Michael ★★★
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ (2026), 127΄
Σκηνοθεσία: Αντουάν Φουκουά
Ερμηνείες: Τζαφάρ Τζάκσον, Κόλμαν Ντομίνγκο
Η πολυαναμενόμενη βιογραφία του Μάικλ Τζάκσον φτάνει στις αίθουσες με τον ανιψιό του διάσημου καλλιτέχνη, Τζαφάρ, να κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο προκειμένου να τον υποδυθεί. Η αρχή πάντως γίνεται νωρίτερα, στην ηλικία μόλις των 10 ετών, όταν ο μικρός Μάικλ αρχίζει να τραγουδά ζωντανά μαζί με τα τέσσερα μεγαλύτερα αδέλφια του, υπό την αυστηρή καθοδήγηση του πατέρα τους, Τζόζεφ. Καθώς ο Μάικλ μεγαλώνει και το ταλέντο του ξεδιπλώνεται, η πρόκληση πλέον είναι να διεκδικήσει περισσότερο «χώρο» εκτός πατρικής σκέπης· στο ενδιάμεσο θα αρχίσει να αλλάζει την εμφάνισή του και θα παραγάγει μερικούς από τους μεγαλύτερους ποπ ύμνους της μουσικής ιστορίας.
Η ταινία του Αντουάν Φουκουά, «εγκεκριμένη» από τον οργανισμό (estate) που διαχειρίζεται την κληρονομιά του Μάικλ Τζάκσον, δεν θα μπορούσε παρά να φιλοτεχνεί την αγιογραφία του. Από παιδί-θαύμα σε ενήλικο με πρωτοποριακό καλλιτεχνικό ταλέντο, ο Μάικλ μοιάζει να βρίσκεται σε αποστολή «να φωτίσει τον κόσμο», όπως λέει ο ίδιος, μέσα από τη μουσική του – η δε προσωπική ζωή του, με τα άγρια ζώα και τα παιδικά παιχνίδια που γεμίζουν το σπίτι του, παρουσιάζεται περισσότερο ως εκκεντρικότητα και λιγότερο ως σημάδι κάποιας σκοτεινής πτυχής. Το σενάριο προτιμά αντιθέτως –και όχι άστοχα– να εστιαστεί στην ταραγμένη σχέση με τον πατέρα του, τον οποίο υποδύεται με αφοσίωση ο Κόλμαν Ντομίνγκο. Κατά τα λοιπά, εδώ έχουμε ένα γενικώς καλοφτιαγμένο φιλμ δίχως μεγάλες εκπλήξεις ή τολμηρές επιλογές, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τα μέσα του. Οι φαν του Μάικλ θα ευχαριστηθούν τις εντυπωσιακές λάιβ εκτελέσεις των τραγουδιών και το παρασκήνιο των περίφημων βίντεο κλιπ, ενώ μάλλον θα περιμένουν και το δεύτερο μέρος, το οποίο προαναγγέλλεται(;) από το κάπως απότομο φινάλε.
Ενα τελευταίο για τον δρόμο ★★★
ΔΡΑΜΑ (2025), 100΄
Σκηνοθεσία: Φραντσέσκο Σοσάι
Ερμηνείες: Πιερπάολο Καποβίλα, Σέρτζιο Ρομάνο
Με πρεμιέρα στις Κάννες και διπλή βράβευση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το ιδιαίτερο φιλμ δρόμου του ανερχόμενου Ιταλού Φραντσέσκο Σοσάι έρχεται αυτή την εβδομάδα και στις αίθουσες. Δύο μεσήλικοι φίλοι με αδυναμία στο αλκοόλ ξεκινούν μια φαινομενικά ατέρμονη περιπλάνηση στα μπαρ και στους δρόμους της επαρχίας Βένετο, σε αναζήτηση «ενός τελευταίου ποτού». Στη διάρκειά της θα γνωρίσουν τον Τζούλιο, έναν νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής, τον οποίο θα παρασύρουν μαζί τους σε μια περιπέτεια αυτογνωσίας και ενηλικίωσης (για όλους).
Με κέφι, χιούμορ και αναρχικό πνεύμα, που ταιριάζει στην περίσταση, ο Ιταλός κινηματογραφιστής δημιουργεί μια ιστορία εντελώς ανάλαφρη στην επιφάνειά της, αλλά και με κάποιο φιλοσοφικό βάθος στη δεύτερη ανάγνωση. Παρά την ηλικία τους, οι δύο πρωταγωνιστές κάνουν τη μία απερισκεψία μετά την άλλη, παρασέρνοντας και τον νουνεχή Τζούλιο σε μια σειρά από παλαβές καταστάσεις, λαχταρώντας να ρουφήξουν και την τελευταία σταγόνα ζωής –ή οινοπνεύματος– πριν τους προλάβει ο χρόνος.
