, όμως, είναι η ευαισθητοποίηση της επόμενης γενιάς. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ πραγματοποιούνται και άλλες δράσεις για τους νέους, στις οποίες όμως συμμετέχουν με ενθουσιασμό και μεγαλύτερες ηλικίες. Μία εξ αυτών είναι τα εργαστήρια ψηφιδωτού που διοργανώθηκαν για δεύτερη χρονιά, με υλικά τα οποία θα πετάγονταν στα σκουπίδια. «Οι διοργανωτές του φεστιβάλ είχαν βάλει ειδικούς κάδους και ο κόσμος μάζευε και έφερνε δικά του υλικά. Είναι ένα συλλογικό έργο. Κάποιος δίνει την κούπα του και κάποιος άλλος τη μετατρέπει σε τέχνη. Φέτος φτιάξαμε πολύχρωμα ψηφιδωτά ψάρια. Τα τοποθετήσαμε στον φράχτη του σχολείου, ως συνέχεια του περυσινού έργου όπου είχαμε δημιουργήσει ένα δελφίνι και μια χελώνα. Η ιδέα είναι να σχηματιστεί σιγά σιγά ένας βυθός», αναφέρει στην «Κ» η Γιούλα Κουτσουμπού, εικαστικός και υπεύθυνη του εργαστηρίου.
