ΛΟΝΔΙΝΟ
ΘΕΑΤΡΟ
Wyndham’s Theatre
www.theweirlondon.co.uk
«The Weir». Στο έργο του Κόνορ Μακφέρσον τα παραμύθια αφθονούν, δεν είναι όμως από εκείνα που μπορείς να αφηγηθείς σε παιδιά. Τέσσερις τακτικοί θαμώνες μιας απομονωμένης επαρχιακής παμπ στην Ιρλανδία προσπαθούν να διασκεδάσουν τη νεοφερμένη Βάλερι αφηγούμενοι τοπικές ιστορίες φαντασμάτων. Στην πορεία, όμως, η ευχάριστη βραδιά παίρνει σκοτεινή στροφή, καθώς επικίνδυνα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια. Σκηνοθετημένη από την Τζόζι Ρουρκ, η παραγωγή πρωτοπαρουσιάστηκε στο Donmar Playhouse και επέστρεψε στο Λονδίνο ύστερα από ένα ταξίδι στο Μπρόντγουεϊ. Εξερευνώντας θέματα μοναξιάς και κοινωνικών αντιθέσεων σε μια απομακρυσμένη αγροτική κοινότητα και συνδυάζοντας την οδυνηρή αιχμηρότητα με το χιούμορ, το έργο έχει κερδίσει υμνητικά σχόλια από τους κριτικούς, οι οποίοι έχουν επαινέσει θερμά τους ερμηνευτές: την Ντέρβλα Κίργουαν, τον Ρίστερντ Κούπερ, τον Αρνταλ Ο’ Κόνορ, τον Πίτερ Μακντόναλντ και τον Μπράιαν Κοξ. Οπως έγραψε ο Μάικλ Μπίλινγκτον, η βραδιά της παράστασης «ήταν μια από τις πιο αξιομνημόνευτες που πέρασα ποτέ σε παμπ». Εως τις 19 Απριλίου.
New Diorama
www.newdiorama.com
«The Robbers». Ο θεατρικός όμιλος The Faction ανέλαβε το τολμηρό εγχείρημα να ανεβάσει τους «Ληστές», το πρώτο θεατρικό έργο του Φρίντριχ Σίλερ (άρχισε να το γράφει μόλις 19 ετών), το οποίο σπανίως βλέπει τα φώτα της σκηνής. Στους «Ληστές», έργο-σταθμός του ευρωπαϊκού ρομαντικού θεάτρου, ο Σίλερ αφήνει να φανεί η τεράστια γοητεία που του είχε ασκήσει ο Σαίξπηρ, αναμειγνύοντας στην πλοκή στοιχεία από τον «Βασιλιά Ληρ», τον «Αμλετ» και τον «Ριχάρδο τον 3ο». Είναι μια ιστορία αδελφικού μίσους, που αρχίζει όταν ο μοχθηρός Φραντς φον Μουρ πείθει τον πατέρα του να αποκληρώσει τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Καρλ. Σε απάντηση, ο αδικημένος Καρλ καταφεύγει στα δάση της Βοημίας και επιστρέφει επικεφαλής μιας συμμορίας ληστών, για να διεκδικήσει όσα δικαιωματικά του ανήκουν. Η διασκευή του έργου το μεταφέρει σε σύγχρονη εποχή –με άφθονη επί σκηνής βία και πιστολίδι–, ενώ ο σκηνοθέτης τονίζει επίσης τις σαιξπηρικές επιρροές. Ο Αντριου Σεβαλιέ παίζει τον σκοτεινό Φραντς και ο Τομ Ράντφορντ τον αδελφό του, Καρλ. Εως τις 22 Φεβρουαρίου.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
ΕΚΘΕΣΗ
Metropolitan Museum of Art
«Ink Art: Past as Present in Contemporary China». Εστιάζοντας στο σύγχρονο καλλιτεχνικό τοπίο της Κίνας, η έκθεση «Τέχνη της μελάνης: Το παρελθόν ως παρόν στη σύγχρονη Κίνα» παρουσιάζει περίπου 70 έργα –πίνακες, φωτογραφίες, έργα καλλιγραφίας, γλυπτά και βίντεο– που έχουν δημιουργήσει 35 Κινέζοι καλλιτέχνες τα τελευταία τριάντα χρόνια. Δουλεύοντας με παραδοσιακές ή νέες τεχνικές και μέσα, οι καλλιτέχνες επανερμηνεύουν θέματα του παρελθόντος, όπως τα εικονογραφημένα χειρόγραφα (Ξου Μπινγκ, Ζανγκ Χουάν), τα τοπία (Φανγκ Λι Τζουν, Γιανγκ Φου Ντονγκ) –που συχνά πλέον περιλαμβάνουν και πνευματικά τοπία– και την κινεζική καλλιγραφία, η οποία πάντα υπήρξε μια μορφή αφαίρεσης (Γουάνγκ Ντονγκ Λινγκ και Ζανγκ Γου). Στο τελευταίο τμήμα της έκθεσης παρουσιάζονται και μερικά έργα που δεν αναπέμπουν σε παραδοσιακά καλλιτεχνικά εγχειρήματα, παρ’ όλα αυτά αντανακλούν την «αισθητική της σινικής μελάνης». Ανάμεσά τους το βίντεο του Κάι Γκουό Κιάνγκ «Σχέδιο για την επέκταση του Σινικού Τείχους κατά 10.000 μέτρα», που κινηματογραφήθηκε στην έρημο Γκόμπι το 1993. Εως τις 5 Απριλίου.
