Αν η πρόσφατη ελληνική Ιστορία είχε ανθρώπινο σώμα, θα ήταν ρωμαλέο και ανθεκτικό μεν, γεμάτο ουλές δε. Τα παλιά τραύματα από διχασμούς και εμφυλίους, όσο και αν καλύπτονται από τα ευρωπαϊκά μας «ρούχα», τη σύγχρονή μας φορεσιά, μας πονούν ακόμα κάθε φορά που τα αγγίζουμε ή πάμε να μιλήσουμε γι’ αυτά. Υπάρχει όμως μια συγγραφέας που καταφέρνει να τα ακουμπήσει με τρυφερότητα. Μας βοηθάει και εμάς να τα εξετάσουμε χωρίς να τσακωνόμαστε για το ποιος μας τα προκάλεσε.
Μιλώ βεβαίως για τη Βικτόρια Χίσλοπ, που δικαίως έγινε τιμητικά Ελληνίδα με απόφαση της πολιτείας. Σε κάθε βιβλίο της εστιάζει σε κάποια ταραγμένη μας περίοδο. Ο ελληνικός 20ός αιώνας είναι το φόντο πάνω στο οποίον ξετυλίγονται όλες οι ανθρώπινες ιστορίες της, που μάλιστα παίζουν καίριο ρόλο ώστε να κατανοήσει και το ξένο αναγνωστικό κοινό την πιο μύχια πλευρά μας. Αυτήν που κρύβεται πίσω από τον ήλιο, τη θάλασσα, τη φιλοξενία και τα αρχαία μνημεία.
Στο πρόσφατο οικονομικό συνέδριο των Δελφών αναφέρθηκε στο επόμενο πόνημά της, το οποίο θα έχει τίτλο «The Wine-Dark Sea» από την ομηρική έκφραση «Οίνωψ Πόντος», που αναφέρεται βεβαίως στη θάλασσα. Για τη Χίσλοπ συμβολίζει τον μεγάλου πλου των Ελλήνων σε συνθήκες αντίξοες, όπως αυτές που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η χώρα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Εμφύλιο και στην περίοδο της ανοικοδόμησης.
Ηρωίδες αυτή τη φορά είναι δύο μητέρες οι οποίες, λόγω των πολιτικών και οικονομικών συνθηκών, αποχωρίζονται τα παιδιά τους, που καταλήγουν σε άλλες χώρες, είτε με το παιδομάζωμα είτε με τις υιοθεσίες-εξπρές που έγιναν μαζικά εκείνη την εποχή κυρίως για τις ΗΠΑ, αλλά αργότερα και για την Ολλανδία. Για τις ανάγκες της συγγραφής αυτού του βιβλίου, που κράτησε πολύ καιρό, ταξίδεψε τόσο στην Ουγγαρία και στο χωριό Μπελογιάννης όσο και στην Αμερική. Αυτό το ιστορικό δράμα έχει πλοκή η οποία ξεκινάει το 1949 και απλώνεται χρονικά μέχρι και το 1989.
Ως πρώτη ύλη, εκτός από τα ταξίδια αυτά, η Χίσλοπ ανέτρεξε σε ιστορικές μελέτες, μυθιστορήματα όπως η περίφημη «Ελένη» του Νίκου Γκατζογιάννη, η αυτοβιογραφία της βασίλισσας Φρειδερίκης που έφτιαξε τις παιδουπόλεις, αλλά και μια μεγάλη πρόσφατη έρευνα που έκανε η Βελγίδα Γκόντα Φαν Στιν (επικεφαλής της έδρας Κοραή στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου), η οποία αποκάλυψε χιλιάδες περιπτώσεις βρεφών και παιδιών από την Ελλάδα που κατέληξαν σε άτεκνα ζευγάρια των ΗΠΑ.
Από τη Θεσσαλονίκη του 1917 μέχρι την Αθήνα της Επταετίας και από τη Σπιναλόγκα μέχρι τη μετεμφυλιακή Ελλάδα, η Χίσλοπ αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο και την ιστορία τόπων της πατρίδας μας, εγκιβωτίζοντας την αφήγηση μέσα στα όρια μιας πόλης ή ενός νησιού. Το αξιοπερίεργο είναι ότι η ιδέα για το νέο βιβλίο της ήρθε μέσα από μια επίσκεψη στη Χίο, όπου εκτός από το παλαιότερο λεπροκομείο που υπήρχε στην πατρίδα μας, είδε και κάποιους χώρους κράτησης και εξορίας αριστερών γυναικών.
Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο σε ελληνικά και αγγλικά και μας ξαναγυρίζει πίσω, εκεί όπου δημιουργήθηκαν τόσα τραύματα. Η ίδια η Χίσλοπ αποκάλυψε πώς ήρθε σε επαφή με εκείνη τη δύσκολη περίοδο. Ο Ελληνας εκδότης της την πήγε πριν από πολλά χρόνια βόλτα στο Σούνιο, στον Ναό του Ποσειδώνα. Είδε τη σιλουέτα της Μακρονήσου στον ορίζοντα και ρωτώντας για το νησί αυτό, έμαθε ότι ήταν τόπος εξορίας των κομμουνιστών. Βεβαίως, φρόντισε να επισκεφθεί αυτό το μέρος και έτσι ξετυλίχθηκε ολόκληρη η ιστορία.
