Το υλικό που επέλεξε για να την εκφράσει μόνο τυχαίο δεν είναι. Εχει την υφή, την ιστορία, το εύπλαστον αλλά και την ακρίβεια που η ίδια υπηρετεί. Τα έργα της μας ταξιδεύουν στον κόσμο του βυθού και της φύσης, μας ξαναθυμίζουν τον ομφάλιο λώρο με το περιβάλλον που κινδυνεύει να χάσει η ανθρωπότητα. Ο λόγος για τη δουλειά της εικαστικού Μαρίτσας Τραυλού που παρουσιάστηκε στην έκθεση PAD στο Παρίσι, στις αρχές Απριλίου, με τη Stefanidou Tsoukala Gallery και τίτλο «Material – Color – Light». Τα αρχικά PAD (Pavilion of Art and Design) φανερώνουν πως η διεθνούς φήμης φουάρ είναι αφιερωμένη στο ντιζάιν, στη φωτογραφία και στις διακοσμητικές τέχνες με την ιστορική αλλά και τη σύγχρονη διάσταση. Γλυπτά, φωτιστικά, καθρέπτες και άλλες δημιουργίες της κεραμίστριας άνοιξαν τον δρόμο για να κατανοήσει ο θεατής τους τρόπους με τους οποίους σμιλεύει τα θέματά της. Με ευαισθησία και ακεραιότητα, με οδηγό την ομορφιά αλλά και την αλήθεια. Δικαίως λοιπόν εκπροσώπησε την Ελλάδα –ως η μοναδική συμμετοχή από τη χώρα μας– σε αυτήν τη διοργάνωση που πραγματοποιείται ετησίως στο Λονδίνο αλλά και στην Πόλη του Φωτός και συγκεντρώνει χιλιάδες φανατικούς.
Τα έργα της Μαρίτσας Τραυλού αντανακλούν με τον καλύτερο τρόπο τη μαγεία που έχει το ελληνικό φως. Θα αναρωτηθεί κανείς πώς αυτό εγκλωβίζεται στη λευκή πορσελάνη υψηλής θερμοκρασίας που είναι η κύρια πρώτη ύλη της καλλιτέχνιδος. Αυτό συμβαίνει διότι κατά την όπτηση (είναι το ψήσιμο, η διαδικασία θερμικής επεξεργασίας κεραμικών στον κλίβανο) οι χρωστικές που χρησιμοποιεί κινούνται εσωτερικά, δημιουργώντας ρευστές και πολυεπίπεδες χρωματικές συνθέσεις που μοιάζουν να αναδύονται από μέσα προς τα έξω. Αναδεικνύουν μια βαθιά, εσωτερική λάμψη που γεννιέται μέσα από το ίδιο το υλικό. Το αποτέλεσμα θυμίζει το ρητό του Χένρι Μουρ. Οταν ο γλύπτης πρωτοεπισκέφθηκε την πατρίδα μας, και ιδιαίτερα τις Κυκλάδες, είχε πει πως ο ελληνικός ήλιος έχει τέτοια δύναμη που κάνει τα αντικείμενα να μοιάζουν ότι φωτίζονται από μέσα τους. Τα έργα της Τραυλού διαθέτουν λοιπόν αυτήν την ιδιότητα, ίσως διότι και η ίδια κατάλαβε από πολύ μικρή τη σχέση του φωτός με τη θάλασσα, πλάι στην οποία μεγάλωσε. Τότε το Μοσχάτο ήταν ένα παράλιο προάστιο ιδανικό για τους λουομένους, με το περίφημο «Ακταίον» του.
Με καλλιτεχνική πορεία δεκαετιών, πεισματική αναζήτηση (στην οποία ο πηλός μετεξελίχθηκε σε συνέχεια της ζωγραφικής ύλης) και πειραματισμό από τις δύο διαστάσεις στις τρεις, η αυτοδίδακτη καλλιτέχνις μάς έδειξε τη μεγάλη γκάμα της δουλειάς της στις εκθέσεις που έκανε το 2017 στο Μουσείο Μπενάκη με 500 δημιουργίες της και στην Ελληνοαμερικανική Ενωση το 2021.
Ακαταπόνητα εργατική, συνεπής στις αισθητικές της αρχές, σε εγρήγορση να ανακαλύψει την έμπνευση και να την αιχμαλωτίσει, παίρνει συχνά μέρος σε μεγάλες ξένες διοργανώσεις. Μέντορές της στη ζωή και στην τέχνη, ο μηχανολόγος πατέρας της που της αγόρασε ένα πιάνο όταν εκείνη ξεκινούσε το σχολείο, αλλά και ο σύζυγός της Νίκος Τραυλός που την ενθάρρυνε να ακολουθήσει το μονοπάτι της τέχνης. Ακολούθησε η θυγατέρα της, η Μελίνα, που με τη σειρά της την ώθησε να προβάλει τη δουλειά της και εκτός Ελλάδος. Και να δώσει με την πορσελάνη της μορφή στη λεπταισθησία.
