Οταν στις αρχές της καριέρας της είχε ερωτηθεί γιατί επέλεξε αυτό το καλλιτεχνικό όνομα, η Ζεντάγια δεν δίστασε να δώσει την απάντηση – «φορώντας» πρώτα το χαρακτηριστικό μπλαζέ ύφος της. «Πίστευα ότι είναι κουλ. Οπως της Cher και του Prince».
Η περίπτωσή της μοιάζει μοναδική στη χολιγουντιανή βιομηχανία. Δεν έχει καν κλείσει τα τριάντα, κι όμως φέτος πρωταγωνιστεί σε τέσσερα ετερόκλητα κινηματογραφικά εγχειρήματα: από μια πιασάρικη ανεξάρτητη παραγωγή πλάι στον Ρόμπερτ Πάτινσον μέχρι το τρίτο μέρος του «Dune», που αναμένεται προς το τέλος του 2026. Ταυτόχρονα, αυτές τις ημέρες τη βλέπουμε ξανά στη νέα σεζόν του «Euphoria».
Δημοσίευμα του New Yorker που αποπειράται να κατανοήσει το φαινόμενο Ζεντάγια καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ήδη από τα πρώτα της βήματα η Ζεντάγια σχεδίαζε κάθε της κίνηση στο σινεμά και στην τηλεόραση συνειδητά, με απόλυτο επαγγελματισμό. Στις δημόσιες εμφανίσεις της είναι πάντα ψύχραιμη και μετρημένη. Αποφεύγει τη φημολογία και «κόβει» κάθε πιθανή gossip παρερμηνεία με αφοπλιστικό χιούμορ.
Στο ίδιο άρθρο, η Ντορίν Φελίξ του New Yorker παρατηρεί πως αντίστοιχα στη μεγάλη οθόνη η Ζεντάγια φαίνεται να θυσιάζει την υποκριτική της ελευθερία επιλέγοντας ρόλους που σκιαγραφούν την περσόνα μιας «γυναίκας της εποχής» της. Σαν η γοητεία της –ακόμη και μέσω του τρόπου που εκφέρει τα λόγια της– να καλύπτει επιτηδευμένα ένα κομμάτι της αυθεντικότητας. Μήπως αυτός ο επαγγελματισμός βάζει φραγμούς και εμπόδια στο αναγκαίο ρίσκο που κάθε καλλιτέχνης οφείλει να παίρνει σε κάποια καμπή της καριέρας του;
Μικρή σημασία έχει. Η Ζεντάγια σήμερα βρίσκεται παντού. Στο «Challengers» του Λούκα Γκουαντανίνο, στο «Dune» και φυσικά στο «Euphoria» – για πολλούς την πιο μεγάλη στιγμή της. Οι ερμηνείες της, όμως, μοιάζουν να λειτουργούν ως μικρές προσθήκες σε μια ήδη υπάρχουσα περσόνα. Σαν κάθε φορά η ηθοποιός να εμπλουτίζει ή να περιεργάζεται τη δική της εικόνα – αυτονομημένη από τα διαφορετικά κινηματογραφικά σύμπαντα που βουτάει. Σαν η μανιέρα και το προσωπείο της «σύγχρονης γυναίκας» να βάζει σε καλούπια τους ήρωες που υποδύεται. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Ζεντάγια δεν στηρίζει αποτελεσματικά αυτή τη μανιέρα.
Ισως ο σκηνοθέτης Κρίστοφερ Μπόργκλι –Σκανδιναβός, μετρ των αμήχανων κινηματογραφικών παιγνίων– να την επέλεξε ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο για τον πρωταγωνιστικό ρόλο πλάι στον Ρόμπερτ Πάτινσον στο πρόσφατο «The Drama».
Ενώ στην αρχή του φιλμ μαθαίνουμε κάτι –φαινομενικά– ακραίο για την Εμα, την ηρωίδα που η Ζεντάγια υποδύεται, ουδέποτε κατανοούμε τις πραγματικές της σκέψεις, τα κίνητρα, τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς της. Το «δράμα» αφορά κυρίως τον συμβίο της, Ρόμπερτ Πάτινσον, που καλείται να διαχειριστεί –ευρισκόμενος σε συναισθηματικό παροξυσμό– το «μεγάλο μυστικό» που μαθαίνει για τη σύντροφό του λίγες ημέρες πριν από τον γάμο τους.
Η Φελίξ του New Yorker, όμως, δεν μπόρεσε να αγαπήσει την ταινία του Μπόργκλι. Ισως γιατί, όπως γράφει, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ πραγματικά για τις σκέψεις της ηρωίδας της Εμα, όσο για το τι η ίδια η Ζεντάγια σκεφτόταν βρισκόμενη στο σετ της ταινίας. Η περσόνα δεν αποκολλήθηκε ούτε από αυτόν τον ρόλο. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί εμπόδιο για τη μετεωρική άνοδο της νεαρής σταρ.
Με πληροφορίες από The New Yorker
