Την ώρα που βγαίνουμε από τη θάλασσα, τα ίχνη του νερού μάς συντροφεύουν μέχρι τη στεριά. Κάτω από τις δυνατές αχτίδες του ήλιου, το φως διαθλάται επάνω στο δέρμα μας. Αυτή η πρόσκαιρη αίσθηση της αντανάκλασης έδωσε στην Αφροδίτη Λίτη την έμπνευση εδώ και χρόνια να κάνει μια σειρά από ιριδίζοντες κολυμβητές που έρχονται να προστεθούν στη στρατιά με τα υπόλοιπα πλάσματά της: ερπετά, σκαθάρια, πεταλούδες, ορτύκια, μαζί με τους καρπούς και τα φύλλα.
Πριν από λίγες ημέρες εγκαινιάστηκε μια άκρως καλοκαιρινή έκθεσή της στην γκαλερί Citronne του Πόρου, με τον ωραίο τίτλο «Το Παιχνίδι της Ανάδυσης». Φιγούρες και κεφάλια κολυμβητών μαζί με όστρακα, σαύρες και ένα μεγάλο δελφίνι μάς μεταφέρουν τον βυθό σε αυτό το παλιό ποριώτικο σπίτι που κρατάει τη δωρικότητα και την ομορφιά του. Για να κατανοήσει κανείς τη δουλειά της Λίτη πρέπει να ανατρέξει στο παρελθόν. Οι καλλιεργημένοι γονείς της αγαπούσαν την ιστορία και τη μυθολογία. Η ίδια μετά τις σπουδές της στην ΑΣΚΤ εργάστηκε ως μουσειακή γλύπτρια στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Η καθημερινή συνομιλία με τα αρχαία, η μελέτη των κούρων και των κλασικών αγαλμάτων για χρόνια ολόκληρα της έδωσε μια μοναδική σκευή. Εμαθε τις αναλογίες, την κίνηση, τις μορφές από τα αρχέτυπα. Aπό κοντά και η τεράστια αγάπη της για το φυσικό περιβάλλον. Την ώθησε να φτιάξει ως δημιουργός ένα δικό της ανθρώπινο, φυτικό και ζωικό βασίλειο όπου η ομορφιά και η αρμονία έχουν τον πρώτο λόγο.
Παράλληλα, η συνύπαρξη με τον σπουδαίο γλύπτη σύζυγό της, τον αείμνηστο Γιώργο Λάππα, τη βοήθησε να εμβαθύνει πάνω στους άξονες αυτούς. Αλλωστε, όχι μόνον είχαν εξαρχής τα ίδια ακριβώς ενδιαφέροντα, αλλά έθεταν ως ζητούμενο κάθε πράξης και σκέψης την πνευματικότητα. Οπως επισημαίνει και το εισαγωγικό σημείωμα της ατομικής που επιμελήθηκε η ιδρύτρια της Citronne, δρ Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη, οι αντανακλάσεις από τις ψηφίδες Murano που χρησιμοποιεί με μαεστρία η Λίτη και οι μεταλλικές λάμψεις διαχέονται στον περιβάλλοντα χώρο, μεταβάλλοντας διαρκώς την εμπειρία του επισκέπτη.
Το έργο δεν τελειώνει στα όριά του, αλλά επεκτείνεται τόσο οπτικά όσο και φαντασιακά. Γενικά είναι έντονη η νύξη του ονειρικού στοιχείου σε όλες τις εκθέσεις της, μα πιο πολύ σε αυτήν που είναι ένα πέρασμα στο υγρό στοιχείο. Βρίσκεσαι αίφνης ανάμεσα σε θαλάσσια όντα και κολυμβητές, σε ένα κομμάτι βυθού που έχει μεταφερθεί αυτούσιο στην ξηρά, όπως περίπου παρακολουθεί κανείς μαγνητικά τις κινήσεις των ψαριών στο ενυδρείο.
Στο αρχαιολογικό μουσείο
Ταυτόχρονα με την ατομική της Αφροδίτης Λίτη εγκαινιάστηκε και η εικαστική παρέμβαση ενός σύγχρονου καλλιτέχνη που οργανώνει κάθε χρόνο η Citronne στο αρχαιολογικό μουσείο του Πόρου. Ο χαρισματικός Νίκος Ποδιάς αλληλεπιδρά με τα σπαράγματα του παρελθόντος. Συλλέγει και μεταπλάθει ταπεινά υλικά, μετατρέποντάς τα σε αντικείμενα πολύτιμα, σχεδόν λατρευτικά. Το εύθραυστο υλικό, το χαρτί, τα φακελάκια τσαγιού, τα χρυσόχαρτα, συναντά στον χώρο του αρχαιολογικού μουσείου τη στιβαρότητα του μαρμάρου, τη σκληρότητα του μετάλλου και τη γήινη πυκνότητα του πηλού. Λεπταίσθητα και διακριτικά, φτιαγμένα κατά τρόπο ώστε να συμπληρώνουν τα ευρήματα, τα έργα του Ποδιά έχουν μια ιδιαίτερη ευαισθησία που δεν μπορεί παρά να σου αγγίξουν το βλέμμα και την ψυχή. Και οι δύο εκθέσεις θα διαρκέσουν μέχρι και τον Σεπτέμβριο.
