Τα έκτακτα δελτία ειδήσεων τον βρήκαν στο τηλέφωνο να δέχεται τις καθιερωμένες ευχές της ονομαστικής του εορτής. Εβλεπε ότι κάτι είχε συμβεί στο Παρίσι, αλλά ο νους του δεν πήγε μέχρι εκεί. Οταν αργότερα έμαθε ότι ανάμεσα στα θύματα του μακελειού στο σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo ήταν ο Ζορζ Βολίνσκι, ο ερασιτέχνης γελοιογράφος Γιάννης Γερούλιας ξεκρέμασε από τον τοίχο του γραφείου του μια κορνίζα με ένα παλιό σκίτσο αφιερωμένο στον ίδιο με την υπογραφή του παλιού του φίλου. «Ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που έγινε. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Είμαι προβληματισμένος και οργισμένος», μας λέει.
Η σχέση του με τον Ζορζ Βολίνσκι ήταν από εκείνες που αρχίζουν από μια μικρή αφορμή και διαπνέονται από μια αίσθηση αμοιβαίας εκτίμησης στο διηνεκές του χρόνου. Στη δεκαετία του ’80 ο Βολίνσκι ήταν ήδη γνωστός από τις γελοιογραφίες του στο περιοδικό Charlie Hebdo και τις συνεργασίες του με τον γαλλικό Τύπο, ενώ εκείνη την εποχή η Ελλάδα τον γνώρισε κυρίως μέσα από το περιοδικό Βαβέλ και από τα βιβλία του που κυκλοφορούσαν από τις εκδόσεις Ροές («Ανοιχτή επιστολή στη γυναίκα μου» και «Σκέψεις»). Ενας από τους πιο μεγάλους θαυμαστές του έργου του και εραστής της γελοιογραφίας ήταν και ο τότε 23χρονος Γιάννης Γερούλιας από τη Λιβαδειά. «Τα σκίτσα του έχουν σημαδέψει τη νεότητά μου. Το γαλλικό χιούμορ είναι πολύ διαφορετικό από το δικό μας, αλλά ένιωθα ότι μου ταιριάζει», σημειώνει. Το 1989, σε ένα πρόχειρα στημένο στούντιο ενός τοπικού ραδιοφώνου της περιοχής, έκανε ένα τρίωρο αφιέρωμα στο έργο του Βολίνσκι με έναν φίλο του δημοσιογράφο. «Το αφιέρωμα είχε μεγάλη επιτυχία. Μιλούσαμε για τα σκίτσα του, για τη σκέψη του, τα βιβλία του και είχαμε πολλά τηλεφωνήματα από τους ακροατές». Αμέσως μετά έγραψε στον Βολίνσκι μέσω του εκδοτικού του οίκου. «Δεν περίμενα φυσικά κάποια ανταπόκριση. Κι όμως, η απάντηση ήρθε λίγους μήνες μετά με ένα σκίτσο». Το πενάκι του Ζορζ Βολίνσκι είχε δημιουργήσει έναν «Γιάννη» ξενυχτισμένο από τα μπουζούκια, να απολαμβάνει ούζο και μεζέδες σε μια ηλιόλουστη ακρογιαλιά και να έχει απέναντί του μια καλλίγραμμη συντροφιά. «Ονειρεύομαι να πάρω το πρωινό μου με τον Γιάννη», σημειώνει ο Βολίνσκι υπονοώντας με το σαρκαστικό του χιούμορ την εικόνα που είχαν τότε οι Γάλλοι για την Ελλάδα, όπως μας λέει ο κ. Γερούλιας.
