«Ο Λέανδρος Αρβανιτάκης γεννήθηκε το 1959 στην Κύπρο και από το 1974 κατοικεί στην Αθήνα. Σπούδασε ναυπηγική στο Πολυτεχνείο και κλαρινέτο στο Ωδείο Αθηνών. Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη ζωγραφική. Το 1991 ένα αυτοκινητικό ατύχημα του προκάλεσε παράλυση άνω και κάτω άκρων. Το 1998 άρχισε να ζωγραφίζει με το στόμα. Η τελευταία του ατομική έκθεση στη Λευκωσία είχε μεγάλη επιτυχία. Η Ελένη Μαρίνου γεννήθηκε στις Σέρρες το 1943. Αρχισε να ζωγραφίζει από μικρή ηλικία και ήταν γνωστή ζωγράφος με συμμετοχές σε πολλές εκθέσεις έως ότου το 1987 ένα αυτοκινητικό ατύχημα την καθήλωσε στο κρεβάτι και σταμάτησε να ζωγραφίζει. Τα σοβαρά της τραύματα και η ρευματοειδής αρθρίτιδα από την οποία άρχισε να υποφέρει της στέρησαν τελείως τη χρήση των χεριών της. Το 1993 άρχισε να ζωγραφίζει με το στόμα».
Νιώθω δέος διαβάζοντας τις ιστορίες όσων συμμετέχουν στη διεθνή έκθεση καλλιτεχνών που ζωγραφίζουν με το στόμα και το πόδι, η οποία παρουσιάζεται από σήμερα έως την ερχόμενη Τετάρτη (8/10) στο Ζάππειο Μέγαρο (8 π.μ. – 9 μ.μ.). Τα βιογραφικά τους, που πιθανόν αν αναφέρονταν σε τυπικές λεπτομέρειες όπως σπουδές κ.λπ. θα περνούσαν απαρατήρητα, συγκινούν δίχως όμως να προκαλούν λύπηση. Είμαστε ενώπιον μιας γενναιότητας που συγκλονίζει. Η δεύτερη αποκάλυψη είναι ότι τα έργα που βλέπουμε στέκονται ισάξια δίπλα σε εκείνα καταξιωμένων ζωγράφων δίχως αναπηρίες, φυσικά, αφού ένας καλλιτέχνης δεν σταματά ποτέ να είναι καλλιτέχνης ακόμη και όταν ολόκληρη η ζωή του έχει αλλάξει.
Είναι σημαντικό ότι για πρώτη φορά πραγματοποιείται μια παρόμοια διεθνής έκθεση στην Ελλάδα. Υπό τη διοργάνωση της «Διεθνούς Ενωσης Καλλιτεχνών που ζωγραφίζουν με το Στόμα και το Πόδι» η έκθεση περιλαμβάνει εκατόν σαράντα έργα ζωγραφικής και δύο γλυπτά, με τη συμμετοχή καλλιτεχνών από είκοσι οχτώ χώρες, ανάμεσά τους πέντε Ελληνες και ένας Κύπριος.