ΡΩΜΗ
ΕΚΘΕΣΗ
Palazzo delle Esposizioni
www.palaexpo.it
«Anni ’70: Arte a Roma». Η δεκαετία του ’70 ήταν για την Ιταλία τα «μολυβένια χρόνια» («anni di piombo»), η περίοδος όπου οι Ερυθρές Ταξιαρχίες κυριαρχούσαν στο πολιτικό προσκήνιο. Ηταν, ταυτόχρονα, μια δεκαετία καλλιτεχνικά πολύ δημιουργική, που τη χαρακτήριζε ο τολμηρός πειραματισμός, η εξωστρέφεια, η πρόκληση. Η έκθεση παρουσιάζει περίπου 200 πίνακες, γλυπτά, φωτογραφίες, έργα σε χαρτί και εγκαταστάσεις, που τα υπογράφουν 100 Ιταλοί και ξένοι καλλιτέχνες, αναδεικνύοντας μια εποχή όπου άνθησαν καλλιτεχνικά ρεύματα όπως η Αrte Povera, η Εννοιολογική Τέχνη και η Transavangarde, ενώ ξένοι καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Κουνέλλης και ο Σάι Τουόμπλι επέλεξαν να ζήσουν και να εργαστούν στην ιταλική πρωτεύουσα. Αναδεικνύεται επίσης η δημιουργία μιας πλειάδας πολιτιστικών χώρων –γκαλερί, καλλιτεχνικά κέντρα, μουσεία σύγχρονης τέχνης– που συνέβαλαν στο να αποκτήσει η Ρώμη ένα κλίμα φιλόξενο και ελκυστικό για καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Εως τις 2 Μαρτίου.
ΧΑΓΗ
ΕΚΘΕΣΗ
Gemeentemuseum dem Haag
www.gemeentemuseum.nl
«Ο Μοντριάν και ο Κυβισμός: Παρίσι 1912-1914». Ο Ολλανδός ζωγράφος Πιτ Μοντριάν (1872-1944) συγκαταλέγεται στους κορυφαίους της μοντέρνας τέχνης και τους πρωτοπόρους στον δρόμο της αφαίρεσης. Αποφασιστικός σταθμός στην πορεία του υπήρξε η γνωριμία του με τον κυβισμό, τη διετία 1912-14, όταν ταξίδεψε στο Παρίσι για να μελετήσει το έργο καλλιτεχνών όπως ο Πικάσο και ο Μπρακ, οι οποίοι δοκίμαζαν μια νέα, ανατρεπτική εικαστική γλώσσα. Επιστρέφοντας τον Ιούνιο του 1914, έκανε μια έκθεση στη Χάγη, στην οποία έγινε φανερό πόσο μακριά είχε ταξιδέψει μέσα στα δύο εκείνα χρόνια. Εχοντας περάσει προηγουμένως από τον νατουραλισμό και τον ιμπρεσιονισμό, βάδισε τώρα προς τη διερεύνηση νέων εικαστικών δυνατοτήτων για να φτάσει στην απόλυτη γεωμετρική αφαίρεση. Σχεδόν εκατό χρόνια μετά, και 70 χρόνια από τον θάνατό του, το αφιέρωμα που φιλοξενείται στο Gemeentemuseum αποτίει φόρο τιμής στον καλλιτέχνη, ο οποίος υπήρξε πηγή έμπνευσης για πολλούς νεότερους δημιουργούς, στη ζωγραφική, στις γραφικές τέχνες, στη μόδα και την αρχιτεκτονική. Εκτός από έργα του Μοντριάν (εδώ η «Σύνθεση IV», 1914) και συγχρόνων του Ολλανδών ζωγράφων, η έκθεση περιλαμβάνει επίσης πίνακες του Πικάσο, του Μπρακ, του Ανρί Λε Φοκονιέ και του Φερνάν Λεζέ. Εως τις 5 Νοεμβρίου.
Φως και σκοτάδι
Η έκθεση «Θέματα και παραλλαγές: Η αυτοκρατορία του φωτός», στο Ιδρυμα Πέγκι Γκουγκενχάιμ της Βενετίας, εξερευνά το δίπολο «φως και σκοτάδι» στη ζωγραφική, μέσα από την αντιπαράθεση παραστατικών και αφαιρετικών έργων που καλύπτουν μια μεγάλη διαδρομή στην ιστορία της τέχνης. Παρουσιάζοντας σε θεματικό διάλογο πίνακες καλλιτεχνών της ευρωπαϊκής αβάν γκαρντ των αρχών του 20ού αιώνα με έργα μεταπολεμικών και σύγχρονων δημιουργών, η έκθεση ιχνηλατεί την εξέλιξη των μορφών εικαστικής έκφρασης, με πυρήνα τον πρωταγωνιστικό ρόλο του φωτός. Η έκθεση δίνει επίσης την ευκαιρία μιας νέας θεώρησης των έργων της συλλογής του Ιδρύματος, αντιπαραβάλλοντάς τα με έργα σύγχρονων καλλιτεχνών, δανεισμένα από άλλες πινακοθήκες. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που αντιπροσωπεύονται είναι ο Ρενέ Μαγκρίτ (εδώ ο πίνακάς του «Η αυτοκρατορία του φωτός», 1954), ο Εντγκάρ Ντεγκά, ο Ανρί Ματίς, ο Μαρκ Ρόθκο, ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ο Χιρόσι Σουγκιμότο και ο Ανίς Καπούρ.