Τα επόμενα χρόνια οι δύο άντρες αντάλλασσαν επιστολές και ευχετήριες κάρτες μέχρι τη διά ζώσης γνωριμία τους σχεδόν 15 χρόνια μετά την πρώτη τους επαφή. Στο μεταξύ, στα μέσα της δεκαετίας του ’90 ο Γιάννης Γερούλιας διοργάνωσε στο χωριό Λαφύστι την πρώτη Πανελλήνια Εκθεση Ερασιτεχνών Γελοιογράφων που πέρυσι έκλεισε τα 18 της χρόνια. «Τα μέσα που είχαμε ήταν πενιχρά και για τα πρώτα τρία χρόνια οι κατάλογοι της έκθεσης ήταν διπλωμένα φύλλα Α4, δεμένα με συρραπτικό. Είχαμε το “θράσος” να τα στέλνουμε και στο εξωτερικό αλλά υπήρχε θετική ανταπόκριση», σημειώνει. Το 2001 η έκθεση αποκτά διεθνή χαρακτήρα και το Λαφύστι εδραιώνεται ως το «χωριό της γελοιογραφίας», ενώ λίγα χρόνια αργότερα ιδρύθηκε το πρώτο Μουσείο Γελοιογραφίας. Η συνεργασία με τους Γάλλους γελοιογράφους δεν άργησε να έρθει και το 2006 ο Γιάννης Γερούλιας ταξίδεψε για το διεθνές φεστιβάλ γελοιογραφίας που διοργανώνεται κάθε χρόνο στη γαλλική πόλη Saint Just Le Martel. «Εκεί βρεθήκαμε για πρώτη φορά από κοντά με τον Βολίνσκι.
Ημασταν σε ένα μεγάλο τραπέζι με γελοιογράφους από όλο τον κόσμο. Τον θυμάμαι χαμογελαστό και εγκάρδιο να μιλάμε για τη γελοιογραφία και την Ελλάδα. Είχε ένα ιδιαίτερο χιούμορ», τονίζει. Το 2011 η έκθεση στο Λαφύστι ήταν αφιερωμένη στη γαλλική γελοιογραφία και βέβαια δεν μπορούσε να λείπει ένα έργο του Βολίνσκι, ένα αντιπολεμικό σκίτσο που σατίριζε τη γαλλική βιομηχανία όπλων με τις φράσεις «Η Γαλλία εξοπλίζει τον κόσμο. Αυτό είναι το Παρίσι». «Αυτό που αρέσει στη γελοιογραφία δεν είναι μόνο το εικαστικό κομμάτι, αλλά οι ιδέες μέσα στο συννεφάκι. Τα βιβλία με τα σκίτσα του Βολίνσκι ήταν σαν βιβλία της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας για μένα. Πέρα από το χιούμορ για τις σχέσεις των δύο φύλων η σάτιρά του ήταν κυρίως πολιτική», τονίζει. Η επαφή τους δεν σταμάτησε τα επόμενα χρόνια. Σκίτσα, λευκώματα και κατάλογοι από τις εκθέσεις του Λαφυστίου ταξίδευαν κατά καιρούς στη Γαλλία. Μια πρόσφατη αλλαγή διεύθυνσης του διάσημου γελοιογράφου επέστρεψε την τελευταία αποστολή. Ο Γιάννης Γερούλιας, άνθρωπος της επιστολής και του τηλεφώνου όπως μας λέει, είχε πάντα στον νου του να επικοινωνήσει ξανά με τον παλιό του γνώριμο, αλλά δυστυχώς ο άδικος χαμός του Βολίνσκι έβαλε ένα απότομο τέλος σ’ αυτά τα σχέδια. Τι κρατάει από τον Βολίνσκι, εκτός από το αγαπημένο του σκίτσο; Μια φράση από το βιβλίο του «Σκέψεις» του 1989 (εκδ. Ροές): «Οι φτωχοί των φτωχών χωρών είναι πιο φτωχοί από τους φτωχούς των πλούσιων χωρών. Αλλά οι πλούσιοι των φτωχών χωρών είναι πιο πλούσιοι από τους πλούσιους των πλούσιων χωρών». Το σκίτσο μπήκε ξανά στο κάδρο των αναμνήσεων.
