Φέτος είχα προγραμματίσει να φύγω τη δεύτερη εβδομάδα του Ιουνίου για διακοπές στα αγαπημένα Κύθηρα. O Θεός συνήθως γελάει με τα σχέδιά μας. Το πρώτο μοναχικό τζιτζίκι του καλοκαιριού το άκουσα στο αλσύλλιο του νοσοκομείου «Γεννηματάς», όπου νοσηλεύτηκε η μητέρα μου για ένα δεκαήμερο. Eνα μικρόβιο μπήκε στο αίμα, δημιούργησε σοβαρότατες επιπλοκές που απείλησαν τη ζωή της και οι γιατροί έβαλαν τα δυνατά τους να τη θεραπεύσουν. Τα κατάφεραν και τους είμαι βαθύτατα ευγνώμων. Η εισαγωγή έγινε γρήγορα, η παραμονή στα Επείγοντα σταθεροποίησε την κατάστασή της και ύστερα έμεινε σε τρίκλινο θάλαμο στην πτέρυγα βραχείας νοσηλείας με πολλή φροντίδα.
Στην αρχή προσπαθούσα να απομνημονεύσω τον λαβύρινθο μέχρι να φθάσω στο δωμάτιό της. Από ποια πόρτα μπαίνεις, πού στρίβεις, πού καταλήγεις. Είχα βάλει σημάδι κάποιες παλιές αφίσες του ΕΟΤ του 1970 που κρέμονταν στους τοίχους και έγραφαν Griechenland. Πρώτα συναντούσα τον Μυστρά και μετά τη Νάξο. Πολλές φορές όμως χανόμουν από την κούραση, άλλες φορές έβγαινα βόλτες για να πάρω ανάσα. Και έτσι, έμαθα τη ζωή ολόκληρου του νοσοκομείου. Από τις άγριες ώρες της εφημερίας που δέχεται πάνω από 1.250 περιστατικά, 200 εκ των οποίων παραμένουν για νοσηλεία, μέχρι τις προγραμματισμένες εγχειρήσεις και τις επισκέψεις σε ιατρούς. Ενα μελίσσι ανθρώπων με σωληνάκια, εξετάσεις ανά χείρας, τσάντες με ρούχα, χαμένο βλέμμα στα κινητά, λόγια πόνου, πένθους, ανακούφισης. Συμπολίτες κάθε ηλικίας, καταγωγής, φυλής, κοινωνικής τάξης, όλοι μας συναντημένοι στον κοινό σφυγμό της αγωνίας.
Στους ώμους τους
Μέσα σε αυτήν την καθημερινή μάχη –που θυμίζει πόλεμο σε καιρό ειρήνης–, οι θεράποντες και οι νοσηλευτές ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστοι. Αυτοί σηκώνουν στους ώμους τους το δημόσιο σύστημα υγείας, κάνουν καθημερινά πολλά χιλιόμετρα στους διαδρόμους, παλεύουν με ελλείψεις προσωπικού, ζουν με ελάχιστες ώρες ύπνου, δεν προλαβαίνουν ούτε να φάνε. Και όμως, είναι συγκλονιστικά ανθρώπινοι και γλυκείς. «Τι κάνουν σήμερα τα κορίτσια μας;» έλεγαν με χαμόγελο οι νοσοκόμες μπαίνοντας στον θάλαμο όπου ήταν η μητέρα μου με τις άλλες δύο κυρίες. Φέρονταν σε όλους με αξιοπρέπεια και στοργή. Το ίδιο και οι γιατροί, ήταν εκεί σε κάθε ανάγκη, εξέταζαν, μετρούσαν πίεση, διάβαζαν αποτελέσματα, απορώ πώς στο τέλος της ημέρας θυμόνταν ακόμα και το όνομά τους με τόσο σωματικό και νοητικό φόρτο. Εικοσιτετράωρα ολόκληρα στο πόδι, με αποφάσεις που ξέρουν ότι αν είναι λανθασμένες μπορεί να κοστίσουν τη ζωή κάποιου ασθενούς.
Θεωρώ λοιπόν χρέος να τους ευχαριστήσω δημόσια, να μιλήσω με συγκίνηση για τον καθημερινό τους ηράκλειο άθλο. Και να αναγνωρίσω ως Ελληνίδα πολίτης το γεγονός ότι, ενώ θα μπορούσαν να έχουν πάει στον ιδιωτικό τομέα ή στο εξωτερικό με πολύ καλύτερες συνθήκες και οικονομικές απολαβές, εκείνοι έμειναν και υπηρετούν την κοινωνία από το πλέον κρίσιμο πόστο.
Ευχαριστώ λοιπόν τη διοικήτρια του νοσοκομείου Αννα Μάινα για τον άψογο γενικό συντονισμό της, τον συντονιστή διευθυντή της Α΄ Παθολογικής Κλινικής Γιώργο Αδάμη για την υψηλή εποπτεία του (και την πιστή γραμματέα του, Βάλια Πολάκη, για τη βοήθεια σε όλα τα γραφειοκρατικά), τον διευθυντή Κώστα Αρμένη για το άγρυπνο βλέμμα του, την επιμελήτρια Γεωργία Φίλιππα και την ιατρική ομάδα της (Δέσποινα Ράζου, Σοφία Νανούση, Χριστίνα Μέντζιου – θαυμάζω τες γιατρίνες μας και στ’ όνομά τους μνέω!) για την ακούραστη φροντίδα στη μητέρα μου.
Τέλος, last but not least, την ακοίμητη νοσηλευτική ομάδα του Τμήματος Βραχείας Νοσηλείας με προϊσταμένη την Αμαλία Δροσοπούλου, που δουλεύουν υποδειγματικά με πραγματική ανθρωπιά και έγνοια για τους ασθενείς τους. Ολοι αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Ξεχωριστές ευχαριστίες για τον πρωτίστως φίλο ιατρό Νίκο Παΐσιο. Ο παθολόγος – λοιμωξιολόγος, ο οποίος υπηρετεί ως διευθυντής στην Α΄ Παθολογική Κλινική του νοσοκομείου, ήταν από την πρώτη στιγμή ο από μηχανής θεός.
