ΛΟΝΔΙΝΟ
ΘΕΑΤΡΟ
St James Theatre
www.stjamestheatre.co.uk
«Breeders». Η καινούργια κωμωδία του Μπεν Οκρεντ (γνωστός από έργα που κέρδισαν το ενδιαφέρον κοινού και κριτικής, όπως το «The Great Game: Afganistan») βάζει στο στόχαστρο τις αποκαλούμενες «οικογένειες νέου τύπου». Η Αντρέα και η Καρολάιν, ομόφυλο ζευγάρι σταθερό και οικονομικά «βολεμένο», θέλουν απεγνωσμένα να αποκτήσουν παιδί. Απορρίπτοντας την υιοθεσία, επιλέγουν την τεχνητή γονιμοποίηση, και η Αντρέα, «κυρίαρχη» σύντροφος στο ζευγάρι, προτείνει τον αδελφό της, τον Τζίμι, ως ιδεώδη δωρητή σπέρματος για την Καρολάιν. Υποστηρίζει επιπλέον ότι ο Τζίμι και η κοπέλα του, η Σάρον, πρέπει να έλθουν να μείνουν μαζί τους και, σε αντάλλαγμα για τη δωρεάν φιλοξενία (που την έχουν ανάγκη καθώς είναι αμφότεροι άνεργοι), να βοηθήσουν στην ανατροφή του μωρού. Ολα περιπλέκονται, βέβαια, και η εξέλιξη του έργου αναδεικνύει το ταλέντο του Μπεν Οκρεντ στην κωμωδία. Οπως γράφει ο κριτικός Μάικλ Μπίλινγκτον, ο συγγραφέας δεν εμβαθύνει πολύ στις κοινωνικές διαστάσεις του θέματος που θίγει, ωστόσο το στήσιμο των χαρακτήρων είναι εύστοχο και οι διάλογοι σπαρταριστοί. Η σκηνοθεσία της Ταμάρα Χάρβεϊ έχει συμβάλει στην επιτυχία της παράστασης, όπως και οι ερμηνείες των ηθοποιών: Η Αντζελα Γκρίφιν και η Ταζμίν Ουθγουέιτ υποδύονται την Αντρέα και την Καρολάιν, ο Νίκολας Μπερνς τον Τζίμι και η Τζεμίμα Ρούπερ τη Σάρον, απολαυστική «παρείσακτη» μέσα σε μια ολίγον ανορθόδοξη οικογενειακή ομάδα. Εως τις 4 Οκτωβρίου.
ΛΥΩΝ
ΜΠΙΕΝΑΛΕ
Biennale de la Danse
www.biennaledeladanse.com
H 16η Μπιενάλε Χορού της Λυών περιλαμβάνει στο πρόγραμμά της μια πλειάδα παραστάσεων, ανάμεσά τους και παγκόσμιες πρεμιέρες, με τη συμμετοχή καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο. Ο Μπενζαμέν Μιλπιέ, ο οποίος αναλαμβάνει καθήκοντα διευθυντή της παρισινής Opera Ballet από την 1η Νοεμβρίου, παρουσιάζει σε πρεμιέρα τη χορογραφία που δημιούργησε για το L.A. Dance Project, η Νοτιοαφρικανή χορεύτρια και χορογράφος Ντάντα Μαζίλο συμμετέχει με μια νέα χορευτική διασκευή της όπερας του Ζορζ Μπιζέ «Κάρμεν» (φωτ.), ενώ θα παρουσιαστεί και το 8ωρο έργο του Γιαν Φαμπρ «Troubleyn». Επίσης, στις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες παρουσίες στην μπιενάλε συγκαταλέγονται ο Λόιντ Νιούζον και η ομάδα του, DV8 Physical Theatre, ο Κλάουντιο Στελάτο, ο οποίος συνδυάζει στα έργα του το τσίρκο, το θέατρο του δρόμου και τον σύγχρονο χορό, η χορεύτρια και χορογράφος φλαμένκο Ροσίο Μολίνα (με την πρεμιέρα του έργου της «Bosque Andora») και η νοτιοαφρικανική χορευτική ομάδα Soweto’s Finest, η οποία θα παρουσιάσει, σε συνεργασία με τους Tchado’s Stars από το Τσαντ το θέαμα «African Delight». Εως τις 30 Σεπτεμβρίου.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
ΕΚΘΕΣΗ
Whitney Museum
www.whitney.org
«Jeff Koons: A Retrospective». Ο Τζεφ Κουνς είναι ένα από τα διασημότερα αλλά και τα πιο αμφισβητούμενα πρόσωπα στο σύγχρονο καλλιτεχνικό στερέωμα. «Επίγονος» του κινήματος της ποπ αρτ, ο 59χρονος Αμερικανός καλλιτέχνης πειραματίστηκε με μορφές και σύμβολα της μαζικής κουλτούρας, προχώρησε σε καινοτόμους εφαρμογές της αντίληψης για το readymade (το «έτοιμο» προϊόν ως συστατικό της καλλιτεχνικής δημιουργίας) και συνέβαλε, συχνά με προκλητικό τρόπο και αψηφώντας τον κίνδυνο γελοιοποίησης, στην αλλαγή της σχέσης των καλλιτεχνών με τα media και την αγορά, μια τακτική που αποδείχτηκε ιδιαίτερα κερδοφόρα για τον ίδιο [πρόσφατα, το έργο του Balloon Dog (Orange) πωλήθηκε για 58,4 εκατ. δολάρια σε δημοπρασία του οίκου Κρίστις, σπάζοντας το ρεκόρ υψηλότερου τιμήματος για έργο ζώντος καλλιτέχνη]. Αν και πολλοί τον έχουν χαρακτηρίσει δεξιοτέχνη του κιτς και των δημοσίων σχέσεων (ας θυμηθούμε τον βραχύβιο γάμο του με την Ιταλίδα πορνοστάρ Τσιτσιολίνα, σχέση που ο Κουνς απαθανάτισε σε ζωηρόχρωμα γλυπτά), υπάρχει ωστόσο μια σημαντική μερίδα φιλότεχνων που θεωρούν αξιόλογη τη συνεισφορά του στην τέχνη των καιρών μας. Η έκθεση είναι το πρώτο αναδρομικό αφιέρωμα στο έργο του που διοργανώθηκε στη Νέα Υόρκη, τη γενέτειρά του, και περιλαμβάνει περίπου 150 εκθέματα (εδώ η «Γυναίκα σε μπανιέρα», 1988), μέσα από τα οποία μπορεί κανείς να παρακολουθήσει το σύνολο της διαδρομής του, από το 1978 έως σήμερα, και να δει το έργο του ως ένα πολύπλευρο σύνολο. Εως τις 19 Οκτωβρίου.
