Ο κύριος Γκρι γνώρισε κάποτε μια κοπέλα από τη Νορβηγία (όχι, δεν ήταν έρωτας – αν και θα το ήθελε ο ίδιος) η οποία είχε ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και προσπαθούσε να φροντίσει το περιβάλλον. Φωτογράφιζε και έγραφε. Συχνά δημοσίευε τις φωτογραφίες της και τα κείμενά της σε ξένα περιοδικά.
«Η Γη διακόσια χρόνια πριν», του είπε μια φορά. «Eνας άλλος πλανήτης που δεν επισκεφθήκαμε ποτέ. Eνας εξωπλανήτης, μακριά και έξω από το ηλιακό μας σύστημα. Με νοήμονα ζωή. Με κατοίκους που έχουν άλλη σχέση με τον χρόνο. Οσο καλύτερη σχέση έχει κάποιος με τον χρόνο, τόσο πιο φροντιστικός είναι με τον χώρο. Με τη φύση». Η κοπέλα βρισκόταν πάνω σε ένα σκάφος όταν είδε στα ανοιχτά της Ουαλλίας μια μεγάπτερη φάλαινα. «Αν μονάχα ήταν ζωντανές όλες αυτές οι φάλαινες που έχουμε σκοτώσει», του είπε. «Ποιος τις θυμάται; Κι όμως, με την απουσία τους συνεχίζουν να μας επηρεάζουν. Θυμάμαι, στ’ ανοιχτά της Μοζαμβίκης, είδα να κολυμπά μια τέτοια φάλαινα με το μικρό της. Για λίγο δεν έβλεπα στεριά. Νόμισα πως είμαι αστροναύτης σε έναν ξένο, μακρινό πλανήτη και ότι πλέω σε έναν εξωγήινο ωκεανό και για πρώτη φορά αντίκριζα τα πλάσματα αυτού του άγνωστου πλανήτη».
Oταν οι φάλαινες πεθαίνουν φυσιολογικά, στο στοιχείο τους κι όχι σφαγιασμένες από τον άνθρωπο, όλος αυτός ο όγκος καταλήγει στον βυθό. «Ετσι δημιουργούν ένα απίστευτο υποβρύχιο οικοσύστημα, ώσπου στο τέλος απομένει ο ογκώδης σκελετός τους. Αυτά τα μικρά οικοσυστήματα από τα οποία τρέφονται τα υπόλοιπα πλάσματα του βυθού πλέον δεν υπάρχουν. Με κάθε φάλαινα που σκοτώνουμε στερούμε κάτι ουσιαστικό: τροφή».
Χρόνια μετά, του έστειλε ένα άρθρο της που δημοσίευσε σε ένα ξένο επιστημονικό περιοδικό. «Με κάθε φάλαινα που σκοτώνουμε στερούμε από τη Γη ένα μεγάλο μέρος από τη μνήμη της. Μια μνήμη της οποίας είμαστε κι εμείς κομμάτι. Διαγράφουμε τους εαυτούς μας».
«Δεν ξέρω· ίσως αυτό να μας ξαλαφρώνει», σχολίασε στο μέιλ που συνόδευε το επισυναπτόμενο άρθρο. «Για να παραμείνουμε στην επιφάνεια πρέπει να ξεφορτώσουμε. Πλέουμε στην επιφάνεια παριστάνοντας πως δεν είμαστε τίποτε απ’ όλα όσα έχουν προηγηθεί. Απ’ όλα όσα κάναμε. Επιπλέεις δίχως βαρίδια. Θυμάμαι, μια νύχτα στην αμμουδιά του Περθ της Αυστραλίας, εκατό μέτρα μακριά από το σημείο όπου είχαμε κατασκηνώσει, αργοπέθαινε μια ξεβρασμένη μεγάπτερη φάλαινα. Προσπάθησαν κάποιοι ειδικοί να τη σώσουν.Ψηνόταν στον πυρετό κι όμως εμείς είχαμε ξεπαγιάσει. Θυμάμαι τον ρόγχο της ετοιμοθάνατης φάλαινας. Με πήρε ο ύπνος μέσα στον υπνόσακο με αυτό το επιθανάτιο τραγούδι. Oταν ξημέρωσε, ήταν νεκρή».
Η κοπέλα από τη Νορβηγία εξαφανίστηκε μια μέρα. Ο κύριος Γκρι δεν έμαθε ποτέ τι απέγινε. Ghosting – δίχως έρωτα. Ο κύριος Γκρι θυμάται την τελευταία φορά που μίλησαν μέσω Zoom. «Ισως η Γη να μην πεθαίνει, όπως νομίζουμε, αλλά απλώς να καθαρίζει τον εαυτό της. Ισως ο ιός να είμαστε εμείς και τώρα η Γη βρίσκει το εμβόλιό της για να μας καθαρίσει. Κάπου διάβασα ότι αν τελικώς οι μηχανές μάς ξεπεράσουν, θα μας βλέπουν ως ασήμαντα βακτήρια, μια γλίτσα που πρέπει να καθαριστεί».
Ο κύριος Γκρι διαβάζει τα μέιλ της ακούγοντας την πρώτη ηχογράφηση τραγουδιού φάλαινας που έγινε ποτέ, στις 7 Μαρτίου του 1949, ανοιχτά των Βερμούδων.
