Η Ελενα Μαρούτσου γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Λογοτεχνία και τις Εικαστικές Τέχνες στο Reading University της Αγγλίας. Οι «Χυδαίες ορχιδέες» είναι το πέμπτο βιβλίο της. Εχουν προηγηθεί τα εξής: «Του ύψους και του βάθους, μικρές ιστορίες» (εκδ. Αλεξάνδρεια, 1998), «Οι προδοσίες των ονομάτων» (εκδ. Αλεξάνδρεια, 2004), «Μεταξύ συρμού και αποβάθρας» (εκδ. Καστανιώτης, 2008 – βραβείο μυθιστορήματος Athens Prize for Literature) και «Το νόημα» (εκδ. Κέδρος, 2010).
Ποια βιβλία έχεις αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σου;
Εκ δεξιών του κρεβατιού έχω τη «Μελανίππη», μια νουβέλα της Μαρίας Γιαγιάννου. Η συγγραφέας είναι φίλη μου και την αγαπώ. Ως εκ τούτου, είμαι βέβαιη πως το βιβλίο με προστατεύει από βίαιους εισβολείς. Εξ αριστερών έχω τους «Τριλοβίτες» του D.J. Pancake, γιατί προσπαθώ να διαλευκάνω το μυστήριο της αυτοχειρίας.
Ποιος ήρωας λογοτεχνίας θα ήθελες να είσαι και γιατί;
Στη λογοτεχνική μου μετενσάρκωση θα ήθελα να είμαι κάτι πολύ μακριά από αυτό που είμαι. Οπότε νομίζω πως θα διάλεγα έναν ήρωα του Τζακ Κέρουακ (παρότι η μπητ λογοτεχνία δεν με συγκινεί) γιατί οι ήρωές του ταξίδευαν πολύ, έγραφαν, μεθούσαν, χόρευαν και έβγαζαν τη γλώσσα σ’ αυτό που ονομάστηκε «αμερικάνικο όνειρο» με ακριβώς αυτή την αυθάδη χαρά και την ξένοιαστη αυτοκαταστροφικότητα που ζηλεύω.
Με ποιον συγγραφέα θα ήθελες να δειπνήσεις;
Με τον Ν. Χουλιαρά, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβα.
Ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που σ’ έκανε να θυμώσεις;
Μ’ έβγαλε από τα ρούχα μου η συλλογή διηγημάτων της Μιράντα Τζουλάι «Noone belongs here more than you» (δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά), γιατί θεωρώ πως έπρεπε να το είχα γράψει εγώ.
Και το τελευταίο που σε συγκίνησε;
Με συγκίνησαν τα «Πικρούτσικα, πικρούτσικα» του Θ. Κάππα – όχι όμως με το είδος της συγκίνησης που σου φέρνει δάκρυα, αλλά από το άλλο που χαμογελάς.
Εχεις fb, twitter; Είναι εργαλεία, ενημέρωσης, σχολιασμού ή απλώς «συνάντησης»;
Απλώς συνάντησης, θα έλεγα, μόνο που θα έβγαζα τα εισαγωγικά από τη συνάντηση και θα τα φόραγα στο απλώς. Οσο για μένα, έχω fb.
Στο τελευταίο σου βιβλίο συνομιλείς με άλλα βιβλία. Ηταν τα αγαπημένα σου ή επέλεξες ύφος, ήρωες, εποχές;
Το βιβλίο μου συνομιλεί με βιβλία που επέλεξε το ίδιο – εννοώντας πως η πλοκή υπαγόρευσε τα λογοτεχνικά έργα, τα οποία ταίριαζε να εμπλακούν.
Δεν βιάζεσαι να βγάλεις νέο βιβλίο. Αυτή τη φορά είναι ογκωδέστατο. Τι θέλησες να χωρέσεις σ’ αυτό;
Ογκωδέστατος είναι ο «Οδυσσέας» του Τζόις ή το «Μαγικό βουνό» του Τόμας Μαν. Οι «Χυδαίες ορχιδέες», με τις 380 σελίδες τους, δεν είναι ιδιαίτερα ογκώδεις. Δίνουν αυτή την εντύπωση επειδή εγώ είμαι πολύ αδύνατη. Πρόκειται δηλαδή περί οπτικής απάτης.
Τι σε κάνει να χαλαρώνεις, να ονειρεύεσαι, να ελπίζεις;
Με τη σειρά που τέθηκαν τα ερωτήματα: τίποτα, τα πάντα, η κόρη μου.
