Αθηναϊκά Plus

Πριν από 25-30 χρόνια έβαλε στόχο να αναβιώσει την υφαντική τέχνη στην Κρήτη και στην Ελλάδα και τα κατάφερε.

Ορισμένες φορές το σύμπαν όντως συνωμοτεί, και μάλιστα με καλό τρόπο, ιδίως όταν στην υπόθεση εμπλέκονται αστροφυσικοί.

Η αείμνηστη Μαριλένα Λιακοπούλου, της Αίθουσας Τέχνης Αθηνών, άνοιξε την γκαλερί το 1963 με το όραμα να προσφέρει ένα γόνιμο περιβάλλον στον εικαστικό διάλογο.

Το 1813, το πρώτο ελληνικό πλοίο φθάνει στη Βοστώνη. Τρεις νέοι Αμερικανοί πηγαίνουν στο λιμάνι για να το δουν, με μια διακαή επιθυμία: να ακούσουν πώς προφέρουν οι ίδιοι οι Ελληνες τη γλώσσα τους, μιας και δεν είχαν γνωρίσει ποτέ κανέναν συμπατριώτη μας.

Οταν ήμουν μαθήτρια Δημοτικού, κάθε Σεπτέμβριο είχαμε το τελετουργικό της έναρξης της σχολικής χρονιάς: η μητέρα μου με έπαιρνε από το χέρι και πηγαίναμε στη «Σιντερέλα», στην Κυψέλη, να αγοράσουμε την καινούργια γαλάζια ποδιά του Αρσακείου και ύστερα στον Πάλλη, στην Ερμού, για τα τετράδια με το σήμα της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας.

«Αν ανάψει, παιδί μου, ο Κολούμπος, τότε χαθήκαμε!». Μαθήτρια του δημοτικού τη δεκαετία του ’80, η διακεκριμένη γεωλόγος Εύη Νομικού άκουγε τον παππού της, που ήταν γεωργός από τον Βόθωνα της Σαντορίνης, να αναφέρεται στο υποθαλάσσιο ηφαίστειο κοντά στο νησί ως πραγματική πηγή κινδύνου. «Ακόμα και σήμερα, ορισμένοι το μπερδεύουν με το ηφαίστειο της Νέας […]

Άνθρωπος με το χάρισμα να ξετρυπώνει την ομορφιά όπου τη βρίσκει, αλλά και αν δεν υπάρχει να τη δημιουργεί, η Ιωάννα Ράλλη μάς βγάζει από τη θολούρα της καραντίνας με μια σειρά από καλειδοσκοπικά έργα στην γκαλερί Ζουμπουλάκη.

Πριν από την πανδημία, οι δύο ετήσιες διαλέξεις της Ελληνικής Αρχαιολογικής Επιτροπής της Μεγάλης Βρετανίας, που διοργανώνονται στο Λονδίνο, ήταν το έναυσμα για να βρεθούν από κοντά όλοι…

Η ναυτιλιακή κοινότητα του Λονδίνου, από τη συγκρότησή της μέχρι σήμερα, είχε πάντοτε ισχυρό πατριωτικό προσανατολισμό όχι μόνο στο θαλάσσιο επιχειρείν αλλά και στην ακτινοβολία των ελληνικών γραμμάτων. Δικό της δημιούργημα, από πλευράς χρηματοδότησης και ηθικής υποστήριξης, είναι η ιστορική έδρα Κοραή στο Πανεπιστήμιο Κινγκς, που συμπλήρωσε έναν αιώνα ζωής. Δικό της δημιούργημα είναι και […]

Χωριά και κάστρα, πυργόσπιτα και ταμπούρια, ιστορικές μονές και λημέρια αγωνιστών, λόγγοι όπου έγιναν κρίσιμες μάχες, λιμάνια όπου συγκεντρώθηκαν εχθρικοί στόλοι, αιωνόβια δένδρα ως απανταχού μάρτυρες των γεγονότων.

Ο Σκάρος, αυτός ο επιβλητικός βράχος μπροστά από τον γκρεμό της Καλντέρας, είναι στο μυαλό μου ο καλύτερος σιωπηλός μάρτυρας της ιστορίας της Σαντορίνης.