Η Ηλέκτρα Νησίδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1998. Είναι πολιτική επιστήμονας με ειδίκευση στην Μέση Ανατολή. Το πρώτο της βιβλίο «Οδηγίες Ζωής για Προχωρημένους» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Πρόσφατα τελείωσα τους Αδελφούς Καραμάζοφ του Ντοστογιέφσκι, το οποίο μου άρεσε πολύ και αυτή την περίοδο διαβάζω τον Εκκλησιαστή των Wu Ming, το οποίο βρίσκω αρκετά ιδιαίτερο και κατά κάποιο τρόπο κλασικό.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Εμαθα για τα Πλυντήρια της Μαγδαληνής στην Ιρλανδία (από τον 18ο αι. έως τα τέλη του 20ου αι.), τα οποία ήταν πλυντήρια μοναχών και λειτουργούσαν ως γυναικεία άσυλα. Ωστόσο οι κοπέλες που δούλευαν εκεί βρίσκονταν υπό εκμετάλλευση ενώ συχνά τις κακοποιούσαν σωματικά και σεξουαλικά τόσο οι μοναχές όσο και οι ιερείς. Η Κυβέρνηση της Ιρλανδίας χρειάστηκε δυόμιση αιώνες για να αναγνωρίσει τα πλυντήρια αυτά ως χώρους κακοποίησης και να τα κλείσει οριστικά.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Βρήκα πραγματικά τον μπελά μου όταν διάβασα τα «Σταφύλια της Οργής» του Στάινμπεκ, νομίζω ότι αυτό το βιβλίο με συνέθλιψε συναισθηματικά. Δεν έχω πάψει να το προτείνω σε όποιον μου λέει ότι δεν το έχει διαβάσει.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Το ιδανικό για εμένα είναι να διαβάζω με παρέα στο σπίτι, ώστε να μοιράζομαι τόσο την εμπειρία της ανάγνωσης όσο και των συναισθημάτων που μου δημιουργεί το εκάστοτε βιβλίο με κάποιο άλλο πρόσωπο.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Αγαπώ τόσο την ποίηση όσο και την πεζογραφία. Οσον αφορά τα πεζά κείμενα, προτιμώ αυτά που είναι ρεαλιστικά ή ακόμη κι αν είναι φανταστικά διατηρούν την σύνδεση με την πραγματικότητα. Αποφεύγω τα άρλεκιν, τα συναισθηματικά δράματα και τα fantasy, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα απορρίπτω ως είδη. Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι ο Βίκτωρ Ουγκώ, η Ελίφ Σαφάκ και ο Μενέλαος Λουντέμης.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Απεχθάνομαι τα αδιέξοδα. Αυτό που αποζητώ από τα βιβλία είναι η ελπίδα, η ουτοπία και το ανέφικτο· όχι γιατί πιστεύω ότι ο κόσμος είναι έτσι, αλλά γιατί πιστεύω πως η λογοτεχνία μπορεί να μας υπενθυμίσει ότι υπάρχει πάντα η δυνατότητα να τον αλλάξουμε. Μου αρέσουν οι κωμικοτραγικές ιστορίες, εκείνες που σε κάνουν να γελάς και να συγκινείσαι σχεδόν ταυτόχρονα. Με γοητεύει η ανθρωπινότητα των χαρακτήρων, οι αντιφάσεις τους, οι αδυναμίες τους και, πάνω απ’ όλα, η εξέλιξή τους. Θέλω να τους βλέπω να αλλάζουν, να λυγίζουν, να σηκώνονται ξανά.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Το «Αρμεντέιλ» του Γουίλκι Κόλινς σίγουρα θα ήθελα να δω σε ταινία.
Στο βιβλίο σας «Οδηγίες ζωής για προχωρημένους», τι σημαίνει η φράση «η ζωή δεν είναι για αρχάριους»;
«Η ζωή δεν είναι για αρχάριους» σημαίνει ότι δεν υπάρχει πρόβα· υπάρχει μόνο ο αυτοσχεδιασμός. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι κάνει όταν έρχεται αντιμέτωπος με την αγάπη, την απώλεια, την αποτυχία ή την ευτυχία. Δεν γινόμαστε ποτέ ειδικοί στη ζωή· αποκτούμε μόνο λίγη περισσότερη σοφία, λίγη περισσότερη αντοχή και –ελπίζω– λίγο περισσότερο χιούμορ. Από την άλλη, δεν είμαστε και τόσο αρχάριοι. Η γενιά μου μεγάλωσε μέσα σε διαδοχικές κρίσεις, διεκδικώντας διαρκώς τα αυτονόητα και παλεύοντας να μη χάσει την ελπίδα της. Θα έλεγα λοιπόν πως η ζωή μας έχει ήδη δοκιμάσει αρκετά ώστε να θεωρούμαστε αρχάριοι.
Τι θα θέλατε να νιώσει ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο;
Μου είναι αρκετό αν νιώσει κάτι, ό,τι κι αν είναι αυτό. Αν συνδεθεί μαζί μου έστω μέσα από μια φράση, μια σκέψη ή μια σελίδα. Δεν πιστεύω ότι τα βιβλία υπάρχουν για να δίνουν απαντήσεις· πιστεύω ότι υπάρχουν για να γεννούν ερωτήματα, να μας κάνουν να σταματήσουμε για λίγο και να κοιτάξουμε τον εαυτό μας λίγο πιο προσεκτικά. Αν, κλείνοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης αισθανθεί ότι δεν είναι μόνος στις αγωνίες, τις αντιφάσεις ή τις ελπίδες του, τότε θα νιώσω ότι πέτυχε τον σκοπό του.
