Ερασιτέχνης φωτογράφος, ο Θάνος Κόσυβας, όπως άλλωστε και η σύζυγός του, Στέλλα Τζιτζιλή, έχουν καταγράψει με τον φακό τους τα παλιά κτίρια της πόλης τους, της Κατερίνης. Είναι και οι δύο δραστήρια μέλη της πνευματικής και δημιουργικής κοινότητας της πόλης, που τα τελευταία χρόνια έχει συγκροτήσει ένα συνεκτικό ίχνος. Ενα νέο βιβλίο, πρωτοβουλία του Θάνου Κόσυβα, με τίτλο «Οικείες φωνές. Οι παλιές οικίες και κτίσματα της Κατερίνης», έκδοση της ΑΜΚΕ «Φίλοι Μουσείου Πόλης Κατερίνης», κυκλοφόρησε πρόσφατα, συνδυάζοντας τη φωτογραφία με κείμενα.
«Μου γεννήθηκε η ιδέα να γραφτούν κάποια διηγήματα με αφορμή τις παλιές αυτές οικίες από κάθε συνοικία», λέει ο Θάνος Κόσυβας. «Πρότεινα, λοιπόν, σε συγγραφείς της πόλης και σε ανθρώπους που αγαπούν τη γραφή, να γράψουμε διηγήματα-αφηγήματα για τις οικίες και τις συνοικίες της Κατερίνης». Με έμπνευση τις μαυρόασπρες φωτογραφίες, αποτυπώθηκε η ιστορική διαδρομή της πόλης εστιάζοντας στο βίωμα και στην ανθρωπογεωγραφία. «Ενα ψηφιδωτό ανθρώπων: Βλάχοι, Σαρακατσάνοι, Πόντιοι, Μικρασιάτες, Θρακιώτες και ντόπιοι στην καταγωγή».
Τη σύνθεση κειμένων και φωτογραφιών, ως μιας οδού ενίσχυσης της ταυτότητας της πόλης, στήριξε εκδοτικά η ΑΜΚΕ «Φίλοι Μουσείου Πόλης Κατερίνης», που είναι κίνηση πολιτών με στόχο την προώθηση της πρότασης για ίδρυση Μουσείου Πόλης της Κατερίνης. Οπως λέει ο Θάνος Κόσυβας, «ενός μουσείου προσανατολισμένου στη συλλογή, την ερμηνεία και την παρουσίαση των υλικών και άυλων τεκμηρίων της ιστορίας και του πολιτισμού της πόλης και των ανθρώπων της». H έκδοση έχει μεγάλη αφηγηματική δύναμη.
Οι μαυρόασπρες φωτογραφίες, που όλες δείχνουν τα αξιόλογα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της παλιάς Κατερίνης, συνθέτουν ένα πανόραμα, ρεαλιστικό και υπαινικτικά συναισθηματικό, ένα αποτύπωμα μιας πόλης που έχει ανάγκη να προσδιορίσει και να θωρακίσει τη μνήμη και την ταυτότητά της. Τα κείμενα αποκαλύπτουν σε όσους δεν γνωρίζουν την Κατερίνη πως αφενός η πόλη αυτή έχει μια μεγάλη και σύνθετη ιστορία στη διάρκεια, κυρίως, του 20ού αιώνα (αποτυπωμένη στις πολλές γειτονιές της) και ότι αφετέρου υπάρχει μια ενεργή κοινωνία πολιτών.
Η εξωστρέφεια της Κατερίνης μέσα από αυτές τις δραστηριότητες είναι πολλαπλώς ωφέλιμη και απολύτως ενδεικτική ενός πνευματικού αντίβαρου. Αλλωστε, στην έκδοση «Οικείες φωνές. Οι παλιές οικίες και τα κτίσματα της Κατερίνης» γράφουν άνθρωποι που έχουν βιωματική σχέση με την πόλη, σχέση που εκτείνεται σε βάθος και ορίζει την επιθυμία για διάσωση του ιστορικού ίχνους. Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά σπίτια της Κατερίνης είναι το αρχοντικό Τσαλόπουλου (που είχε γίνει και γραμματόσημο το 1994), την ιστορία του οποίου γράφει η Χαρούλα Λαμπαδαρίου. Ο συγγραφέας Αντώνης Κάλφας γράφει έναν μονόλογο μέσα στον αστικό μαίανδρο της πόλης και ο Γιάννης Τσαπουρνιώτης γράφει για την οικία Τσιουπλή, ένα από τα ιδιαίτερα σπίτια της Κατερίνης. Ολα τα αξιόλογα σπίτια σε όλες τις γειτονιές και τους συνοικισμούς (Κοκκινοπλιό, Βλάχικα, Θρακιώτικα, Ευαγγελικά, Αστικά, Νέα Ζωή κ.ά.) καταγράφονται και αποκτούν υπόσταση. Στο κείμενό του «Τα φαντάσματα της οδού Φιλίππου», ο Γιάννης Χ. Ποικιλίδης γράφει για διαδρομές στη συνοικία των Ευαγγελικών.
Μπορεί η Κατερίνη να διαθέτει μια σειρά από λίγα γνωστά και διατηρητέα κτίρια όπως η Αστική Σχολή, η οικία Τσιουπλή του 1909 κ.ά., αλλά με την έκδοση αυτή αναδεικνύεται το σύνολο του ιστορικού ίχνους, που προσδιορίζει τη φυσιογνωμία της πόλης και της προσδίδει υπεραξία μέσα από την αξία της ταυτότητάς της.
