«Πάντα να κοιτάτε ψηλά. Εκεί όπου γεννιούνται τα άστρα, κι ίσως και τα όνειρα». Αυτή ήταν η προτροπή του Διονύση Σιμόπουλου, του μεγάλου Ελληνα αστροφυσικού και επίτιμου διευθυντή του Πλανηταρίου, που πριν από περίπου τέσσερα χρόνια μάς άφησε για να γίνει αστρόσκονη… Το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, οι μαθητές του 12ου Δημοτικού Παλαιού Φαλήρου ζωντάνεψαν το έργο του σε μια βραδιά αφιερωμένη σε εκείνον, στα άστρα και στους κομήτες, στους αρχαίους μύθους που έχουν ανεξίτηλα αποτυπωθεί στον ουρανό, αλλά και στην προσωπική του πορεία από την Ελλάδα της Κατοχής μέχρι τη Λουιζιάνα των ΗΠΑ και πάλι πίσω στην πατρίδα. Αφορμή για αυτή τη γιορτή της επιστήμης ήταν η ονοματοδοσία του σχολείου σε «Διονύσης Σιμόπουλος».
«Η επιλογή μας δεν υπήρξε τυχαία», επισήμανε ο διευθυντής της σχολικής μονάδας και ιθύνων νους της πρωτοβουλίας, Σωτήρης Παπαευθυμίου, «ο Διονύσης Σιμόπουλος υπήρξε, πάνω από όλα, ένας δάσκαλος». Πράγματι, στα 40 και πλέον χρόνια της θητείας του στο Πλανητάριο του Ευγενίδειου Ιδρύματος κατόρθωσε να φέρει το αχανές σύμπαν ένα βήμα πιο κοντά μας. Το 12ο Δημοτικό Π. Φαλήρου βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Πλανητάριο. «Για εμάς στο εξής το σχολείο θα είναι σαν παιδί μας», ανέφερε ο Λεωνίδας Δημητριάδης-Ευγενίδης, πρόεδρος του Ιδρύματος Ευγενίδου, το οποίο προχώρησε σε μια γενναιόδωρη προσφορά υλικοτεχνικού εξοπλισμού στο σχολείο.
«Ως παιδί του Παλαιού Φαλήρου θυμάμαι να περνώ τα πρωινά της Κυριακής παρακολουθώντας τις προβολές στο Πλανητάριο», λέει στην «Κ» η Μαρώ Καβαλιέρου, εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής, που έγραψε ένα πρωτότυπο θεατρικό για την παιδική ηλικία του Σιμόπουλου, με βάση τα πολυάριθμα βιβλία, άρθρα γνώμης και συνεντεύξεις του, αλλά και συζητώντας με τους δικούς του. «Ηταν για εμάς μια πολύ μεγάλη τιμή το να φέρει το όνομα του πατέρα μου ένα δημόσιο δημοτικό», τόνισε στην «Κ» ο γιος του, Παναγιώτης Σιμόπουλος. Ηταν επίσης κάτι που και ο ίδιος θα ήθελε, ως κατεξοχήν υποστηρικτής της εκλαΐκευσης της επιστήμης.
«Ενθουσιάστηκα με τη γιορτή, καθώς τα παιδιά όλων των τάξεων εμβάθυναν σε έννοιες επιστημονικές και σε πτυχές της προσωπικότητάς του· δεν επρόκειτο δηλαδή για μια τυπική διαδικασία», σχολίασε η σύζυγός του Κάρεν Σιμοπούλου, «είμαι βέβαιη ότι μας παρακολουθούσε από ψηλά χαμογελώντας». Από κοντά, πάντως, τη γιορτή παρακολούθησαν επίσης τα τρία του παιδιά και οι σύντροφοί τους, πέντε εγγόνια, ανίψια και συνάδελφοί του. Επίτιμος καλεσμένος ο εννέα μηνών εγγονός του, Διονύσης Σιμόπουλος, ο οποίος από το καρότσι του δεν παρέλειψε να χειροκροτήσει καθέναν από τους συντελεστές – όπως τον μικρό Διονύση, που έπαιζε γύρω γύρω όλοι, τη μεγάλη αδελφή του, Μενελάη, που ανακοίνωνε τη γέννησή του το 1943 και τη δίδυμη αδελφή του, Ιφιγένεια, που μαζί έπιναν διαμαρτυρόμενοι μουρουνέλαιο. «Οταν είδα τον παππού ως αγοράκι με κοντά παντελονάκια στο θρανίο ή πάνω στο κόκκινο ποδηλατάκι του, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου», λέει η 17χρονη Χριστίνα Σιμοπούλου, που σκέφτεται να σπουδάσει μηχανολόγος μηχανικός, όπως ήταν το αρχικό πλάνο του παππού προτού μπαρκάρει για Αμερική. «Διαβάζοντας κβαντική φυσική μού γεννώνται τόσες απορίες, αλλά δεν είναι εδώ για να τον ρωτήσω». Το κενό που έχει αφήσει φαίνεται δυσαναπλήρωτο όχι μόνο στην επιστημονική κοινότητα, αλλά και στην οικογένειά του. «Με τον παππού μου ζούσαμε στο ίδιο σπίτι τα τελευταία χρόνια», θυμάται η 20χρονη Μαίρη Κέιτ Αποστολοπούλου, «τον θυμάμαι τις τελευταίες του μέρες: ήταν γαλήνιος, κοίταζε τα δέντρα στον κήπο και μου έλεγε “δες ομορφιά”· ήταν καταβεβλημένος, αλλά ήθελε να στείλει το τελευταίο του κείμενο στην “Καθημερινή”, έτσι μου το υπαγόρευσε και συχνά πυκνά ρωτούσε τη γνώμη μου, γιατί ήθελε να καταλαβαίνω απόλυτα όσα πληκτρολογούσα».
