Το art crowd είχε μαζευτεί από νωρίς. Επιμελητές μεγάλων μουσείων του εξωτερικού που μόλις είχαν προσγειωθεί στην Αθήνα, γκαλερίστες από Ευρώπη και Αμερική που βρίσκουν ότι η ελληνική πρωτεύουσα έχει εικαστικό ενδιαφέρον, καλλιτέχνες, περφόρμερ με εκκεντρικά ρούχα και απερόλ ανά χείρας. Ο ήλιος έδυε, και από την ταράτσα του παλιού βιομηχανικού κτιρίου που στεγάζει το ΔΕΣΤΕ στη Νέα Ιωνία, φαινόταν ένα κομμάτι του αστικού τοπίου μαζί με μια σημαία που κυμάτιζε πάνω από την είσοδο και έγραφε το σύνθημα «Please Don’t Kill Us All» του καλλιτέχνη Ντέιβιντ Σρίνγκλεϊ.
Του πάρτι είχε προηγηθεί η ξενάγηση στην καλοστημένη έκθεση «Gen X. The Forgotten Generation» του Ιδρύματος που δίδαξε στους Ελληνες τι σημαίνει σύγχρονη τέχνη. Διότι πολύ προτού πάρει σάρκα και οστά το ΕΜΣΤ, ο Δάκης Ιωάννου είχε χαρίσει στο ελληνικό κοινό πρωτοπόρες εκθέσεις με τρομερούς δημιουργούς. Ηταν εκείνος που άνοιξε τον δρόμο της κατανόησης όταν η χώρα υστερούσε σε πρωτοβουλίες, μουσειακές δομές, ακόμα και σε αίθουσες τέχνης που να παρουσιάζουν συστηματικά αυτό το είδος τέχνης.
Ημασταν λοιπόν τυχεροί που ο Κύπριος συλλέκτης αποφάσισε να διαθέσει χρήματα, ενέργεια, γνώση, προσωπική δικτύωση, ώστε να μεταφέρει κάτι από τα τεκταινόμενα στην πρωτοποριακή σκηνή. Κάποια από τα έργα που παρουσιάζονται στη μνημειακή ομαδική τα έχουμε ξαναδεί, και ήταν λες και αντίκριζες παλιούς φίλους που έχουν μείνει αναλλοίωτοι από τη νιότη τους, όπως οι ανθρωποειδείς πίθηκοι του διδύμου Τιμ Νομπλ και Σου Γουέμπστερ «Masters of the Universe». Τους πρωτογνωρίσαμε σε μια έκθεση του ΔΕΣΤΕ το 2000 όταν ήταν ακόμα στο Νέο Ψυχικό. Από κοντά και όλα τα μεγάλα ονόματα αυτής της γενιάς καλλιτεχνών που είναι γεννημένοι από το 1965 έως το 1980 και πέτυχαν τον κόσμο σε μια περίοδο μεταιχμιακή. Ανάμεσα στον ψηφιακό και τον αναλογικό κόσμο, ανάμεσα στον νεοσυντηριτισμό και τη διεκδίκηση της προσωπικής έκφρασης, του εύκολου πλουτισμού και των ανισοτήτων, της παγκοσμιοποίησης και της ατομικής ταυτότητας. Από τον Μάθιου Μπάρνεϊ και τον Βόλφγκαγκ Τίλμανς μέχρι τον Ρομπέρτο Κουόγκι, τον Γκαμπριέλ Ορόσκο, τον Κρις Οφίλι και τον Ολαφουρ Ελίασον, ήταν το πάνθεον μιας ολόκληρης εποχής.
Πέρασα πολλή ώρα να βλέπω εγκαταστάσεις και γλυπτά από τη μια αίθουσα στην άλλη, παρακολούθησα όλα αυτά που έλεγε ο επιμελητής Μασιμιλιάνο Τζόνι που έκανε μια περιήγηση στην έκθεση για το κοινό. Εκεί ήταν και ο Μαουρίτσιο Κατελάν, τόσο ο ίδιος όσο και τα δύο ομοιώματά του σε μικρό μέγεθος ξαπλωμένα σε ένα νεκροκρέβατο όπως τα είχαμε δει στα Σφαγεία της Υδρας. Διότι πολλοί από τους καλλιτέχνες αυτούς έχουν πάρει μέρος στο ιδιοφυέστατο εγχείρημα που ξεκίνησε ο καλλιτέχνης στο νησί το 2009 και πλέον έχει κλείσει έναν κύκλο 18 ετών.
Σπουδαία παρακαταθήκη που άφησε πίσω της και ένα μνημείο, τον περιστρεφόμενο ήλιο του Τζεφ Κουνς, νέο τοπόσημο της Υδρας. Αλλωστε, την επόμενη ημέρα όλοι οι προσκεκλημένοι θα πήγαιναν στο νησί για τα εγκαίνια της έκθεσης του Νάρι Γουόρντ. Στάθηκα ιδιαίτερα, επίσης, στα πάντα ευαίσθητα σχέδια της Χριστιάννας Σούλου και τα πολύ ωραία ζωγραφικά έργα της Μαρίας Ιωάννου, κόρης του συλλέκτη, που απεδείχθη εξαιρετικά ταλαντούχα με τη δική της φωνή και οντότητα. Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι και τα τέλη Νοεμβρίου.
athinaika@kathimerini.gr
