Ο Μιχάλης Νταγγίνης είναι συγγραφέας, διδάκτωρ ποινικού δικαίου της
Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ και δικηγόρος. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1993
και τα τελευταία εννιά χρόνια ζει στην Αθήνα. Το πρώτο του μυθιστόρημα με
τίτλο «Πατημένα Τριάντα» κυκλοφόρησε τον Μάρτιου του 2026 από τις
εκδόσεις Διόπτρα.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Τον «Κίτρινο Φάκελο» του Καραγάτση, τους «Αθλιους» του Ουγκό και το «Κάποιοι μήνες της ζωής μου» του Ουελμπέκ.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Αυτό που έχω μάθει γενικώς από τη λογοτεχνία είναι ότι μπορεί να λειτουργήσει ψυχοθεραπευτικά. Η βύθιση στο τραύμα, στις ανείπωτες αγωνίες, στα βιώματα και τις εμπειρίες που δυσκολευόμαστε να μοιραστούμε, είναι πολύτιμη παρηγοριά. Ενα καλό μυθιστόρημα μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Οι τελευταίες σελίδες της Εκμηδένισης του Ουελμπέκ μού προκάλεσαν μεγάλο στρες και θλίψη. Τις διάβασα μονοκοπανιά θέλοντας να τελειώσει το μαρτύριο, κι έτσι συναισθάνθηκα – από αναγνωστικής σκοπιάς – τον πρωταγωνιστή του βιβλίου που καρτερούσε το τέλος της ζωής του.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Ξαπλωμένος σε μία ήσυχη παραλία, παρέα με αγαπημένα πρόσωπα που διαβάζουν επίσης. Σε αυτή τη συνθήκη νιώθω ευφορία, θαρρείς και επικοινωνώ νοερά με τους ανθρώπους μου μέσα από την ανάγνωση και τη σιωπή. Αγαπώ επίσης να διαβάζω σε μπαλκόνια, αυλές και βεράντες τα καλοκαιρινά απογεύματα.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Προτιμώ την εξερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης και την αλληλεπίδραση των ατόμων με το κοινωνικοπολιτικό τους περιβάλλον. Αποφεύγω τα αστυνομικά και τα βιβλία στείρου σασπένς.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Η βύθιση στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων και η κατανόηση ελαττωματικών καταστάσεων που στην πραγματική ζωή έχεις μάθει να αποκηρύσσεις. Η ανάγνωση προσφέρει στιγμές σπάνιας, γυμνής ειλικρίνειας απέναντι στον εαυτό μας και τους άλλους. Το αντίθετο από τη δημόσια ζωή μας δηλαδή.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Εχω υπόψιν βιβλία που έγιναν συγκλονιστικές ταινίες, όπως ο Κονφορμίστας. Τα αγαπημένα μου βιβλία, όμως, είναι εσωτερικής καύσης, δεν βασίζονται τόσο στην εξωτερική δράση, οπότε δεν μπορώ να τα φανταστώ να γίνονται ταινίες. Εξ ου και βρήκα αποτυχημένη την κινηματογραφική απόδοση της Αβάσταχτης ελαφρότητας της ύπαρξης.
Τα «Πατημένα Τριάντα» είναι ένα μυθιστόρημα για την ενηλικίωση μιας γενιάς που μεγάλωσε μέσα στην κρίση. Πόσο προσωπική ήταν αυτή η ματιά στους ήρωές σας;
Η συγγραφική μου αφετηρία ήταν προσωπική – φύτεψα στους ήρωες βιώματα, ανησυχίες και προβληματισμούς μου. Ομως σταδιακά οι χαρακτήρες «ανέπνευσαν» και αυτονομήθηκαν, όπως πρέπει να συμβαίνει στα μυθιστορήματα. Με πήραν από το χέρι και αξίωσαν να τους ακούσω, ξεδιπλώνοντας την προσωπικότητά τους και την εξέλιξή τους στον χρόνο. Οπότε η δική μου ματιά υποχώρησε και η συγγραφή έγινε καταγραφή όσων μου «έλεγαν».
Οι πέντε χαρακτήρες του βιβλίου έρχονται αντιμέτωποι με τις ματαιώσεις, τις επιλογές και τα τραύματά τους. Τι θέλατε να αναδείξετε μέσα από τις διαφορετικές διαδρομές τους;
Δεν επιδιώκω να αναδείξω κάτι συγκεκριμένο. Πρόκειται για μια συλλογική αυτοβιογραφία των γενεών που μεγάλωσαν εν μέσω διαδοχικών κρίσεων, από το 2015 ως και σήμερα. Τα συμπεράσματα τα αφήνω στους αναγνώστες, οι οποίοι με τιμούν όταν μοιράζονται τις σκέψεις τους για τους χαρακτήρες του έργου. Η διαφορετικότητα των προσωπικοτήτων, πάντως, είναι στοχευμένη: κάθε πρωταγωνιστής/ρια αντιπροσωπεύει έναν συγκεκριμένο – ίσως χαρακτηριστικό – ανθρωπότυπο της γενιάς μας. Εξ ου και επέλεξα να αφηγηθώ τη ζωή πέντε προσώπων και όχι μόνο ενός ή δύο: με ενδιέφερε η όσο το δυνατό «καθολικότερη» αποτύπωση του συλλογικού μας βιώματος.
