Για την Ισπανίδα ηθοποιό Μπάρμπαρα Λένι το να είναι μια «chica Almodovar», ένα «κορίτσι του Αλμοδόβαρ» δηλαδή, αποτελεί τίτλο τιμής. Ο ίδιος βέβαια ο διάσημος κινηματογραφιστής βγάζει… φλύκταινες όταν ο Τύπος ή το κοινό χαρακτηρίζει έτσι τις ηρωίδες των ταινιών του· από την άλλη, η πρωταγωνίστρια του «Πικρές γιορτές», που κυκλοφορεί από χθες στις ελληνικές αίθουσες, παίζει επί της ουσίας ένα alter ego του, στην πιο εξομολογητική ίσως στιγμή της φιλμογραφίας του. «Θαυμάζω απεριόριστα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται το σινεμά, αλλά και τη γυναικεία φύση. Στο γύρισμα, πάντως, είναι πολύ απαιτητικός, θέλει να έχεις αυτοπεποίθηση, να βγάζεις αποτέλεσμα. Αντιλαμβάνεσαι όμως και από μόνη σου την ευθύνη να παίζεις σε μία από τις ταινίες του», μας λέει σχετικά με την εμπειρία της η Μπάρμπαρα Λένι, την οποία συναντήσαμε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών.
Στην ταινία υποδύεται την Ελσα, μια σκηνοθέτιδα διαφημιστικών, η οποία παλεύει να ολοκληρώσει ένα κινηματογραφικό σενάριο, ενώ ταυτόχρονα αρχίζει να αμφιβάλλει για την πίστη του συντρόφου της. Παράλληλα εμείς παρακολουθούμε και τη ζωή του Ραούλ, ενός καταξιωμένου σκηνοθέτη (δεύτερο alter ego), που ετοιμάζει ένα φιλμ με κεντρική ηρωίδα την… Ελσα. «Νομίζω ότι κάποια αληθινά γεγονότα από τη ζωή του Πέδρο είναι πολύ σημαντικά για την ταινία, όμως δεν τα συζητήσαμε καθόλου μεταξύ μας. Αν γνωρίζεις τη βιογραφία του ή έχεις δουλέψει μαζί του, καταλαβαίνεις αρκετά πράγματα, αλλά για εκείνον ήταν σημαντικό να μην είναι ο ίδιος στο κέντρο της ιστορίας. Δεν μιλούσε καθόλου για τον εαυτό του στις πρόβες», σημειώνει η Λένι.
Παρ’ όλα αυτά, το φιλμ περιέχει αρκετές ειλικρινείς παρατηρήσεις γύρω από την καλλιτεχνική δημιουργία και συγκεκριμένα τις τύψεις που αισθάνεται ο δημιουργός όταν «κλέβει» από τις ζωές των οικείων του προκειμένου να πλάσει τους χαρακτήρες των έργων του. «Οταν ο καλλιτέχνης δημιουργεί με έμπνευση τα κοντινά του πρόσωπα, νιώθει ίσως ότι κάπου ξεπερνάει ένα όριο. Πόσο μακριά μπορείς να πας; Μπορείς να χρησιμοποιήσεις πράγματα που δεν σου “ανήκουν”; Δεν ξέρω την απάντηση. Ο πρώτος μου έρωτας ήταν σκηνοθέτης. Εγραφε συνεχώς για τα πράγματα που ζούσε. Κάναμε μια ταινία και ήμουν ταυτόχρονα το πραγματικό και το μυθοπλαστικό κορίτσι. Ηταν λίγο περίεργο, αλλά νομίζω ότι είναι θέμα συνεννόησης. Αν κάποιος χρησιμοποιήσει τα προσωπικά σου και την την ψυχή σου, δίχως συναίνεση, είναι δύσκολο. Βέβαια, αποτελεί και κομμάτι ολόκληρης της ιστορίας της τέχνης, πάντα συνέβαινε».
Ποιο είναι το πιο παράξενο πράγμα που έχει κάνει η ίδια προκειμένου να υποδυθεί ένα ρόλο; «Οχι κάτι πολύ ακραίο, μια φορά είχα ξεκινήσει να υποδύομαι τον χαρακτήρα μου και στην αληθινή ζωή, για να δω αν είναι όντως πειστικός», απαντά γελώντας η Λένι και προσθέτει: «Επίσης έχω κάνει αρκετά σωματικά πράγματα σε ταινίες – ελεύθερη κατάδυση, γύρισμα παρέα με τίγρεις κ.ά.». Η Ισπανίδα ηθοποιός έχει παίξει άλλη μια φορά σε ταινία του Αλμοδόβαρ («Το σώμα που κατοικώ», 2011), ενώ υποστηρίζει ότι εκείνος έχει αλλάξει αρκετά στα 15 χρόνια που μεσολάβησαν. «Νομίζω ότι ο Πέδρο είναι πολύ πιο ήρεμος τώρα, χαρούμενος. Απολαμβάνει να κάνει ταινίες. Παλιότερα ήταν πιο σφιγμένος, είχε άγχος».
Διαχρονικά πάντως οι ταινίες του Αλμοδόβαρ –και η τωρινή– διακρίνονταν για την έντονη χρωματική παλέτα και τα προσεγμένα στη λεπτομέρεια σκηνικά, σχεδόν σε βαθμό εμμονής. «Τα χρώματα είναι σίγουρα πολύ σημαντικά. Θυμάμαι την πρώτη μέρα που πήγα στο σετ και είδα το “σπίτι” μου, με όλα αυτά τα χρώματα, τα βιβλία κ.ο.κ. Και είπα ναι, αυτή είναι μια ταινία του Αλμοδόβαρ. Επίσης, το Σαββατοκύριακο πριν ξεκινήσουμε το γύρισμα, ο Πέδρο μας κάλεσε στο εξοχικό του για φαγητό. Στο καθιστικό υπήρχε μια ωραία μοβ κουρτίνα. Αργότερα στο γύρισμα συνειδητοποίησα ότι η ίδια κουρτίνα ήταν τοποθετημένη στο σπίτι του χαρακτήρα μου. Κατά κάποιον τρόπο, το σετ είναι προέκταση του σπιτιού του».
