Ο Γιάννης Νικολούδης γεννήθηκε το 1987 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά του «Αδειος τόπος» (2023) το οποίο τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο (για βιβλίο που προάγει σημαντικά τον διάλογο πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα), με το Βραβείο της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη του περιοδικού Κλεψύδρα, και το «Κόκκινο Φαράγγι» (εκδ. Πατάκη, 2026).
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Βιβλία που τους ρίχνω ξανά ματιές για δικούς μου ιδιοτελείς λόγους. Το «Ντόλυ Σίτι», της Ορλυ Κάστελ Μπλούμ, την «Αγωνία του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι», του Πέτερ Χάντκε, την «Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου» του Μισέλ Φάις, την «Τέλεση» του Φώτη Δούσου.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Ενα στοιχείο για την μάχη της Κρήτης από το βιβλίο του Αντονι Μπίβορ, «Κρήτη, η μάχη και η αντίσταση». Οι Γερμανοί σοκαρίστηκαν γιατί οι δυνάμεις της Κοινοπολιτείας που ήταν στο νησί χτυπούσαν τους αλεξιπτωτιστές του Χίτλερ ενώ οι τελευταίοι ήταν ακόμα στον αέρα. Περίμεναν ότι θα τους άφηναν να πέσουν με ασφάλεια στη γη πριν τους επιτεθούν…
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Ποτέ. Παρατηρώ όμως με ενδιαφέρον τους μπελάδες των ανθρώπων που δεν διαβάζουν καθόλου βιβλία. Ιδιαίτερα όταν προσπαθούν να περιγράψουν λεπτά σημεία και κραδασμούς του εσωτερικού τους κόσμου.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Ενα καλό βιβλίο (με άλλα λόγια, καλή αφήγηση ή καλή γλώσσα ή και τα δύο) και ήρεμη ψυχική κατάσταση. Αν και τα πιο έντονα διαβάσματα που θυμάμαι ήταν όταν ένιωθα απελπισία και τα βιβλία που είχα εύκαιρα δεν ήταν τόσο καλά.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Οχι, δεν υπάρχουν.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Μια δυνατή και πειστική ιστορία. Ή μια λεπτοδουλεμένη γλώσσα που θα την θαυμάσω. Χαίρομαι πολύ όταν αυτά τα δύο συνδυάζονται.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Οχι.
Το Κακό στο «Κόκκινο Φαράγγι» είναι μέσα στους ανθρώπους ή έρχεται απ’ έξω;
Νομίζω ότι το Κακό – η έλλειψη συμπόνιας και αγάπης – προϋπήρχε του ανθρώπου και ειδικά του Πολιτισμού (εντός του οποίου το Κακό συνήθως γίνεται πιο λεπτεπίλεπτο αλλά όχι πάντα). Νομίζω ότι το βιβλίο, μεταξύ άλλων, προσπαθεί να μιλήσει για την ικανότητα του Κακού να διαχέεται και να μεταμορφώνεται. Υποψιάζομαι ότι πρόκειται για μια κατάσταση που το μέσα τροφοδοτεί το έξω και το αντίστροφο…
Γιατί επιλέξατε να μην ξεκαθαρίζετε τι είναι πραγματικό και τι όχι;
Ζούμε σε μια εποχή που η σύγχυση – στις ειδήσεις, στις πεποιθήσεις, στα γεγονότα, στις ταυτότητες – κυριαρχεί. Ανάμεσα σε άλλα, ήθελα να διερευνήσω αυτή την ασφυκτική ρευστότητα. Νομίζω πάντως – και σύμφωνα πάντα με τη δική μου μεροληπτική ανάγνωση – ότι αυτά που πρέπει να ξεκαθαριστούν ως «πραγματικά», ξεκαθαρίζονται. Αυτό βέβαια που λέμε «πραγματικό» κάθε συνείδηση το μεταβολίζει διαφορετικά…Ας κρίνει ο αναγνώστης.
