Μια νεαρή γυναίκα κατευθύνεται προς μια στοιχειωμένη έπαυλη, αφηγούμενη πως η γιαγιά της, η Κλάρα, είχε προβλέψει το μέλλον της. Λίγο μετά εμφανίζεται το φάντασμα της προγόνου της, που θα της αλλάξει τη ζωή.
Αυτή είναι η εισαγωγή της νέας μίνι σειράς οκτώ επεισοδίων «Το σπίτι των πνευμάτων», μια διασκευή του διάσημου μυθιστορήματος της Ιζαμπέλ Αλιέντε που προβάλλεται στην πλατφόρμα της Amazon. Η σειρά, σε σκηνοθεσία των Φρανσίσκα Αλεγρία, Φερνάντα Ουρεχόλα και Αντρές Γουντ, επιχειρεί να μεταφέρει στην οθόνη το πολυεπίπεδο σύμπαν του έργου, ξεδιπλώνοντας την ιστορία πολλών γενεών της οικογένειας Τρουέμπα, με κεντρική φιγούρα τον πατριάρχη Εστεμπάν Τρουέμπα (Αλφόνσο Χερέρα).
Για πρώτη φορά η ιστορία παρουσιάζεται στα ισπανικά, με γυρίσματα στη Χιλή. «Οι τρεις Χιλιανοί σκηνοθέτες καταλαβαίνουν τη χώρα, τους ανθρώπους και την ιστορία της», σημειώνει στην «Κ» η Αλιέντε, η οποία συμμετέχει στη σειρά ως εκτελεστική παραγωγός. Επισημαίνει, ωστόσο, ότι στην πραγματική ζωή η οικογένειά της δεν ήταν όπως στο μυθιστόρημα. «Και ο παππούς μου, που ενέπνευσε τον Εστεμπάν, ήταν έντιμος άνθρωπος. Δεν είχα την πρόθεση ο χαρακτήρας να γίνει κακός. Πήρε τον έλεγχο παρά τη θέλησή μου».
Το μυθιστόρημα θεωρείται σημείο αναφοράς της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας για την αποτύπωση των κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων της Χιλής. Εχει μεταφραστεί σε 42 γλώσσες και το 1993 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Μπίλε Αουγκουστ. «Η σειρά είναι πολύ κοντά στο μυθιστόρημα: οι τοποθεσίες είναι αυθεντικές και οι περισσότεροι χαρακτήρες μοιάζουν με τους ανθρώπους που τους ενέπνευσαν», εξηγεί η Αλιέντε, τονίζοντας ότι συγκινήθηκε πολύ με τις τρεις ηθοποιούς που υποδύονται τη γιαγιά της σε διαφορετικές φάσεις της ζωής της. «Η ταινία ήταν καλή, αλλά δεν είχε σχεδόν καθόλου λατινοαμερικανικό χρώμα και σίγουρα η γιαγιά μου δεν έμοιαζε με τη Μέριλ Στριπ».
Η σχέση της Αλιέντε με την ιστορία είναι βαθιά προσωπική. «Εχω την αίσθηση ότι μου υπαγορεύθηκε από κάποιο άλλο σύμπαν, σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου». Ανατρέχει, επίσης, στο πολιτικό πλαίσιο της εποχής. «Οταν έγραψα το βιβλίο το 1981, οι περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής ζούσαν υπό δικτατορία. Πολιτικά, τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Αλλά η πατριαρχία, ο ανδρικός σοβινισμός, η βία κατά των γυναικών, η ανισότητα, η διαφθορά και η φτώχεια εξακολουθούν να υπάρχουν».
Βρισκόταν σε εξορία στη Βενεζουέλα, μετά το πραξικόπημα στη Χιλή το 1973, με τον γάμο της να έχει τελειώσει. Τότε, ξεκίνησε να γράφει ένα γράμμα προς τον παππού της, που εξελίχθηκε στο «Σπίτι των πνευμάτων». «Ηταν άσκηση νοσταλγίας: προσπαθούσα να ανακτήσω όλα όσα είχα χάσει – την οικογένεια και τους φίλους μου, τη ζωή μου ως δημοσιογράφος, το σπίτι, τη χώρα μου», θυμάται η συγγραφέας.
Αν έγραφε το βιβλίο σήμερα, θα προσπαθούσε να «μαλακώσει» τον Εστεμπάν. «Αλλά δεν θα μπορούσα να το ξαναγράψω. Με έσωσε από μια ανιαρή ύπαρξη, μου έδωσε φωνή και σκοπό, άνοιξε τον δρόμο για όλα τα υπόλοιπα βιβλία μου και με συνέδεσε με εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο».
