Λίγα λεπτά αρκούν μπροστά στα έργα της Κατερίνας Πέτρουλα, για να έχεις την αίσθηση του βλέμματος: κυριαρχεί σε κάθε έργο ξεχωριστά, είτε είναι αλληγορίες είτε πορτρέτα, διαπερνά και ορίζει. Τα πρόσωπα στα έργα της Κατερίνας Πέτρουλα επιβάλλονται και πλημμυρίζουν τον καμβά ακόμη και όταν είναι έκκεντρα ή μέρος μιας αφήγησης. Στην Αίθουσα Τέχνης «Καπλανών 5», όπου παρουσιάζεται η πρώτη ατομική της έκθεση, και μέσα από τα «εσωστρεφή σκηνογραφημένα πορτρέτα (…) πλανάται ένα μυστήριο», «ένα καλά προφυλαγμένο ιδιωτικό σύμπαν», μέσα από «…ένα προστατευτικό φίλτρο μαγικού ρεαλισμού», όπως γράφει στον κατάλογο η ιστορικός τέχνης Ιρις Κρητικού.
Οι αφηγήσεις της Κατερίνας Πέτρουλα ανακαλούν, πράγματι, έναν τόπο υπερβατικό, εμβαπτισμένο σε μία κολυμβήθρα συμβόλων, κατόπτρων, προβολών και μύχιων επιθυμιών. Αυτή η δεξαμενή μέσα από την οποία η Κατερίνα Πέτρουλα αντλεί το υλικό της μοιάζει άχρονη, δίχως βυθό, με βουβό κυματισμό, γεμάτη δίνες και παράξενα πλάσματα. Ωστόσο, αναδύεται τροπαιούχος μία αίσθηση γαλήνης, που βάφει σε εξαίσιους ιριδισμούς, με πορφυρές και κυανοπράσινες αντανακλάσεις, οροπέδια μνήμης και λειμώνες ενατένισης. Τα πρόσωπα φέρουν σύμβολα ευτυχίας, μακροβιότητας, σύνεσης και εγκαρτέρησης. Από μόνα τους, είναι εκλάμψεις στιγμής ή αιωνιότητας, γίνονται πρόσωπα τραγικά ή απλώς υπερρεαλιστικοί γρίφοι που τυλίγονται σαν έλικες γύρω από αθέατους δεσμούς. Υπάρχει ένα στοιχείο γκροτέσκο, με τον μανδύα μιας λατινικής μαγείας περισσότερο, που αποκλίνει χωρίς να αδιαφορεί ωστόσο για τo βρετανικό gothic, μια υπερβολή έκθεσης σε πείσμα μιας εξίσου ισχυρής τάσης απόσυρσης και επιφύλαξης. Είναι ένα παιχνίδι υπόγειων νημάτων.
Η Κατερίνα Πέτρουλα έχει την ικανότητα να διυλίζει τον ορατό κόσμο σε μία ευπρόσδεκτη αφαίρεση, στην οποία εγκαθιδρύει μία δική της αλληγορική αφήγηση διάστικτη από πρόσωπα και τόπους. Θα θυμάμαι τις μορφές της μέσα σε κήπους της φαντασίας, σαν μισοσβησμένες λάμψεις μακρινών άστρων.
Εκθεση Κατερίνας Πέτρουλα. Αίθουσα Τέχνης Καπλανών 5, Καπλανών και Μασσαλίας. Εως 17/1.
