«Ο χρόνος είναι φθορά και η Τέχνη δημιουργία που μορφοποιεί, αποκρυσταλλώνει και διασώζει το άμορφο και εφήμερο που προκύπτει και χάνεται κάθε στιγμή. Αν ζεις μόνο με τα γεγονότα, πρέπει αυτά να ανανεώνονται συνεχώς για να μην έχεις την αίσθηση ότι η ζωή σου τέλειωσε. Με την Τέχνη η προοπτική αλλάζει. Δημιουργείς έναν κόσμο πάνω στον οποίο κυριαρχείς και του οποίου δεν είσαι έρμαιο», έλεγε στην «Κ» (23.5.2004) ο Κάρολος Τσίζεκ, μία από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της καλλιτεχνικής και πνευματικής ζωής της Θεσσαλονίκης. Το περασμένο Σάββατο ο ζωγράφος, γραφίστας, συγγραφέας και μεταφραστής της τσέχικης και ιταλικής λογοτεχνίας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών, ένα χρόνο μετά τη δωρεά του εικαστικού του έργου στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Πλήρης ημερών αλλά δεν έφθανε μια ζωή (Μα κι ένα σχήμα να δώσεις στην καρδιά σου/δεν φτάνει μια ζωή», «Βότσαλο») για να εκφράσει το αστείρευτο ταλέντο του στη ζωγραφική, τη γραφιστική και τη γραφή (μετάφραση, τεχνοκριτική, ποίηση, πεζογραφία) στα οποία αφοσιώθηκε από το 1944 ώς τις μέρες μας.
Γεννημένος το 1922 από Τσέχους γονείς, στην Μπρέσια της Ιταλίας, ο Κάρολος Τσίζεκ εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1929. Σπούδασε Ιστορία-Αρχαιολογία και ιταλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου και δίδαξε στο τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας από το 1961 ώς το 1988. Επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ (2000), πολυβραβευμένος («ΕΒΓΕ Συνολικής προσφοράς στη Γραφιστική 2007») και με τιμητικές διακρίσεις από το ιταλικό κράτος -Madaglia di Benemerenza Culturale (1960), Ordine di Cavaliere al Merito (2000)- είχε την τύχη να γαλουχηθεί καλλιτεχνικά στο φαρμακείο του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, να ζήσει τη φιλολογική συντροφιά του περιοδικού «Κοχλίας», να συνεργαστεί με τη «Διαγώνιο» του Ντίνου Χριστιανόπουλου, με την οποία όπως έλεγε ήταν δεμένη η πιο γόνιμη περίοδος της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας, να μαθητεύσει δίπλα στον γραφίστα Γιάννη Σβορώνο και να αναπτύξει τη δική του γραφή στη γραφιστική τέχνη σχεδιάζοντας και ντύνοντας καλλιτεχνικά περιοδικά (Διαγώνιος) και εκατοντάδες εκδόσεις. Το χρώμα, η τεχνική της μονοτυπίας, το κολλάζ και η μεικτή τεχνική διακρίνουν τη ζωγραφική του με τεχνικές που όπως πίστευε ελευθερώνουν τη φαντασία και ενισχύουν τη διάθεση πειραματισμού για την επεξεργασία αισθητικών προβληματισμών. Ποιήματά του βρίσκονται συγκεντρωμένα στην έκδοση «Στίχοι έρωτα και αγάπης» (Μπιλιέτο, 2005) και μικρά πεζογραφήματά του στη «Λιμνοθάλασσα της Γεωργικής Σχολής» (εκδόσεις Κίχλη, επιμέλεια Αλέξη Ζήρα).
