Spider-Man:Καινούργια μέρα ★★½
ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (2026), 145΄
Σκηνοθεσία: Ντέστιν Ντάνιελ Κρίτον
Ερμηνείες: Τομ Χόλαντ, Ζεντάγια, Μαρκ Ράφαλο
Ο πλέον προσοδοφόρος εμπορικά υπερήρωας της Marvel επιστρέφει με ένα ακόμα σίκουελ και τον Τομ Χόλαντ ξανά στον ρόλο του ανθρώπου-αράχνη. Εχοντας αφήσει κατά μέρος την «καθημερινή» φορεσιά του Πίτερ Πάρκερ, ο Σπάιντερμαν έχει πλέον αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι στην καταπολέμηση του εγκλήματος και στην υπεράσπιση των αδύναμων. Καθώς μια μεταμορφωτική εμπειρία και η αβάσταχτη νοσταλγία για τα αγαπημένα του πρόσωπα τον καταβάλλουν, ένας καινούργιος μυστηριώδης εχθρός κάνει την εμφάνισή του.
Ο καινούργιος Σπάιντερμαν του Ντέστιν Ντάνιελ Κρίτον είναι αναμφισβήτητα διασκεδαστικός, παρόλο που πρόκειται μάλλον για την πιο σκοτεινή εκδοχή του ήρωα που έχουμε δει εδώ και καιρό. Απομακρυσμένος από τον ανθρώπινο εαυτό του και τις συνήθειες των συνομηλίκων του, βρίσκει ουσιαστικά καταφύγιο στην «εργασιοθεραπεία», η οποία, εκτός των άλλων, τον βοηθά να μη σκέφτεται. Οι ευθύνες της ενηλικίωσης πάντως θα του παρουσιαστούν μαζεμένες και μάλιστα σε βαθμό… burnout, κάνοντάς τον να αναθεωρήσει κάποιες αποφάσεις. Κάπου εκεί η (ενδιαφέρουσα) ενδοσκόπηση τελειώνει και σειρά παίρνει η δράση, η οποία είναι σε αρκετές περιπτώσεις εντυπωσιακή, ενώ άλλοι αγαπημένοι ήρωες του κοινού, σαν τον Χαλκ του Μαρκ Ράφαλο και τον Punisher του Τζον Μπέρνθαλ, έρχονται για να πλαισιώσουν τον πρωταγωνιστή.
Γενικώς εδώ έχουμε ένα σίκουελ που σίγουρα θα αφήσει ευχαριστημένους τους φαν του Σπάιντερμαν και του σύμπαντος της Marvel γενικότερα, ωστόσο στα μάτια ενός πιο «ουδέτερου» παρατηρητή μοιάζει μάλλον με χαμένη ευκαιρία. Αυτό εξαιτίας κυρίως του τελευταίου, αρκετά αμήχανου κομματιού της ταινίας, όπου οι σεναριογράφοι βρέθηκαν πιθανότατα μπροστά σε κάποια στρυφνά διλήμματα, επιλέγοντας τελικά τον πιο εύκολο – ασφαλή δρόμο προς τη γη της (εισπρακτικής) επαγγελίας.
Αχνή θέα των λόφων ★★½
ΔΡΑΜΑ (2025), 123΄
Σκηνοθεσία: Κέι Ισικάβα
Ερμηνείες: Σούζου Χιρόσε, Φούμι Νικάιντο
Το ομώνυμο πρώτο μυθιστόρημα του Καζούο Ισιγκούρο μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη από τον Ιάπωνα Κέι Ισικάβα. Στην Αγγλία της δεκαετίας του 1980, μια επίδοξη Ιαπωνοβρετανίδα συγγραφέας παίρνει συνέντευξη από τη μητέρα της, σχεδιάζοντας ένα βιβλίο βασισμένο στις εμπειρίες της τελευταίας από το μεταπολεμικό Ναγκασάκι. Η αφήγηση ωστόσο των τελευταίων χρόνων εκεί, πριν από τη μετανάστευση, θα φέρει στην επιφάνεια ένα επί δεκαετίες κρυμμένο μυστικό. Ο Ισικάβα κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να μας μεταφέρει στο σχεδόν ειδυλλιακό, λουσμένο στο φως, Ναγκασάκι της δεκαετίας του 1950, εκεί όπου το τρομερό αποτύπωμα της ατομικής βόμβας μοιάζει να έχει σχεδόν εξαφανιστεί· αυτό μόνο επιφανειακά βέβαια, αφού τα πραγματικά ερείπια βρίσκονται μέσα στις καρδιές των ανθρώπων που έζησαν ή επηρεάστηκαν έμμεσα από τον όλεθρο του πολέμου. Σε επίπεδο πλοκής – σεναρίου, η οικογενειακή ιστορία καθρεφτίζει δεξιοτεχνικά το τραύμα ενός ολόκληρου λαού, όμως κινηματογραφικά –και ειδικά ως προς τον ρυθμό– η δραματική ένταση δεν συνταράσσει ακριβώς τον θεατή. Αξιες αναφοράς, αντιθέτως, είναι οι καλές ερμηνείες, καθώς και το ανθρωπιστικό πνεύμα ενός φιλμ που εντέλει αποκαλύπτει τόσο τις αρετές όσο και τις αδυναμίες του δημιουργού του.
