Μετά τη λήξη μιας φουάρ υπάρχουν πάντοτε οι αριθμοί, κοντολογίς ο οικονομικός απολογισμός των συναλλαγών. Μα αυτό που μένει –πρωτίστως– είναι μια ιμπρεσιονιστική εικόνα: περίπτερα με κόσμο και έργα, κουβέντες με τους γκαλερίστες και τους καλλιτέχνες, συσπείρωση ενός κοινού που ενδιαφέρεται για την εικαστική σκηνή, μια γεύση από το τι γίνεται στο εξωτερικό.
Η φετινή μου βόλτα στην Art Athina με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα: από τη μια κατανοώ και συμπαρίσταμαι στον αγώνα των διοργανωτών να κρατήσουν έναν θεσμό όρθιο, τη στιγμή που η χώρα παραμένει προσκολλημένη στην υφεσιακή της πορεία. Οι αίθουσες τέχνης υποφέρουν από την κατάρρευση της αγοράς που είχε μεγαλώσει δυσανάλογα τα χρόνια της ευμάρειας.
Από την άλλη, θεωρώ ότι, αν είχαμε μια διαφορετική αντιμετώπιση, θα μπορούσαμε να βάλουμε την αθηναϊκή φουάρ σε ένα διαφορετικό κλίμα, κάτι που δεν χρειάζεται χρήματα αλλά μια εθνική στρατηγική στα εικαστικά. Τα τελευταία χρόνια, ξένοι επιμελητές, συλλέκτες, γκαλερίστες, δημοσιογράφοι, μπλόγκερ, ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το τι συμβαίνει στην Αθήνα της κρίσης. Θέλουν να δουν πώς η μετάλλαξη του βιοτικού επιπέδου έχει επενεργήσει στην καλλιτεχνική δημιουργία.
Λειτουργεί η Art Athina ως μια τέτοια πλατφόρμα εν συνόλω; Οχι τόσο όσο θα έπρεπε. Θα πει κανείς ότι σε μια τέτοια διοργάνωση, το πρωτεύον είναι η εμπορική συναλλαγή. Αν όμως αυτή εκ των πραγμάτων είναι αναιμική, ας υποκατασταθεί με την παρουσίαση νέων δημιουργών, εγχειρημάτων και τάσεων.
Είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη στο μέλλον.
