Η Αλεξία Κέπελη γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι απόφοιτη του Τμήματος Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Πολιτιστική Διαχείριση. Το βιβλίο της «Η Μέντορας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Τα βιβλία που έχω πλάι μου αυτές τις μέρες είναι η «Οντισιόν», της Κέιτι Κιταμούρα, το «Υπουργείο Μοναξιάς», της Ελενας Καρακούλη, το «The Storytelling Animal», του Τζόναθαν Γκότσχολ και το «Στα ρηχά», του Μπέντζαμιν Γουντ.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Διαβάζοντας το «Αήττητο καλοκαίρι της Λιλιάνα», της Κριστίνα Ριβέρα Γκάρσα (εκδόσεις Carnivora), έμαθα πως «η γυναικοκτονία δεν αναγνωριζόταν επισήμως ως ιδιαίτερο έγκλημα στο Μεξικό μέχρι τη 14η Ιουνίου του 2012» (σελ. 39). Πριν από αυτή την ημερομηνία και τη συμπερίληψη του όρου στο Αρθρο 325 από τον Ομοσπονδιακό Ποινικό Κώδικα ως εξής: «Διαπράττει το έγκλημα της γυναικοκτονίας όποιος αφαιρεί τη ζωή μιας γυναίκας λόγω φύλου» (σελ. 39), αρκετά από αυτά τα εγκλήματα χαρακτηρίζονταν «εγκλήματα πάθους». Και για τα θύματα, ακούγονταν φράσεις που ίσως μας φανούν, δυστυχώς, οικείες. Για παράδειγμα: «τα ήθελε και τα έπαθε», «πήγαινε γυρεύοντας», «τι φορούσε;», «οι γονείς της δεν τη μάζευαν;».
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Νομίζω πως όχι. Μάλλον, ο μόνος «μπελάς» που έχω βρει είναι ότι τώρα τελευταία διαβάζω εξαιρετικές συγγραφείς των οποίων το επίπεδο γραφής θα ήθελα κάποτε να φτάσω.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Να γνωρίζω πως έχω όσο ελεύθερο χρόνο θα ήθελα και να διαβάζω αγκαλιά με τον γατούλη μου.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Αγαπώ πολύ τα κοινωνικά μυθιστορήματα, τα βιβλία φαντασίας και τρόμου και μυθιστορήματα όπως το «Κανονικοί άνθρωποι», της Σάλι Ρούνεϊ, και το «Green Dot», της Μάντελαϊν Γκρέι. Συνήθως, αποφεύγω τα αστυνομικά και τα ιστορικά μυθιστορήματα, το καθένα για διαφορετικούς λόγους.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Ενα βιβλίο καταφέρνει να με συγκινήσει αν ο τρόπος με τον οποίο έχει γραφτεί «ξεκλειδώνει» κάτι και στη δική μου σκέψη. Αν με κάνει να σκεφτώ ότι «αυτό δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα μπορούσε κάποιος/α να το περιγράψει έτσι». Αν δημιουργεί έντονες εικόνες, με κάθε κόστος (φόρμας, λογικής, προσδοκιών).
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Νομίζω πως θα χαιρόμουν πολύ αν το «Οντισιόν», της Κέιτι Κιταμούρα, μεταφερόταν στον κινηματογράφο. Είναι τόσο πολυπρισματικό, που θα είχε πραγματικό ενδιαφέρον.
Τι σας ενέπνευσε να γράψετε τη «Μέντορα» και να δημιουργήσετε αυτόν τον ιδιαίτερο κόσμο και την ηρωίδα της Λητώς;
Ουσιαστικά, η καθημερινότητα. Οι καθημερινές, οικονομικές, εργασιακές, αλλά και προσωπικές δυσκολίες στην Ελλάδα. Οπως και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να ζούμε σήμερα. Αυτό που έκανα ήταν να εισαγάγω μια ακραία συνθήκη (τους Ρυθμιστές), δημιουργώντας μια πιο αυστηρή και οριοθετημένη κοινωνία, χωρίς όμως αυτή να απομακρύνεται πολύ από τη δική μας. Μια από τις πρωταρχικές μου ανησυχίες ήταν: «Δεχόμαστε ήδη τόσο πολλά και καλούμαστε να πούμε και “ευχαριστώ”. Γιατί όχι και κάτι ακόμα, λοιπόν; Γιατί όχι κάτι ακόμα πιο ακραίο;».
Αν έπρεπε να περιγράψετε τη Λητώ με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν και γιατί;
Φιλόδοξη: Η Λητώ είναι φιλόδοξη επειδή θέλει να πετύχει. Να βγει από τον «βούρκο» στον οποίο μεγάλωσε χωρίς προοπτικές, χωρίς βοήθεια ή διευκολύνσεις και να γίνει κάτι σημαντικό.
Σκληρή: Επειδή δεν υπάρχει τίποτα που δεν θα έκανε για να εκπληρώσει τις φιλοδοξίες της.
Πληγωμένη: Επειδή ποτέ δεν υπήρξε κάποιος/α κοντά της για να την προστατεύσει.
