«Το βαπόρι στο λιμάνι –γεια σου Σκοπελίτη Γιάννη– και το καΐκι το γοργό στολίζουνε την Αμοργό». Οι Μικρές Κυκλάδες, οι νησιώτες, αλλά και οι σταθεροί παραθεριστές τους αποχαιρέτισαν μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες φιγούρες του Αιγαίου. Καπετάνιος ατρόμητος και καρδιά χρυσή, ο Γιάννης Σκοπελίτης «έφυγε» σε ηλικία 68 ετών, κλείνοντας την πόρτα σε μια ολόκληρη εποχή που τόσο νοσταλγικά θα θυμόμαστε.
Ποιος από εμάς δεν έχει αναμνήσεις από το θρυλικό μικρό πλοίο, με εκείνον να τιμονεύει επιδέξια στη γέφυρα και το κατάστρωμα να πλημμυρίζει από πετσέτες, σαγιονάρες, σακίδια ανθρώπων που ανακάλυπταν τα ομορφότερα ελληνικά νησιά, όπως οι πρωτόπλαστοι τον Παράδεισο; Ηξερες ότι είσαι στα καλύτερα χέρια, ότι θα φτάσεις στον προορισμό σου ασφαλής όσο και αν η θάλασσα ήταν άγρια. Αυτό το γνώριζαν ακόμα καλύτερα και οι κάτοικοι της άγονης γραμμής. Οπως και ο πατέρας του ο καπετάν Δημήτρης, ο Σκοπελίτης άφησε εποχή διότι θα πάλευε με τις τρικυμίες για να μεταφέρει έναν άρρωστο, μια ετοιμόγεννη, έναν γέροντα. Αντιμετώπισε στα ίσια τις αντάρες, ακόμα και χωρίς να έχει κανέναν επιβάτη, όταν έπρεπε να πάει φάρμακα και τρόφιμα σε αποκλεισμένους από τους αέρηδες. Με το απαγορευτικό απόπλου τα μεγάλα καράβια δεν μπορούσαν να προσεγγίσουν τη Σχοινούσα, τη Δονούσα, την Ηρακλειά, το Κουφονήσι. Εκείνος όμως όχι. Εκανε τον σταυρό του, έλεγε μια προσευχή και έβγαινε στα μποφόρ γιατί απλούστατα δεν υπήρχε κανένας άλλος να βοηθήσει. Και πάντα τα κατάφερνε.
Την ιστορία του μου την είχε διηγηθεί ο ίδιος έναν Οκτώβριο σε μια διαδρομή από το Κουφονήσι στην Αμοργό το 2019. Παρέα μας ήταν και ο γιος του ο Δημήτρης, που πήρε το όνομα και τις ικανότητες του παππού. Ο Γιάννης καμάρωνε τόσο για τον μικρό όσο και για τον μεγάλο Δημήτρη. Ο πατέρας του άλλωστε όταν δεν ταξίδευε ήταν η ψυχή σε κάθε πανηγύρι με το βιολί του την ώρα που στα τσουκάλια έβραζε το παραδοσιακό κατσίκι πατατάτο. Καταγωγή της οικογένειας πριν από γενιές ήταν όντως η Σκόπελος, με κάποιον από τους προγόνους να πηγαίνει στη Σύμη και μετά στην Αμοργό. Το 1958 ο καπετάν Δημήτρης πήρε ένα καΐκι, τον «Πανορμίτη», και με αυτόν έφερνε το ταχυδρομείο και τα χρειώδη για τις Μικρές Κυκλάδες.
Αργότερα, από τα ξύλινα σκαριά πέρασε στα μεταλλικά πλοιάρια. «Δίπλα του έμαθα και εγώ να καπετανεύω από μικρός», έλεγε, μιας και ανέλαβε τη δουλειά από τον πατέρα του το 1985. «Εκείνη τη χρονιά πήραμε ένα βαποράκι που για πρώτη φορά πήρε το όνομα “Σκοπελίτης” γιατί όποιο όνομα και να του δίναμε, οι άνθρωποι στα νησιά έλεγαν: Ερχεται ο “Σκοπελίτης”. Χάρις σε εμάς έγινε ουσιαστικά η πρώτη εσωτερική σύνδεση των Κυκλάδων, πριν από τα φεριμπότ». Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ο καπετάν Γιάννης και ο πατέρας του ήταν ο λόγος που πολλοί από τους νησιώτες δεν εγκατέλειψαν τα μικρά νησιά. Ηταν οι φύλακες-άγγελοι που πάλευαν με τα κύματα. Και ήταν εξαιρετικά συγκινητικό πως φίλοι και συγγενείς μαζί με τους παπάδες οργάνωσαν το ύστατο χαίρε του καπετάν Γιάννη στο νεκροταφείο αλλά και στη θάλασσα. Με λαούτα και βιολιά έφτασαν ώς το «Σκοπελίτης Express» και εκείνο με την παρατεταμένη κόρνα του έβγαλε ένα λυγμό για τον καπετάνιο του…