Ολα αυτά κινηματογραφούνται σε παλιομοδίτικο φιλμ, αποπνέοντας μια χαρακτηριστικά νοσταλγική αύρα ’80s-’90s παρά το γεγονός ότι η ιστορία τοποθετείται χρονικά στο σήμερα. Αλλωστε και οι ίδιοι οι ήρωες, ερμηνευμένοι μοναδικά από τους Πιερπάολο Καποβίλα και Σέρτζιο Ρομάνο, μοιάζουν ξεβρασμένοι από κάποια άλλη εποχή και γι’ αυτό ίσως πρόθυμοι να σταθούν λίγο και να χαρούν τις μικρές απολαύσεις της ζωής, πριν από τη μελαγχολία που συνήθως ακολουθεί ένα καλό μεθύσι.
Γυναίκες έξω ★★½
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ (2025), 115΄
Σκηνοθεσία: Μάριο Μαρτόνε
Ερμηνείες: Βαλέρια Γκολίνο, Ματίλντα ντε Αντζέλις
Μια διαφορετικού είδους περιπλάνηση έχουμε στο καινούργιο φιλμ του Μάριο Μαρτόνε («Νοσταλγία»), ο οποίος έχει για ηρωίδα του τη σπουδαία Ιταλίδα συγγραφέα Γκολιάρντα Σαπιέντσα. Η τελευταία βρίσκεται σε απελπισία μετά την απόρριψη του μεγάλου έργου της «Η τέχνη της χαράς» από όλους τους εκδοτικούς οίκους, ενώ θα βρεθεί και στη φυλακή εξαιτίας μιας μικροκλοπής. Ο καιρός που θα περάσει εκεί και, κυρίως, η γνωριμία της με τη Ρομπέρτα, μια νεαρή πολιτική ακτιβίστρια με διαρκή μπλεξίματα με τον νόμο, θα αλλάξει τελικά τη ζωή της. Εκτός φυλακής πια, οι δυο τους περιδιαβαίνουν την καυτή, καλοκαιριάτικη Ρώμη αναζητώντας η καθεμιά τη δική της πηγή έμπνευσης. Ο Μαρτόνε δημιουργεί ένα πολλαπλό γυναικείο πορτρέτο, μέσα από το οποίο επιχειρεί να εκφράσει το ρηξικέλευθο πνεύμα της ηρωίδας του. Σύμμαχός του η σπουδαία Βαλέρια Γκολίνο στον κεντρικό ρόλο, σε ένα φιλμ το οποίο πάντως παρασύρεται κάπως από την ιμπρεσιονιστική γραφή του και χάνει τον αφηγηματικό ειρμό του όσο προχωράει η διάρκειά του.
I was a stranger ★★½
ΘΡΙΛΕΡ (2024), 103΄
Σκηνοθεσία: Μπραντ Αντερσεν
Ερμηνείες: Γιασμίν αλ Μασρί, Γιάχια Μαϊχανί
Ενα αγωνιώδες θρίλερ με θέμα το προσφυγικό και μερικούς Ελληνες συντελεστές μάς μεταφέρει (αρχικά) στο ερειπωμένο από τους βομβαρδισμούς Χαλέπι. Εκεί, μια Σύρια γιατρός αναγκάζεται να εγκαταλείψει την πόλη μαζί με τη μικρή της κόρη, πυροδοτώντας μια αλυσίδα γεγονότων στα οποία θα εμπλακούν ένας Σύρος στρατιώτης, ένας Αφρικανός διακινητής (Ομάρ Σι), μια οικογένεια προσφύγων και ένας Ελληνας κυβερνήτης του Λιμενικού (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης). Σκηνοθετώντας και μοντάροντας με γοργούς ρυθμούς, ο Αντερσεν μας παρασύρει σε μια αλληλουχία δράσης, όπου η εστίαση περνάει από τον έναν κεντρικό χαρακτήρα στον άλλο. Κάποια από τα κεφάλαια λειτουργούν καλύτερα από τα υπόλοιπα, με πιο αδύναμο –και αρκετά μελοδραματικό– να είναι μάλλον το τελευταίο, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη.
