Είχα τη χαρά να γνωρίζω τον Λάκη Χαλκιά και να μοιράζομαι στιγμές μαζί του. Πέρα από συνεντεύξεις, παραστάσεις, σμίγαμε και ανθρώπινα.
Ωραίος άνθρωπος, ευφυής, ξάστερος, ευγενής, ταπεινός, καλοσμιλεμένος και κατασταλαγμένος. Οπως ακριβώς δηλαδή κινούνταν και σαν καλλιτέχνης.
Την άνοιξη του 2021 ο Λάκης Χαλκιάς μου χάρισε μια «Κατάθεση Ψυχής» για την ομότιτλη τηλεοπτική εκπομπή που επιμελούμουν και παρουσίαζα στο Κανάλι της Βουλής.
Μια μεστή ώρα κατά την οποία εξομολογήθηκε τη ζωή του όλη και τις απόψεις του για πρόσωπα και πράγματα.
«Ο πατέρας μου, ο Τάσος Χαλκιάς, δεν ήθελε να γίνω μουσικός. Εζησε μια φοβερά δύσκολη εποχή. Για να καταλάβεις, έλεγε ότι αν μπορούσε να πετάξει το κλαρίνο του απ’ το αεροπλάνο στον ωκεανό την ώρα που ερχόταν απ’ την Αμερική, θα το έκανε… Στον πόλεμο το 1941-1942 έχασε την οικογένειά του. Επεσε μια βόμβα σε έναν βράχο μεγάλο που ήταν δίπλα στο σπίτι, κι αυτός έσκασε πάνω σε αυτό, και σκοτώθηκε η γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Ο γέρος μου έζησε γιατί ήταν τραυματίας πολέμου και είχε πάει στο νοσοκομείο να κάνει αλλαγή στο τραύμα του. Του είπαν τα μαντάτα τα αδέλφια του στον δρόμο, καθώς ερχότανε, για να τον προετοιμάσουν. Για δύο χρόνια περίπου γύριζε με γένια, με ένα παλτό χειμώνα-καλοκαίρι, με έναν σταυρό στο στήθος… Και μετά τον πόλεμο υπήρχε πείνα μεγάλη…».
«Οι μεγάλοι τα βρίσκανε μεταξύ τους. Ποτέ δεν είπε κακιά κουβέντα ο ένας για τον άλλο. Μετά άλλαξε το τοπίο. Οσο χαμηλώνει η τέχνη, αγριεύουν τα ένστικτα, οπότε αλλάζει και το περιβάλλον και αλλάζει κι η τέχνη. Εκεί φτάσαμε. Εχω δει μερικές φορές που χορεύουν νέοι άνθρωποι και να πηδάνε σαν τις αρκούδες. Δεν είναι χορός αυτός, ούτε και τραγούδια είναι αυτά που παίζουνε. Το ένα συνοδεύει το άλλο…».
«Συνεργάστηκα με τον Μαρκόπουλο στην ωραιότερη εποχή του. Ηθελε οι συνεργάτες του να είναι συνεχώς δίπλα του. Σαν σπουδαστήρι. Δούλευε παρά πολύ. Δηλαδή οι “Μετανάστες”, η “Θητεία”, οι “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”, ο “Θεσσαλικός Κύκλος” είναι διαφορετικές προτάσεις στο ελληνικό τραγούδι… Ο Μαρκόπουλος δεν συμβιβαζόταν με τίποτα. Δεν έμπαινε κανείς στο στούντιο να δει τι κάνει ο Μαρκόπουλος κι εμείς οι ερμηνευτές».
«Στα 14 με 15 μου χρόνια άρχισα και άκουγα μόνο Καζαντζίδη, τον πρώτο καιρό. Ημασταν σχολή και ο Στέλιος το πρότυπο. Μετά από καιρό γίναμε και φίλοι. Φαντάρος δούλεψα μαζί του στον Κουλουριώτη. Γινόταν ο χαμός. 400 άτομα μέσα κι απ’ έξω, στα πεζούλια άλλοι τόσοι».
«Η Μοσχολιού ήταν ωραίος άνθρωπος και καταπληκτική τραγουδίστρια. Ηταν απ’ τους ανθρώπους που αντιμετώπισα με δυσκολία. Ηταν αντράκι. Είχε ταυτότητα δικιά της. Μόλις την άκουγες, καταλάβαινες ότι τραγουδάει εκείνη. Οπως κι ο Ξυλούρης. Αυτά ψάχναν τότε οι εταιρείες. Σήμερα αν δεν δεις τον τραγουδιστή στην τηλεόραση δεν καταλαβαίνεις ποιος τραγουδάει».
«Ο Ρίτσος ήταν γείτονάς μου. Τον επισκεπτόμουν συχνά στο σπίτι του και μου έλεγε ιστορίες με τις ώρες. Το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο. Ημουν ο μόνος που όταν είχα έναρξη μαγαζιού τον χειμώνα, τον έπαιρνα από το σπίτι, τον έφερνα στο κέντρο, παρακολουθούσε το πρόγραμμα και μετά, όταν τελειώναμε, τον ξαπανήγαινα στο σπίτι».
«Είμαστε ο μόνος λαός που αυτομαστιγωνόμαστε με τη μουσική. Εκανα συναυλίες για πρόσφυγες και ξενιτεμένους και το ένα τραγούδι ήταν πιο βαρύ απ’ το άλλο. Ο Ελληνας παίρνει δύναμη από αυτό το πράγμα, γιατί έτσι ξορκίζει την πίκρα του. Είναι μεγάλη δουλειά να έχεις τέτοια δύναμη μέσα σου. Απ’ τα πολλά χρόνια που έχουμε υποφέρει, τα βάσανά μας φαίνονται σαν παιχνίδι. Ακόμη κι ο θάνατος».
«Το δημοτικό τραγούδι σήμερα κακοποιείται βάναυσα. Ο,τι βλέπει το μάτι… Το αυτί δεν ακούει πια, έχει αποδυναμωθεί τελείως».
Μπορείτε να δείτε όλη τη συνέντευξη του Λάκη Χαλκιά. Η σκηνοθεσία είναι του Ανδρέα Μαριανού:
