Η, κατά τον Ντελακρουά, μεγαλύτερη αρετή της ζωγραφικής: να είναι μια γιορτή για τα μάτια. Να μη χορταίνεις να κοιτάς. Αυτήν την ερωτική σχέση με το βλέμμα, την έχουν τα έργα του Παναγιώτη Τέτση. Τα διακρίνει ένα είδος γενναιοδωρίας που άλλωστε είναι του χαρακτήρα του. Φεύγεις από το εργαστήριό του φορτωμένος με δώρα, λουλούδια, φιλεμένος με λόγια τρυφερά και γλυκό του κουταλιού. Εχει την πετριά του νησιώτη, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Υδρα, με το ανέγγιχτο από τον χρόνο τοπίο και οικισμό.
Τέλη Ιανουαρίου
Στη γενέτειρά του είναι, άλλωστε, αφιερωμένη και η έκθεση με τα νέα έργα του που θα εγκαινιαστεί την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου στο Ιδρυμα Θεοχαράκη, σε επιμέλεια Τάκη Μαυρωτά. Το συγκινητικό με τον Παναγιώτη Τέτση είναι η ακαταπόνητη ενεργητικότητά του, που τον έκανε να ζωγραφίζει ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο του Αιγαίου ή να σκαρφαλώνει στις λεμονιές δίπλα από το σπίτι του στην Υδρα για να κόψει τους καρπούς, να τρέχει τόσο πολύ στις βόλτες με τους μαθητές του, που οι τελευταίοι αν και πολύ νεότεροί του να μην τον προλαβαίνουν.
Ικμάδα
Με την ίδια ικμάδα κρατά τον χρωστήρα, τον μετατρέπει σε αγωγό της αγάπης του για όλα όσα έχει συνδέσει τη ζωή του. Φίλους, μέρη, δένδρα, τη θάλασσα. Αυτή η σχέση ειλικρίνειας ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τη θεματολογία του είναι που δονεί τον θεατή.
Η πιο φρέσκια ενότητα του ζωγράφου, που κλείνει φέτος τα 90 του χρόνια, παραμένοντας μάχιμος και θαλερός, είναι καμωμένη από το 2010 ώς το 2014. Είναι εναργείς εικόνες από το αγαπημένο του νησί με την ηδονικότητα των χρωμάτων του σπουδαίου κολορίστα. Παράλληλα, θα υπάρχουν και τα ασπρόμαυρα τοπία του, ανεπτυγμένα, σε δίπτυχα και τρίπτυχα, με σινική μελάνη, ένα πείραμα που πρωτοξεκίνησε με την ενότητα της Σίφνου.
Σε παλαιότερή του συνέντευξη έλεγε στην «Κ»: «Σκέφτομαι το ελληνικό τοπίο που πάντα με γεμίζει με αγαλλίαση και έμπνευση. Προσπαθώ να πηγαίνω στην Υδρα τον χειμώνα που είναι άδειο το νησί, η θάλασσα έχει πανέμορφα χρώματα και οι άνθρωποι είναι πολύ πιο ήρεμοι. Απουσιάζουν οι κοσμικοί. Οταν μένω στην Αθήνα, συναντώ αγαπημένους φίλους και κάνουμε ωραίες κουβέντες που με γεμίζουν ενέργεια. Για να μπορέσουμε να ανορθωθούμε, να εργαστούμε, να ελπίζουμε, πρέπει ο καθένας από εμάς να βρει κάτι να κρατηθεί».
Η αφοσίωση στα απλά και ουσιαστικά πράγματα είναι το μεγαλύτερο προτέρημα του Παναγιώτη Τέτση. Αλλά και της ζωγραφικής του. Αγναντεύοντας τα τοπία του, κάνουμε κι εμείς το ίδιο ταξίδι, νοερά, από τον Πειραιά μέχρι το νησί. Και γεμίζουμε από δύναμη, αναγνωρίζοντας, όπως κι εκείνος, τα δώρα της ζωής, μέσα από το δώρο της τέχνης.
