Βιβλίο

​​Ηταν μια νέα ποιήτρια/ποιητής δίνει το πρώτο της/του δείγμα γραφής, δεν το αποτιμούμε καθαυτό· αναλογιζόμαστε την προοπτική.

Λίγους μήνες μετά την αποκάλυψη ότι τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας ήταν, στην πραγματικότητα, πλαστά και την αναγκαστική αφαίρεσή τους από τη συλλογή του Μουσείου Βίβλου στην Ουάσιγκτον, ο διευθυντής του αμφιλεγόμενου ιδρύματος, Κen McKenzie, εξακολουθεί να προκαλεί με τις δηλώσεις του. 

Το γαλλικό βιβλίο στην Ελλάδα έχει φθηνότερα δικαιώματα σε σχέση με άλλες γλώσσες.

Ο Ρέιμοντ Κάρβερ (1938-1988), Aμερικανός ποιητής και διηγηματογράφος, ανανέωσε τη μορφή του διηγήματος, αφού ακολούθησε την τεχνική του Αντον Τσέχοφ, το έργο του οποίου θαύμαζε.

Με αφορμή τη γαλλική μετάφραση του βιβλίου του Γιώργου Θεοτοκά «Ασθενείς και οδοιπόροι», ο ανιψιός του, συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος, θα μιλήσει για τα παρισινά χρόνια του συγγραφέα.

Στην οδό Αλεξάνδρου Σούτσου, μεταξύ Ακαδημίας και Σόλωνος, έχει δημιουργηθεί το –γνωστό στους περιοίκους και περαστικούς– στέκι για το μεταχειρισμένο βιβλίο.

Σ​​τον τόμο «Ερωτικαί Επιστολαί» του Αρισταίνετου, φροντισμένη έκδοση που κυκλοφόρησε εσχάτως από τον Gutenberg, περιλαμβάνονται πενήντα μυθοπλαστικές επιστολές με ερωτική θεματολογία.

Υπάρχουν αρκετοί «ποπ σταρ» αστροφυσικοί στον πλανήτη, μικρές διάνοιες που ξέρουν καλά την υψηλή τέχνη της επιστημονικής εκλαΐκευσης. Υπό μια έννοια, και ο ίδιος ο Αϊνστάιν ήταν ένα τέτοιο είδωλο. Βεβαίως, ο Αϊνστάιν υπήρξε μεγάλη διάνοια που διακήρυττε ότι, «αν δεν μπορείς να το εξηγήσεις στον οποιονδήποτε, δεν το έχεις καταλάβει ούτε εσύ».

«Δεν υπάρχει κανένα σημείο του που να μη σε κοιτά. Πρέπει ν’ αλλάξεις τη ζωή σου», γράφει μπροστά σε έναν αρχαϊκό κορμό του Απόλλωνα ο ποιητής Ράινερ Μαρία Ρίλκε. Για περίπου 2,5 αιώνες τώρα στη Δύση βλέπαμε στην τέχνη κάτι που μας ωθεί σε αλλαγή. Από τότε δηλαδή που γεννήθηκε η φιλοσοφική έννοια της τέχνης […]

Με τον παιγνιώδη τίτλο «Από την τέχνη της τοξοβολίας στην “τέχνη” της ψυχανάλυσης», η διδάσκουσα αναλύτρια της Ελληνικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας και της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας του Παρισιού παρομοιάζει το «επάγγελμα» του ψυχαναλυτή σαν τον τοξοβόλο. Εξ αφορμής της αγαπημένης της ιαπωνικής κουλτούρας μελετά την ιαπωνική τέχνη της τοξοβολίας, παρατηρώντας ότι ο τοξοβόλος, όπως τελικά και ο ψυχαναλυτής, όταν στοχεύει κάτι, στοχεύει τον εαυτό του. 

Τ​​α διηγήματα του βιβλίου εικονίζουν σε μικροσκοπία τη συγγραφική αυτοπροσωπογραφία του Θεόδωρου Γρηγοριάδη. Τα είκοσι πέντε πεζά, ερανισμένα, πλην ενός αδημοσίευτου, από δημοσιεύσεις σε περιοδικά και εφημερίδες σε διάστημα είκοσι πέντε χρόνων, λειτουργούν για τον συγγραφέα σαν «μυθοπλαστικές γέφυρες από το ένα μυθιστόρημα στο άλλο».