Με τον Στέλιο Φωτιάδη δεν κάνουμε στενή παρέα. Ανάμεσά μας όμως υπάρχει «καλό αίμα» και εκτίμηση, και βέβαια γνωριμία ετών.
Θυμάμαι, νεαρός, να πηγαίνω στα γραφεία της Eros Music, της οποίας ήταν εμπνευστής και διευθυντής, επιχειρώντας να δειγματίσω στιχάκια μου. Ηταν μια δισκογραφική εταιρεία που έδινε βήμα σε βετεράνους αλλά και νεότερους να προβάλλουν εργασίες τους, που ενδεχομένως αλλού να μην έβρισκαν την ίδια φιλόξενη στέγη. Εκεί δισκογράφησαν, και μάλιστα με ευρηματικό τρόπο, ο Γενίτσαρης, ο Μουφλουζέλης, ο Κουλαξίζης, ο Γκολές, ο Αγάθωνας, οι Οπισθοδρομικοί, αλλά και ο Μαυρουδής, ο Σταυριανός, ο Ρασούλης, ο Βαγιόπουλος, καθώς και οι Magic de Spell, οι Ενδελέχεια, ο Κουμπιός και φυσικά, η Γλυκερία, η Μοσχολιού, η Πίτσα Παπαδοπούλου και όχι μόνο. Ενδεικτικές είναι οι παραπάνω αναφορές.
Ο Φωτιάδης σε υποδεχόταν καλόκαρδα. Αμεσος, φιλικός και ξάστερος. Δεν μεγαλοπιανόταν. Οπως ακριβώς είναι και στα τραγούδια του. Ο Φωτιάδης ως μελωδός έχει και αρτιότητα και χάρη. και βέβαια επιτυχημένες και ιδιαίτερες στιγμές μέσα από μια ξεχωριστή διαδρομή 50 χρόνων.
Ο λόγος στον ίδιο:
Φίλε, Κώστα. Νιώθω ευλογημένος και πολύ χαρούμενος που νέοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες (Ρία Ελληνίδου, Χρήστος Σαντικάι) και ξένοι καταξιωμένοι τραγουδιστές (Youav Itzhak, Ισραήλ) και συγκροτήματα (Yeni Turku, Τουρκία) διασκευάζουν τραγούδια που έγραψα αρκετά χρόνια πριν και γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία. Την περυσινή χρονιά μάλιστα δέχτηκα ακόμα ένα δώρο από τους μουσικοκριτικούς, που συγκαταλέγουν το δίσκο βυνιλίου «Καινούργια Μέρα» στους 10 καλύτερους του 1975! Να σκεφτούμε πως μιλάμε για μια χρονιά που κυκλοφόρησαν πολλά και σημαντικά έργα σπουδαίων ερμηνευτών και δημιουργών.
Ασχολούμαι με το ελληνικό τραγούδι από την εποχή του Νέου Κύματος και των νεανικών συγκροτημάτων (Βόρειοι, Fratelli) της Θεσσαλονίκης. Το 1972 έλαβα το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συνθέτη και εκτελεστή στο περίφημο Φεστιβάλ της πόλης με το «Δως μου το χέρι σου» και τους Νοστράδαμος.
Από 1974 συνεργάστηκα ως παραγωγός με τις εταιρείες Lyra και Warner και τη δεκαετία του ’90 δημιούργησα την Eros Music. Εχω συνεργαστεί ως παραγωγός και μουσικός με τους περισσότερους τραγουδιστές, στιχουργούς και συνθέτες του χώρου μας. Εκατοντάδες συναυλίες και προγράμματα που γνώρισαν πλατιά απήχηση φέρουν την υπογραφή μου. Ο καταξιωμένος επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης θεάτρων και μουσικών σκηνών Ηλίας Μαροσούλης έχει πει τη γνωστή πλέον ατάκα του, πως η Γαλάνη και ο Φωτιάδης κάνουν τα καλύτερα προγράμματα.
Μέντορές μου είναι όλοι οι σπουδαίοι του ελληνικού τραγουδιού και ιδιαίτερα ο Τσιτσάνης, ο Θεοδωράκης και ο Νικολόπουλος, με τους οποίους έχω συμπράξει καλλιτεχνικά. Από άποψη δημιουργίας ζούμε, με λιγοστές εξαιρέσεις, σε μία στείρα εποχή. Για μένα ο τελευταίος σπουδαίος ελληνικός δίσκος είναι το «Ρεμπέτικο» του Ξαρχάκου και του Γκάτσου, που κυκλοφόρησε το 1983. Οι τραγουδιστές που θαύμαζα και θαυμάζω είναι ο Πάριος, η Αλεξίου και ο Νταλάρας, ο οποίος είναι ο ακούραστος εργάτης της «γειτονιάς» μας. Πέρα από το καταπληκτικό ρεπερτόριο και τις μοναδικές επιλογές του, μας γνώρισε και στήριξε πολλούς νέους και αξιόλογους καλλιτέχνες. Είναι ο άνθρωπος που πήρε το ελληνικό τραγούδι από τα σπασμένα πιάτα, τις χαρτοπετσέτες και τα ξενύχτια, και με κορυφαίες παραγωγές και συνεργασίες το παρουσίασε στις μπουάτ της χρυσής εποχής στην Πλάκα και το ταξίδεψε, όπως του αξίζει, στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Του οφείλουμε πάρα πολλά, έχει κερδίσει τον θαυμασμό και την εκτίμηση όλων μας.
Με τη Γλυκερία δεν καταφέραμε να ολοκληρώσουμε μια επιτυχημένη πορεία σχεδόν μισού αιώνα που ξεκίνησε από το μηδέν. Βαδίζουμε σε διαφορετικούς δρόμους και με άλλες επιλογές. Δεν παύει όμως, παρά τις δυσκολίες των σχέσεων και της ζωής, να λέω ότι είναι ένα σπάνιο μουσικό ταλέντο και μαζί με τη Βιτάλη ολοκληρώνουν τον κύκλο των σπουδαίων αυθεντικών ερμηνευτριών του λαϊκού μας τραγουδιού. Αυτά και ακόμα περισσότερα στο βιβλίο που ετοιμάζω με τον προσωρινό τίτλο «Το τραγούδι κι όλοι, η ζωή μου όλη».
* Τα τραγούδια που διανθίζουν το κείμενο είναι σε μουσική του Στέλιου Φωτιάδη
