«Τι σας λείπει πιο πολύ από τον Μισέλ;» τόλμησα να ρωτήσω τη Μαρίνα Καρέλλα μερικές ημέρες πριν από τα εγκαίνια της πρώτης έκθεσης στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη μετά τον θάνατο του συζύγου της. «Τα πάντα. Η αγκαλιά του, οι συζητήσεις μας, ακόμα και ο τρόπος που μπορούσε να διαβάσει τα έργα μου, όπως εγώ ήμουν η πρώτη αναγνώστρια των βιβλίων του», μου απάντησε συγκινημένη.
Ισως να βρισκόμουν υπό την επίδραση της απάντησής της, αλλά μου φάνηκε ότι όλες οι δημιουργίες που πρωτοείδαμε την Πέμπτη 4 Ιουνίου ήταν ένα είδος συνεχιζόμενου διαλόγου. Λες και εκείνος από ψηλά εξακολουθεί να «βλέπει» αυτά που φτιάχνει η γυναίκα του, σαν να υπάρχουν κρυφά νοήματα, μηνύματα προς αυτόν μέσα από τις εικόνες της.
Η αλήθεια είναι ότι η δουλειά της πάντα μου άρεσε πολύ. Για την επινοητικότητά της, την ποικιλία της, την άνεση να περνά από τις δύο διαστάσεις στις τρεις. Διόλου τυχαία το ταλέντο της το είχαν διακρίνει εξαρχής οι δάσκαλοι και οι μέντορές της. Ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Οσκαρ Κοκόσκα αρχικά και ύστερα ο Αλέξανδρος Ιόλας, η συνάντηση με τον οποίο της άλλαξε και τη ζωή και την καριέρα: «Εισέβαλλε στο ατελιέ της Μαρίνας και όλα άρχιζαν να κινούνται, ανήκε σε εκείνους τους ανθρώπους με το αλάνθαστο μάτι», θυμόταν ο Μισέλ Ντε Γκρες, καθώς και τη συμβουλή που της έδινε ο Αλεξανδρινός έπειτα από κάθε επίσκεψη: «Συνέχισε, συνέχισε!».
Αυτήν τη φορά η Καρέλλα παρουσιάζει μια ενότητα με τίτλο συμβολικό: «Si la vie n’ est qu’ un passage, sur ce passage au moins semons des fleurs» (Αν η ζωή είναι ένα πέρασμα, τουλάχιστον ας φυτέψουμε άνθη σε αυτό).
Ζωικές και ανθρώπινες μορφές, φυτικά στοιχεία, τοπία συνθέτουν το σύμπαν «μαγικού ρεαλισμού» της εικαστικού. Υπάρχει μια σαφέστατη μεταφυσική διάσταση και κάθε πίνακας είναι μια κρυφή πόρτα μέσα από την οποία περνά ο θεατής σε έναν κόσμο διαφορετικό. Το σκεφτόμουν την ώρα που στεκόμουν ανάμεσα στη φασαρία που έκανε ο κόσμος στα εγκαίνια.
Η αίθουσα της πλατείας Κολωνακίου είχε γεμίσει από νωρίς, η ίδια η καλλιτέχνις με τον εγγονό της, τον Τιγκράν, τους υποδεχόταν όλους. Παρά την τεράστια προσέλευση, τα έργα εξακολουθούσαν να εκπέμπουν κάτι απόλυτα πνευματικό, ένα γαλήνιο σήμα, μια πρόσκληση, χωρίς να απομαγεύονται από την παρουσία τόσων ανθρώπων. Δίπλα της πάντα η Πέγκυ Ζουμπουλάκη, με την οποία τις συνδέει φιλία δεκαετιών. Κοντά της τα μέλη της οικογένειάς της, πολυάριθμοι φίλοι και ομότεχνοι. Καλλιτέχνις με διεθνή καριέρα που ξεκίνησε ήδη από το 1971, γλύπτρια, ζωγράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος, που πέρασε τη ζωή της ανάμεσα σε διαφορετικές πόλεις και έργα που μοιράζονται σε πολλά μουσεία, η Καρέλλα δεν φοβήθηκε ποτέ να τραβήξει τον δικό της δρόμο. Αφιερώθηκε στην προσωπογραφία, στη νεκρή φύση και στο τοπίο, ενώ τα μεταμοντέρνα έργα της εκτείνονται από την αφηγηματική αναπαράσταση έως τον αρχετυπικό συμβολισμό.
Στην παρούσα έκθεση παρουσιάζει, εκτός από τη ζωγραφική, σχέδια, κεραμικά βάζα, πιάτα και ζωγραφισμένα πλακάκια. Ολα μαζί φτιάχνουν κάτι ποιητικό, σχεδόν ονειρικό, που έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση με την πραγματικότητα. Ετσι, βγαίνοντας από την γκαλερί πιστεύεις ότι μόλις ξύπνησες από κάποιο όνειρο και πήρες μαζί εικόνες-σπαράγματα.