ΝΤΙΣΕΛΝΤΟΡΦ
ΕΚΘΕΣΗ
Kunstsamlung K20 Grabbeplatz
www.kunstsamlung.de
«Στην Αίγυπτο! Τα ταξίδια του Μαξ Σλέφογκτ και του Πάουλ Κλέε». Το ενδιαφέρον των Ευρωπαίων για την Αίγυπτο γνώρισε μεγάλη άνοδο από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα στους κύκλους των καλλιτεχνών. Ανάμεσα σ’ εκείνους που ταξίδεψαν στη χώρα του Νείλου ήταν ο Γερμανός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Μαξ Σλέφογκτ (1868-1938) και ο Πάουλ Κλέε (1879-1940), ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της καλλιτεχνικής αβάν-γκαρντ. Η έκθεση παρουσιάζει περίπου 130 έργα τους –πίνακες, υδατογραφίες και σχέδια– που σχετίζονται όλα με τα ταξίδια τους στην Αίγυπτο και που αναδεικνύουν τη διαφορετική επίδραση των ταξιδιών αυτών στο έργο τους. Ο Σλέφογκτ ανέπτυξε εκεί το ιμπρεσιονιστικό στυλ του, ζωγραφίζοντας πίνακες όπου κυριαρχούν τα ζωηρά, φωτεινά χρώματα, επηρεασμένος από το αιγυπτιακό τοπίο και την καθημερινότητα των κατοίκων, αλλά και από τον ανατολίτικο εξωτισμό που γοήτευσε πολλούς Ευρωπαίους καλλιτέχνες (εδώ ο πίνακάς του «Αμμοθύελλα στην έρημο», 1914). Για τον Κλέε, η επιρροή της Αιγύπτου ήταν περισσότερο πνευματική: δεν ζωγράφισε στη διάρκεια των ταξιδιών του αλλά, επιστρέφοντας στο ατελιέ του, στοχάστηκε και μετουσίωσε στη ζωγραφική του τα ερεθίσματα που δέχτηκε στην Αίγυπτο, συχνά ενσωματώνοντας σχήματα και σύμβολα (σχέδια πυραμίδων, ιερογλυφικά) στους αφαιρετικούς πίνακές του. Εως τις 4 Ιανουαρίου.
Ισπανοί εξόριστοι στο Μεξικό
Το τέλος του Ισπανικού Εμφύλιου, με την ήττα των Δημοκρατικών και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο, σήμανε τη φυγή εκατοντάδων χιλιάδων Ισπανών, που πήραν τον δρόμο της εξορίας για να γλιτώσουν από τις διώξεις του φασιστικού καθεστώτος. Μεγάλος αριθμός προσφύγων κατευθύνθηκαν προς τις ισπανόφωνες χώρες της Αμερικής, και ιδιαίτερα το Μεξικό, χώρα με δημοκρατικούς θεσμούς και παραδοσιακά φιλόξενη για τους κατατρεγμένους. Με αφορμή την επέτειο των 75 χρόνων από την άφιξη του πρώτου κύματος Ισπανών προσφύγων, το 1939, το Μουσείο της Πόλης του Μεξικού φιλοξενεί την έκθεση «Ισπανική εξορία στην Πόλη του Μεξικού. Πολιτιστικό κληροδότημα». Μέσα από μια πλειάδα ιστορικών ντοκουμέντων (φωτογραφίες, βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά, ταινίες, αντικείμενα) η έκθεση ιχνηλατεί τη συνεισφορά των Ισπανών προσφύγων σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής –εργασία, εκπαίδευση, καλλιτεχνική και πνευματική δημιουργία, πολιτική δράση– και τον τρόπο που ενσωματώθηκαν στη «δεύτερη» πατρίδα τους.
