Παρότι ζούμε στην εποχή της… υπερπληροφόρησης και ως λαός κυριολεκτικά αναπνέουμε με το τραγούδι, εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλοι άγνωστοι σε αυτό. Αγνωστοι γιατί τους γνωρίζουν και τους μνημονεύουν ελάχιστοι. Μεγάλοι γιατί έγραψαν τεράστιες και διαχρονικές επιτυχίες που τραγουδάμε όλοι.
Ανάμεσά τους και ο ποιητής Κώστας Κοφινιώτης. Τον αποκαλώ έτσι, γιατί έχει στο ενεργητικό του πάμπολλες ποιητικές συλλογές. Βέβαια, ο ίδιος δεν μεγαλοπιανόταν και έγραφε άφθονα στιχάκια που ερμηνεύτηκαν από τους… πάντες.
Βλέπετε, για το προσφυγόπουλο από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας δεν υπήρχαν «στεγανά» και «αφορισμοί». Ισως να έπαιξε ρόλο η ανοιχτόμυαλη ματιά του γιατρού πατέρα του, ίσως η καλλιέργεια που απέκτησε αποφοιτώντας από εμπορικές σχολές.
Ο Κώστας Κοφινιώτης την περίοδο 1935-1955 έλαμψε στο ελαφρό τραγούδι συνεργαζόμενος με συνθέτες όπως ο Σουγιούλ, ο Μουζάκης, ο Γιαννίδης, ο Μωράκης, ο Γιάκοβλεφ, ο Ραπίτης, ο Σπάρτακος, ο Θεοφανιδης κ.ά. Τον τραγούδησαν ο Γούναρης, η Βέμπο, ο Πολυμέρης, ο Παναγόπουλος, η Ζαχά, η Μένδρη, η Νίτσα Μόλλυ, η Μαίρη Λω, η Δανάη.
Θέλετε μερικούς τίτλους; «Ποτέ μην κλαις», «Λίγες καρδιές αγαπούνε», «Κοντά στο τζάκι», «Εγώ θα σ’ αγαπώ και μη σε νοιάζει», «Είμαι ερωτευμένος με τα μάτια σου», «Γλυκιά Μαράτα», «Ηρθες αργά», «Μόνο κοντά σου», «Κλαις», «Θυμήσου», «Σε μαγικά νησιά», «Θα ’θελα να ’μουνα εκείνη που αγαπάς», «Αυτός ο άλλος» και πόσα ακόμη.
Καθένα μάλιστα από παραπάνω ηχογραφήθηκε την ίδια περίοδο από πολλούς τραγουδιστές, ενδεικτικό της απήχησής τους.
Ο Κοφινιώτης όμως έγραφε και ζόρικα λαϊκά. Ποιος δεν γνωρίζει το «Πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει» με τον Νταλγκά, αλλά και το «Ηρθε ο χειμώνας» με τον Τούντα και τον Στράτο Παγιουμτζή.
Δεν ήταν εύκολο να παίζεις εκείνους τους καιρούς και στα δύο «στρατόπεδα». Ελάχιστοι «μαστόροι» κέρδισαν με την τέχνη τους αυτό το προνόμιο.
Μέχρι και δημοτικά κέντησε με τον Σέμση και τον Παπασιδέρη σαν το περίφημο «Δυο μαύρα μάτια αγαπώ», αλλά και «μοντέρνα» σαν το «Θα μου βάλεις την κουλούρα» με τον μεγάλο Μανώλη Χιώτη. Επίσης, στιβαρά ζεϊμπέκικα, όπως το «Κρίμα τέτοιο παλικάρι» και το «Ενας διαβάτης» με τον Τζουανάκο, καθώς και το «Αγάπησα και μίσησα» με τον Πετσά φέρουν την υπογραφή του.
Το 1949 παρουσίαζε στο θέατρο «Κεντρικόν» μουσικό πρωινό αφιερωμένο στο λαϊκό τραγούδι με τους Μάρκο, Παπαϊωάννου, Τσιτσάνη, Νίνου, Χιώτη, Μητσάκη, Χατζηχρήστο, Περιστέρη, Μπέλλου, Τσαουσάκη. Προλόγιζε ο νεαρός, μουσικοκριτικός τότε, Μάνος Χατζιδάκις… Και την ίδια ώρα ο Κοφινιώτης, για μια δεκαπενταετία, διοργάνωνε συνοικιακά καλλιστεία για να δώσει χαρά, όπως έλεγε, στον κόσμο. Στη Δάφνη ξεχώρισε ένα κοριτσάκι που αργότερα, το 1964, θα στεφόταν Μις Υφήλιος. Το όνομά της Κορίνα Τσοπέη.
Ο Κοφινιώτης θα φύγει απ’ τη ζωή από θερμοπληξία στις 22 Ιουλίου του 1987 σε ηλικία περίπου 78 ετών. Στα νεότερα χρόνια συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τον Στέλιο Βαμβακάρη και τον Χρήστο Νικολόπουλο. Ο Γιώργος Νταλάρας τραγούδησε το «Και που δεν πήγα και που δεν γύρισα» του πρώτου και το «Μεγάλο πρόβλημα» του δεύτερου.
Ο Κοφινιώτης έκανε σουξέ με τον Αντύπα, το «Πού ’σαι πατέρα», και τον Πανταζή, το περίφημο «Να πεθάνουν οι γυναίκες να πεθάνουνε / μα κι αν λείψουνε στ’ αλήθεια τι θα κάνουμε;».
Ιστορία έγραψε με τον Τάκη Σούκα και τον Διονυσίου: «Δεν τελειώνει δεν τελειώνει», «Θάνατος ο χωρισμός», «Ακου βρε φίλε» κ.ά.
Αξιοσημείωτη είναι η διαχρονικότητα των πονημάτων του, αποδεικτικό της υψηλής τεχνικής, του πηγαίου ρεαλισμού και της «μπροστάρικης» συνάμα γραφής του.
Λέγεται πως για την ποιητική του συλλογή «Εξόριστοι» που εκδόθηκε το 1935 ο Ναζίμ Χικμέτ εκφράστηκε κολακευτικά σε εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης.
Ο Κώστας Κοφινιώτης προσέφερε πολλά και πήρε λίγα… Χάρισε και κάμποσα, δίχως να τα γυρέψει ποτέ. Αλλωστε όπως έγραφε χαρακτηριστικά: Οπου άνθρωπος κακία / και προπάντων αδικία…
