ΓΕΝΕΥΗ
ΕΚΘΕΣΗ
Musee Rath
www.institutions.ville-geneve.ch
«Goustave Courbet: Les annees suisses». Το 1873, ο Γάλλος ζωγράφος Γκουστάβ Κουρμπέ (1819-1877), ο οποίος ήταν επίσης πολιτικά δραστήριος και είχε φυλακιστεί επειδή κατέστρεψε ένα μνημείο του Ναπολέοντα, μετακόμισε στην Ελβετία όπου παρέμεινε αυτοεξόριστος μέχρι τον θάνατό του. Η έκθεση στη Γενεύη παρουσιάζει έργα από όλα τα στάδια της καριέρας του ρεαλιστή ζωγράφου, με ιδιαίτερη εστίαση στα τοπία της Ελβετίας που ζωγράφισε τα πέντε τελευταία χρόνια της ζωής του. Στα εκθέματα περιλαμβάνεται και ένας πίνακας με ιδιαίτερη ιστορία: Ο «Πληγωμένος άντρας» είναι αυτοπροσωπογραφία και αρχικά περιλάμβανε και μία γυναίκα δίπλα στον Κουρμπέ, εκείνος όμως ζωγράφισε πάνω από την εικόνα της αντικαθιστώντας τη με ένα σπαθί (φωτ.). Η Ελβετία φιλοξενεί και άλλο ένα αφιέρωμα στον Γάλλο ζωγράφο, στο Ιδρυμα Μπεγιελέ της Βασιλείας, στο πλαίσιο της «Σεζόν Κουρμπέ» που οργάνωσαν τα δύο μουσεία. Εως τις 4 Ιανουαρίου.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
ΘΕΑΤΡΟ
Walter Kerr Theater
www.agentlemansguidebroadway.com
«A Gentleman’s Guide to Love and Murder». Η μουσική κωμωδία που θριαμβεύει φέτος στο Μπρόντγουεϊ (έχοντας κερδίσει τρία βραβεία Τόνι 2014, ανάμεσά τους το βραβείο για το καλύτερο μιούζικαλ) αφηγείται τις εξωφρενικές περιπέτειες του Μόντι Ναβάρο, μακρινού κληρονόμου μιας πλούσιας οικογένειας, ο οποίος αποφασίζει να επισπεύσει τη διαδρομή που τον οδηγεί στο χρήμα βγάζοντας από τη μέση με ευρηματική μαεστρία μερικούς παρεμβαλλόμενους συγγενείς, χωρίς στιγμή να παραμελεί τους καλούς τρόπους ενός κυρίου της εδουαρδιανής Αγγλίας. Ο έξοχος κωμικός ηθοποιός Τζέφερσον Μέις (ήδη βραβευμένος δύο φορές στο παρελθόν με Τόνι) δίνει κατά γενική ομολογία μια εκπληκτική ερμηνεία, υποδυόμενος και τους οκτώ καταδικασμένους κληρονόμους –άνδρες, γυναίκες και αναποφάσιστους– χορεύοντας, τραγουδώντας, κάνοντας πατινάζ και ποδήλατο και γενικά αλωνίζοντας στη σκηνή, μαζί με τον Μπράις Πίνκμαν, εξαιρετικό επίσης στον ρόλο του τζέντλεμαν-φονιά. Παρά τους απανωτούς φόνους (ίσως κι επειδή τα θύματα είναι όλα αχώνευτοι τύποι), η ευθυμία κυριαρχεί στο μιούζικαλ, έργο των Ρόμπερτ Φρίντμαν (λιμπρέτο και στίχοι) και Στίβεν Λούτβακ (μουσική και στίχοι) βασισμένο στην κλασική αγγλική κωμωδία «Kind Hearts and Coronets», με πρωταγωνιστή τον Αλεκ Γκίνες. Η σκηνοθεσία είναι του Ντάρκο Τρέσντζακ.
ΝΤΙΣΕΛΝΤΟΡΦ
ΕΚΘΕΣΗ
Kunstsamlung K20 Grabbeplatz
www.kunstsamlung.de
«Στην Αίγυπτο! Τα ταξίδια του Μαξ Σλέφογκτ και του Πάουλ Κλέε». Το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για την Αίγυπτο γνώρισε αξιοσημείωτη άνθηση από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα στους κύκλους των καλλιτεχνών. Ανάμεσα σ’ εκείνους που ταξίδεψαν στη χώρα του Νείλου ήταν ο Γερμανός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Μαξ Σλέφογκτ (1868-1938) και ο Πάουλ Κλέε (1879-1940), ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της καλλιτεχνικής αβάν-γκαρντ. Η έκθεση παρουσιάζει περίπου 130 έργα τους –πίνακες, υδατογραφίες και σχέδια– που σχετίζονται όλα με τα ταξίδια τους στην Αίγυπτο και αναδεικνύουν τη διαφορετική επίδραση των ταξιδιών αυτών στο έργο τους. Ο Σλέφογκτ ανέπτυξε εκεί το ιμπρεσιονιστικό στυλ του, ζωγραφίζοντας πίνακες όπου κυριαρχούν τα ζωηρά, φωτεινά χρώματα, επηρεασμένος από το αιγυπτιακό τοπίο και την καθημερινότητα των κατοίκων, αλλά και από τον ανατολίτικο εξωτισμό που γοήτευσε πολλούς Ευρωπαίους καλλιτέχνες. Για τον Κλέε, η επιρροή της Αιγύπτου ήταν περισσότερο πνευματική: δεν ζωγράφισε στη διάρκεια των ταξιδιών του αλλά, επιστρέφοντας στο ατελιέ του, στοχάστηκε και μετουσίωσε στη ζωγραφική του τα ερεθίσματα που δέχτηκε στην Αίγυπτο, συχνά ενσωματώνοντας σχήματα και σύμβολα (σχέδια πυραμίδων, ιερογλυφικά) στους αφαιρετικούς πίνακές του (εδώ ο πίνακας «Καμήλα», 1920). Εως τις 4 Ιανουαρίου.
ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ
ΕΚΘΕΣΗ
Museo de la Ciudad de Mexico
www.cultura.df.gob.mx
«El exilio espanol en la Ciudad de Mexico. Legado cultural». Το τέλος του Ισπανικού Εμφύλιου, με την ήττα των Δημοκρατικών και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, σήμανε τη φυγή εκατοντάδων χιλιάδων Ισπανών που πήραν τον δρόμο της εξορίας για να γλιτώσουν από τις διώξεις του φασιστικού καθεστώτος. Μεγάλος αριθμός προσφύγων κατευθύνθηκε προς τις ισπανόφωνες χώρες της Αμερικής, και ιδιαίτερα το Μεξικό, χώρα με δημοκρατικούς θεσμούς και παραδοσιακά φιλόξενη για τους κατατρεγμένους. Με αφορμή την επέτειο των 75 χρόνων από την άφιξη του πρώτου κύματος Ισπανών προσφύγων, το 1939, το Μουσείο της Πόλης του Μεξικού φιλοξενεί την έκθεση «Ισπανική εξορία στην Πόλη του Μεξικού. Πολιτιστικό κληροδότημα», όπου μέσα από μια πλειάδα ιστορικών ντοκουμέντων (φωτογραφίες, βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά, ταινίες, αντικείμενα) ιχνηλατεί τη συνεισφορά των Ισπανών προσφύγων σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής –εργασία, εκπαίδευση, καλλιτεχνική και πνευματική δημιουργία, πολιτική δράση– και τον τρόπο που ενσωματώθηκαν στη «δεύτερη» πατρίδα τους. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τα τέλη Ιανουαρίου.
ΧΑΓΗ
ΕΚΘΕΣΗ
Gemeente Museum
www.gemeentemuseum.nl
«Mark Rothko». O Mαρκ Ρόθκο (1903-1970) ήταν ένας ζωγράφος απόλυτα αφοσιωμένος στην τέχνη του, δημιουργός έργων υποβλητικής έντασης που μεταδίδουν οικουμενικά ανθρώπινα συναισθήματα –φόβο, έκσταση, θλίψη, ευφορία– και έχουν τη δύναμη να απορροφήσουν τον θεατή στον κόσμο τους. Η ζωή του ήταν δύσκολη: απογοητευμένος από τους δύο παγκόσμιους πολέμους που έζησε και βασανισμένος για χρόνια από την κατάθλιψη, κατάφερε παρ’ όλα αυτά να δημιουργήσει τέχνη ικανή να παρηγορήσει και να εμψυχώσει. Η αναδρομική έκθεση στη Χάγη περιλαμβάνει έργα από όλη τη διαδρομή του. Εκτός από τους μεγάλου μεγέθους αφαιρετικούς πίνακες με τις επάλληλες στρώσεις χρωμάτων, για τους οποίους έγινε διάσημος, η έκθεση περιλαμβάνει έργα από το πρώιμο στάδιο της καριέρας του, όταν πειραματιζόταν με την παραστατική ζωγραφική. Εως την 1η Μαρτίου.
Ο Ντισάν και η ζωγραφική
Ο Μαρσέλ Ντισάν υπήρξε πρωτεργάτης του ντανταϊσμού και προφήτης της εννοιολογικής τέχνης. Hταν επίσης εκείνος που έδωσε στο καθημερινό αντικείμενο τη λάμψη της καλλιτεχνικής δημιουργίας με τα readymades (εμβληματικό έργο-χειρονομία, ο ουρητήρας με τίτλο «Η πηγή»). Ωστόσο, πριν απ’ όλα αυτά, ο Ντισάν (1887-1968) είχε μαθητεύσει στη ζωγραφική, προσπαθώντας να εκφραστεί με τη δική του γλώσσα στον καμβά. Δεν άργησε όμως να καταλάβει ότι η βασίλισσα των εικαστικών τεχνών δεν ικανοποιούσε τις δημιουργικές ανάγκες του, για να κερδίσει στη συνέχεια τον τίτλο του «δολοφόνου της ζωγραφικής». Η έκθεση «Marcel Duchamp. La peinture, meme», στο παρισινό Μουσείο Πομπιντού, εστιάζει στη σχέση του Ντισάν με τη ζωγραφική: Παρουσιάζει πρώιμους πίνακές του (εδώ η «Νύφη», 1912), αλλά και πολύ μεταγενέστερα έργα (ανάμεσά τους ένα που ολοκληρώθηκε το 1966), αποδεικνύοντας ότι ο ανατρεπτικός καλλιτέχνης ποτέ δεν απομακρύνθηκε οριστικά από τη ζωγραφική.
