Ηταν μια συγκινητική βραδιά που έφερε τα σύνορα πιο κοντά στην Αθήνα. Για λίγες ώρες η καρδιά της ακριτικής Θράκης χτύπησε στο Athénée, σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση στήριξης της Αγγελικής Γιαννακίδου, της «Κυράς του Εβρου» και του σπουδαίου της έργου. Ηταν Τρίτη βράδυ όταν 180 προσκεκλημένοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Εθνολογικού Μουσείου Θράκης για ένα οδοιπορικό γνωριμίας με την ιστορία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις της περιοχής. Ανθρωποι από τις τέχνες και τα γράμματα, το επιχειρείν, τη ναυτιλία έδωσαν το «παρών» και γεύθηκαν ιδιαίτερα πιάτα και συνταγές από τον ελληνικό Βορρά. Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε και η παρουσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, η οποία κατά τη διάρκεια της θητείας της όχι μόνο δεν ξέχασε τη θρακιώτικη καταγωγή της, αλλά συνέβαλε στην προβολή του μουσείου και των προγραμμάτων του, αναγνωρίζοντας τις άοκνες προσπάθειες της Γιαννακίδου. Ηρθε επίσης και η Αικατερίνη Τζιτζικώστα, πρόεδρος της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNESCO. Τα έσοδα από το φιλανθρωπικό γεύμα θα πάνε εξ ολοκλήρου για την οικονομική ενίσχυση του ΕΘΜ και των δράσεών του, καθώς ο Χρύσανθος Πανάς και η ομάδα του, με προεξάρχοντα τον σεφ Νίκο Σκλήρα, προσέφεραν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες και τον χώρο. Ο επιχειρηματίας της εστίασης είναι πάγιος υποστηρικτής των τεχνών και επίσης μέλος της καίριας ελληνικής επιτροπής της Αϋλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι το αποτύπωμα του πολιτισμού και της γαστρονομίας.
Την ώρα που στα τραπέζια ο πόλεμος μονοπωλούσε τις συζητήσεις, όπως ήταν φυσικό, η ιδρύτρια του ΕΘΜ αναφέρθηκε ακριβώς σε αυτό: «Οι συγκρούσεις που βιώνουμε τελευταία επισκιάζουν τις ζωές μας. Μια κουβέντα για τη Θράκη με τις ιστορίες, τις μνήμες και τα πρόσωπά της μοιάζει σχεδόν σαν πράξη αντίστασης. Γιατί από μόνη της η Θράκη είναι απάντηση στη βία, ως τόπος συνάντησης πολιτισμών, θρησκειών και παραδόσεων. Και αυτό δεν αποτελεί σχήμα λόγου. Είναι καταλύτης συνύπαρξης και όχι σύγκρουσης. Παρ’ όλα τα προβλήματα, τις διαφορετικές ιδεολογίες ή και τις συμπεριφορές, δεν δημιουργούνται ρωγμές ώστε να παρεισφρήσει ο φονταμενταλισμός. Αιώνες τώρα συμβιώνουν ειρηνικά δύο πολύ μεγάλα δόγματα. Και κάθε ταξίδι εκεί είναι εμπειρία, μια διαδρομή στην αντοχή, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια», είπε στην αρχή της ομιλίας της.
«Στον Εβρο, η εικονική χαρτογράφηση του συνόρου έχει συμβολική σημασία», συμπλήρωσε. «Ελληνες ντόπιοι και αρβανιτόφωνοι, Βορειοθρακιώτες και Ανατολικοθρακιώτες Μικρασιάτες και Πόντιοι, συνιστούν ζωντανό ανθρωπολογικό μουσείο και ένα δυναμικό κεφάλαιο ανάπτυξης. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που γνώρισα όλους αυτούς», υπογράμμισε η Αγγελική Γιαννακίδου. Καταγόμενη από τη Χαλκιδική, πρωτοπήγε 18 χρόνων ως νύφη στη Θράκη και σχεδόν εξ ενστίκτου άρχισε να συγκεντρώνει ιστορίες, τα ήθη και τα έθιμα, την παράδοση, τις τεχνικές αλλά και τα αντικείμενά τους. Ηταν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 όταν η αστυφιλία, η μετανάστευση και οι νεωτεριστικές τάσεις άλλαζαν τον πληθυσμό και τη σχέση του με το παρελθόν. Το 2002 ο σύζυγός της Πολυχρόνης, οι γιοι της Ορφέας και Θεοδόσης την έπεισαν να ιδρύσει ένα μουσείο στην Αλεξανδρούπολη για να στεγάσει αυτές τις συλλογές.
Ο φορέας έγινε ένα ζωντανό κύτταρο που άπλωσε τη δράση του σε όλο τον νομό, ενώ βραβεύθηκε διεθνώς για τα εκπαιδευτικά του προγράμματα και το δίκτυό του με τεχνίτες και χειροτέχνες. Το υπουργείο Πολιτισμού και η Λίνα Μενδώνη προσωπικά στάθηκαν αρωγοί στην απόκτηση του ακινήτου του μουσείου αλλά και στη γενικότερη στήριξή του. Διότι, όπως λέει και η ίδια η Γιαννακίδου: «Είμαστε ευλογημένα καταδικασμένοι να ζούμε μακριά από το κέντρο. Χρειαζόμαστε την έγνοια και τη στήριξη». Στη βραδιά είχε παρουσία και η «Κ» κληρώνοντας προσκλήσεις σε συνδρομητές.