Ο ταξιτζής ★★★★★
ΔΡΑΜΑ (1976), 114΄
Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορσέζε
Ερμηνείες: Ρόμπερτ ντε Νίρο, Τζόντι Φόστερ
Μισόν αιώνα μετά την αρχική του κυκλοφορία, το εμβληματικό φιλμ του Μάρτιν Σκορσέζε επανεκδίδεται σε 4Κ κόπια, την οποία έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο σπουδαίος Αμερικανός κινηματογραφιστής. Στην πνιγμένη στο έγκλημα και στη βρωμιά Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1970, ένας πνευματικά εύθραυστος βετεράνος του Βιετνάμ ξεκινά να δουλεύει ως οδηγός ταξί τις νυχτερινές ώρες.
Η παντός είδους κατάπτωση που παρατηρεί γύρω του, σε συνδυασμό με κάποιες προσωπικές εμπειρίες, θα τον ωθήσουν να αναλάβει (βίαιη) δράση προκειμένου να επέλθει η κάθαρση που έχει στο μυαλό του. Από την αριστουργηματική φωτογραφία του Μάικλ Τσάπμαν, η οποία αναδεικνύεται στην αποκατεστημένη έκδοση, μέχρι το γεμάτο τόλμη σενάριο του Πολ Σρέιντερ και φυσικά τη δεξιοτεχνία του ίδιου του Σκορσέζε, πρόκειται για ένα μοναδικό φιλμ που διατηρεί και σήμερα σχεδόν ατόφια τη δύναμή του.
Το ψυχογράφημα του μοναχικού ήρωα, ως καταστάλαγμα της εκπληκτικής ερμηνείας του Ρόμπερτ ντε Νίρο, η εμφάνιση-φαινόμενο της νεαρότατης Τζόντι Φόστερ, η οξεία κοινωνικοπολιτική παρατήρηση και ο κινηματογραφικός ρυθμός, που ορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το τζαζ μουσικό σκορ, είναι μερικές ακόμη από τις αρετές ενός φιλμ που αξίζει να δει –ή να ξαναδεί– κάποιος και στη μεγάλη οθόνη.
Ψηλά τακούνια ★★★½
ΔΡΑΜΑ (1991), 112΄
Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
Ερμηνείες: Βικτόρια Αμπρίλ, Μαρίσα Παρέδες
Μία από τις πιο αγαπητές –και χαρακτηριστικές– ταινίες του Πέδρο Αλμοδόβαρ επανεκδίδεται με την αφορμή των 35 χρόνων από την πρώτη της κυκλοφορία. Εχοντας πριν από χρόνια εγκαταλείψει τη 12χρονη κόρη της προκειμένου να ακολουθήσει την καριέρα της, μια ηλικιωμένη περφόρμερ (Μαρίσα Παρέδες) επιστρέφει στη Μαδρίτη, για να μάθει ότι η νεαρή πια γυναίκα έχει παντρευτεί έναν από τους δικούς της πρώην εραστές.
Μητέρα και κόρη θα προσπαθήσουν (άγαρμπα) να ξαναχτίσουν τη σχέση τους, ωστόσο η δολοφονία του κοινού τους έρωτα θα τις φέρει ψηλά στη λίστα των υπόπτων.
Με τόλμη για την εποχή, σεναριακή «τρέλα», αλλά και αξιοθαύμαστη ευαισθησία, ο Αλμοδόβαρ μετασχηματίζει ένα τυπικό μελόδραμα σε εύστοχη –και πολύχρωμη– παρατήρηση πάνω στο θέμα των οικογενειακών δεσμών.
