Στο «Ενα αξέχαστο καλοκαίρι» μας σύστησε μια εξάχρονη ηρωίδα, η οποία περνάει το καλοκαίρι στην καταλανική εξοχή, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει την απώλεια της μητέρας της. Στις «Πορτοκαλιές του Αλκαράς» τα παιδιά-πρωταγωνιστές μεγαλώνουν εν μέσω των αλλαγών στη ζωή της υπαίθρου. Η δε ηρωίδα της «Ρομερία», που κυκλοφορεί από χθες στα θερινά σινεμά, βρίσκεται στο κατώφλι της ενηλικίωσης. Η Κάρλα Σιμόν είναι από εκείνες τις κινηματογραφίστριες που ξέρουν να μπλέκουν αυτοβιογραφία και μυθοπλασία με τρόπο τόσο δεξιοτεχνικό, ώστε το αξεδιάλυτο σύνολο αποπνέει μια αίσθηση αυθεντικότητας, την οποία σπάνια συναντάς στη μεγάλη οθόνη. «Οι ταινίες –και ειδικά η “Ρομερία”– πηγάζουν από το γεγονός ότι δεν έχω ξεκάθαρη εικόνα ή πραγματικές αναμνήσεις της οικογένειας και των γονιών μου. Αυτό με έχει κάνει να εξερευνώ τα συγκεκριμένα θέματα περισσότερο κι επίσης να χρησιμοποιώ το σινεμά προκειμένου, με έναν τρόπο, να ανασυνθέσω την ιστορία τους», μας λέει η Κάρλα Σιμόν, την οποία συναντήσαμε στο Φεστιβάλ Καννών του 2025.
Στην καινούργια ταινία, η 18χρονη Μαρίνα φθάνει στο παραθαλάσσιο Βίγο της Γαλικίας, όπου θα συναντήσει για πρώτη φορά την οικογένεια του από καιρό νεκρού πατέρα της. Η συναναστροφή μαζί τους θα φέρει στην επιφάνεια κρυμμένα οικογενειακά μυστικά, όπως τον θάνατο των γονιών της από AIDS, αλλά και την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς της ισπανικής νεολαίας της δεκαετίας του 1980. «Στην Ισπανία είχαμε τη μακρά δικτατορία, η οποία καθυστέρησε τα πάντα· μιλάμε για μια χώρα συντηρητική, προσηλωμένη στον καθολικισμό. Με τον θάνατο του Φράνκο επήλθε μια έκρηξη ελευθερίας και χαράς, ειδικά για τη νέα τότε γενιά. Μαζί όμως ήρθε και η ηρωίνη, η οποία βασικά έφθανε μέσω των ακτών της Γαλικίας. Οι άνθρωποι ζούσαν τη στιγμή και πειραματίζονταν δίχως να γνωρίζουν τις συνέπειες. Τελικά η Ισπανία έφτασε να έχει τα μεγαλύτερα ποσοστά AIDS στην Ευρώπη, ενώ πολλές οικογένειες –ειδικά ανώτερων τάξεων, όπως αυτή στην ταινία– έκρυβαν τους ασθενείς τους. Ομως αυτή είναι μια σημαντική γενιά, γιατί έσπασε τα δεσμά του παρελθόντος, τα έφερε όλα ανάποδα, επομένως οφείλουμε να γνωρίζουμε την ιστορία τους», εξηγεί η Σιμόν.
Οταν ήμουν 18 είχα μια φωτογραφική μηχανή (…) και φωτογράφιζα πολύ την (σ.σ. θετή) οικογένειά μου. Με ενδιέφερε πάντα και η ιδέα τού ότι οι τόποι μένουν, ενώ οι άνθρωποι φεύγουν.
Η ηρωίδα της ταινίας ανακαλύπτει πράγματι το χρονικό του έρωτα των γονιών της, που γεννήθηκε ακριβώς εκεί, πλάι στη θάλασσα του Βίγο, βασιζόμενη και στις περιγραφές από το ημερολόγιο της μητέρας της. «Το ημερολόγιο είναι βασικά μυθοπλαστικό. Υπήρχαν όμως γράμματα της μητέρας μου προς φίλους της, τα οποία συνειδητοποίησα ότι αποτελούν κατά κάποιο τρόπο το πορτρέτο μιας γενιάς και του τρόπου που έζησαν τη νιότη τους. Το πιο σημαντικό για εμένα ήταν να βρω τον σωστό τόνο, να μην τους κρίνω αυστηρά, αλλά ούτε και να ρομαντικοποιήσω όσα έκαναν. Δεν είναι εύκολο βέβαια να είσαι αντικειμενικός με μια τέτοια ιστορία».
Γιατί όμως μας συναρπάζουν τόσο οι οικογενειακές ιστορίες; Είναι, κατά κάποιο τρόπο, εντυπωμένο στο DNA μας; «Πιστεύω ότι έχει να κάνει με την ταυτότητα. Προκειμένου να καταλάβεις ποιος είσαι, πρέπει να μάθεις από πού προέρχεσαι. Πιστεύω επίσης ότι κάποιοι άνθρωποι το χρειάζονται περισσότερο από άλλους. Εγώ, για παράδειγμα, το έχω ανάγκη λόγω των συνθηκών που πέθαναν οι γονείς μου και λόγω του ότι είμαι κινηματογραφίστρια», απαντά η Σιμόν. Στην κουβέντα μας επαναλαμβάνει διαρκώς παραλλαγές της φράσης «δίνω εικόνα στα λόγια», είτε πρόκειται για το ημερολόγιο του φιλμ είτε για τις δικές της οικογενειακές αφηγήσεις. Οπως και η ηρωίδα της, χρησιμοποιεί την κάμερα ως μέσον για να καταλάβει περισσότερα. «Οταν ήμουν 18 είχα μια φωτογραφική μηχανή σαν τη δική της και φωτογράφιζα πολύ την (σ.σ. θετή) οικογένειά μου. Με ενδιέφερε όμως πάντα και η ιδέα τού ότι οι τόποι μένουν, ενώ οι άνθρωποι φεύγουν. Επιστρέφεις κάπου και με έναν σχεδόν πνευματικό τρόπο μπορείς να συνδεθείς με μια παλιότερη εποχή. Η Μαρίνα καταφέρνει να δώσει εικόνα στο ημερολόγιο όταν φωτογραφίζει όλα αυτά τα μέρη, που αποκτούν έτσι πραγματικές διαστάσεις».
Κάπου εκεί έρχεται το δεύτερο μέρος της ταινίας, όπου το ημερολόγιο ζωντανεύει στην οθόνη, με τη νεαρή πρωταγωνίστρια Λιούσια Γκαρσία να αναλαμβάνει (πειστικά) και τον ρόλο της μητέρας της Μαρίνας, καθώς γυρνάμε πίσω στη δεκαετία του 1980. «Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν πρόκειται καν για επαγγελματία ηθοποιό. Κάναμε πολύ εκτενές κάστινγκ ψάχνοντας για μια κοπέλα που να μπορεί να παίξει και τους δύο χαρακτήρες και τελικά τη βρήκαμε κυριολεκτικά στον… δρόμο. Την είδα να κατεβαίνει από ένα λεωφορείο με το σακίδιό της στην πλάτη, γυρνούσε από μια συνάντηση προσκόπων. Την καλέσαμε στο κάστινγκ και παρόλο που δεν είχε παίξει ποτέ, ήταν φανερό ότι έκανε και για τους δύο ρόλους», καταλήγει η Κάρλα Σιμόν.
