Ο Κωνσταντίνος Εσσλιν είναι στα 33 του χρόνια ένας νέος καλλιτέχνης με μία αίσθηση χρέους. Αυτή η αδιόρατα ηθική διάσταση, όχι απολύτως συμβατή με τον μοραλιστικό της κανόνα, αλλά περισσότερο σε διάλογο με μία αμφίσημη συγκρουσιακή ιερότητα, μοιάζει να κυλά υπογείως κάτω από το καλλιτεχνικό του έργο. Καθώς με ξεναγούσε στην ατομική του έκθεση «Playground» (επιμέλεια Ιρις Κρητικού, Gallery Genesis, έως 14/11), ο Κωνσταντίνος Εσσλιν προσπαθούσε να μου εξηγήσει γιατί διάλεξε ένα θέμα τόσο σκληρό και αντιεμπορικό. Τα παιδιά στον πόλεμο.
Κοιτούσα τα έργα, όλα με μεικτή τεχνική, λάδια (τα περισσότερα) πάνω σε επεξεργασμένο καμβά με τέφρα και χώμα ως βάση, ούτως ώστε να δημιουργούνται ήπια όσο και σκοτεινά ανάγλυφα, και σχεδόν σε όλα έβλεπα να πρωταγωνιστούν παιδιά ακρωτηριασμένα. Η «Παιδική Χαρά», που ο Κωνσταντίνος Εσσλιν έχει στήσει ως σαρκαστικό αντιπαίγνιο ή ως τρυφερή μεμβράνη, ξετυλίγεται πάνω σε έναν μολυβένιο ορίζοντα, όπου με φόντο την καταστροφή γελαστά, αλλά όχι αρτιμελή παιδιά παίζουν σε παιδική χαρά. Ο Κωνσταντίνος Εσσλιν οργανώνει με εξαιρετικό απόθεμα πίστης και δύναμης μία πλατιά αλληγορία, στην παράδοση της αντιπολεμικής φιλολογίας, την οποία όμως και αυτή αναιρεί για να προσπεράσει και να αντιπροτείνει μία δική του ουμανιστική θέση. Η ιδεολογική, συναισθηματική και εν τέλει πολιτική, στα όρια του έμμεσου ακτιβισμού, στάση του Κωνσταντίνου Εσσλιν εκβάλλει και μετουσιώνεται σε ρηξικέλευθη καλλιτεχνική πράξη. Τα έργα του υποβάλλουν μέσα στη σπαρακτική αμφισημία τους. Και χαράσσονται.
